Statua św. Ebrulta, kościół opactwa Thiron-Gardais, Eure-et-Loir.

Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















święty Ebrulf z Saint-Évroult (z Ouche)

(617–29.12.706)

29 grudnia



Św. Ebrulf urodził się w 617 r. w Bayeux we Francji. Najpierw był żonaty, był też dworzaninem na dworze Merowingów, ale potem zrezygnował ze świeckiego życia i poświęcił się życiu zakonnemu. Żona jego została mniszką i Ebrulf też opuścił dwór króla Childeryka II żeby zostać mnichem w opactwie Saint-Fuscien. Po jakimś czasie Ebrulf wraz z małą grupką współbraci postanowili zostać pustelnikami. Osiedli w lesie nieopodal Ouche. Św. Ebrulf nawrócił na wiarę bandę rozbójników grasujących na drogach i ochrzcił ich.

Św. Ebrulf z towarzyszami i grupką swoich duchowych uczniów założyli niewielki klasztor benedyktyński w St.–Évroult w Normandii, niedaleko Ouche, a Ebrulf został jego opatem. Zmarł 29 grudnia 706 r. w opinii świętości z powodu wielkiej swojej pobożności i wielkiej gorliwości w świadczeniu pomocy okolicznym mieszkańcom.

Wspomnienie św. Ebrulfa obchodzimy 29 grudnia, a 30 sierpnia święto podniesienia relikwii, które około XI–XII wieku zostały umieszczone w opactwie Deeping w Anglii.

Św. Ebrulf został patronem pasterzy i epileptyków, jest też wzywany w przypadku gorączki, hemopatii, chorób skóry, wysypki i obłąkania.

Życiorys św. Ebrulfa z Saint-Évroult jest tak pomieszany z życiorysem św. Ebrulfa z Oroër, żyjącego wiek wcześniej, że trudno rozstrzygnąć, czy nie chodzi tu o tego samego świętego.

Ebrulf imię germańskie, złożone z elementów: eber-/ebur- – „wieprz, dzik, odyniec” i -wolf/-wulf – „wilk”. Niemiecka wersja tego imienia to Eberwald.



© 2000–2021 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies