Ewangelie wielokrotnie wspominają o niewiastach, które chodziły z Panem Jezusem i Jego uczniami po Galilei. Najprawdopodobniej niewiasty te troszczyły się o potrzeby Nauczyciela i apostołów. Jedna z nich to św. Salome, która była prawdopodobnie matką apostołów Jana i Jakuba Starszego (czyli synów Zebedeusza, jak ich nazywają ewangeliści). O Salome wspomina św. Marek, wymieniając kobiety, które były obecne przy śmierci Pana Jezusa (Mk 15, 40). Była też prawdopodobnie jedną z tych kobiet, które przybyły do grobu Pana Jezusa w poranek wielkanocny, aby namaścić Jego ciało.

Z początku Salome może zbyt po ziemsku rozumiała posłannictwo Jezusa – Ewangelie pokazują nam scenę, w której Salome prosi Jezusa o pierwsze miejsca w Jego królestwie dla swoich synów (Mt 20, 20–26). Jednak późniejsze pisma apokryficzne: Ewangelia Egipcjan czy Pistis Sophia przypisują Salome wielką rolę w pierwotnym Kościele. Wspominają o niej też Klemens Aleksandryjski i Orygenes. Nie mamy jednak na to żadnego potwierdzenia w Piśmie św. czy tradycji.

Jest jednak faktem, że św. Salome miała swoje sanktuaria w Palestynie, w Konstantynopolu, w Arles i w Tournai we Francji, w Ciudad Rodrigo w Hiszpanii i w Veroli we Włoszech, gdzie miała zamieszkać po Zmartwychwstaniu Jezusa i gdzie spoczywają do dziś jej domniemane doczesne szczątki. 8 września 1350 r. miasto nawiedziło silne trzęsienie ziemi, od którego kościół św. Salome poszedł w gruzy, ale relikwie świętej ocalały.

Na wyobrażenia ikonograficznych Salome przedstawiana jest z naczyniem na maść w dłoni. Czasami przedstawiana jest ze swoimi synami, apostołami.

Wspomnienie św. Salome obchodzone było 22 października; jednak najnowsze Martyrologium wymienia ją pod datą 24 kwietnia.

Czasami Salome nazywana jest Marią Salomeą; zdarza się też, że nazywana jest Ireną – jest to grecki odpowiednik imienia Salome.

Imię Salome pochodzi z języka hebrajskiego: shalom – „pokój”.