---

---

---

---

święty Bonifacy z Tarsu (zm. ok. 305)

14 maja

O życiu św. Bonifacego z Tarsu wiemy głównie z legend. Prawdopodobnie urodził się w Rzymie w III w. Z polecenia pewnej bogatej rzymianki miał udać się do Tarsu w Cylicji (dziś Turcja), aby odnaleźć tam relikwie męczenników. Bonifacy był poganinem, jednak widok chrześcijan wydawanych na męki i śmierć za wiarę tak nim wstrząsnął, że nawrócił się na wiarę chrześcijańską. Ponieważ przyznał się do tego publicznie, niebawem również poniósł śmierć męczeńską: został poddany torturom, a potem ścięty mieczem. Podobno został utopiony we wrzącej smole. Działo się to ok. 305 r., a datę dzienną ustalono później na 14 maja.

Legenda głosi, że towarzysze Bonifacego przywieźli bogatej rzymiance jego ciało, a ona złożyła je w katakumbach przy Via Latina. W miejscu jego grobu powstał później kościół. W XVII w. marszałek Stanisław Herakliusz Lubomirski, mając zamiar wystawić kościół-mauzoleum, sprowadził z Rzymu otrzymane od papieża Innocentego XI ciało św. Bonifacego. Do dzisiaj spoczywają w kryształowej trumnie w kościele obserwantów poświęconym św. Bonifacemu i św. Antoniemu w Warszawie na Czerniakowie. Do tego kościoła cała Warszawa wyruszała 14 maja na odpust i majówkę.

W ikonografii wschodniej św. Bonifacy przedstawiany jest jako młodzieniec, a w zachodniej jako brodaty starzec. W obu przedstawiany jest w momencie śmierci we wrzącej smole.

Św. Bonifacy jest patronem klasztoru św. Bonifacego i Aleksego na Awentynie w Rzymie, a także kawalerów i ludzi nawróconych.

Imię Bonifacy wywodzone jest od łacińskich słów bonum – dobro i facere – czynić, czyli oznacza czyniącego dobro.