Św. Błażej w więzieniu ratuje chlopca, który zadławił się ością. Scenę tę przedstawił Martin Feuerstein w roku 1891


Męczeństwo św. Błażeja wg ilustracji do książki, British Library, Londyn


Św. Błażej na okładce księgi Plenarimus cesarza Ottona Łagodnego, Brunschweig, 1339 r.
Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















święty Błażej (Blasius)

(zm. ok. 316)

3 lutego



Św. Błażej (Blasius) żył na przełomie III i IV w. Pochodził z Cezarei Kapadockiej w dzisiejszej Turcji. Z wykształcenia miał być lekarzem. Porzucił jednak swoje zajęcie i oddał się pustelniczemu życiu w jaskiniach na górze Argeus. Tam nadal leczył przychodzących do niego ludzi i zwierzęta. Według legend dzikie zwierzęta szukały go, kiedy potrzebowały pomocy i oddawały mu się w opiekę. Nie dane mu jednak było dokonać życia jako pustelnik. Po śmierci biskupa pobliskiej Sebasty w Armenii, dziś w Turcji, społeczność chrześcijańska tego miasta wybrała go na swojego pasterza.

Na Wschodzie podczas panowania cesarza Licyniusza (308–324) wybuchło prześladowanie Kościoła. Wówczas św. Błażej schronił się znów w jaskini i stamtąd zarządzał diecezją. Ktoś jednak zdradził miejsce jego kryjówki i św. Błażej został uwięziony. W lochu nadal opiekował się swoją trzódką. Kiedy pewnemu chłopcu wbiła się w gardło ość, święty modląc się uratował mu życie. Legenda opowiada też o pewnej biednej kobiecie, która dzięki modlitwie biskupa odzyskała porwaną przez wilka świnię i w podziękowaniu przyniosła mu do więzienia dar.

Oprawcy próbowali torturami zmusić św. Błażeja do odstępstwa od wiary. Najpierw pobili go, pocięli całe jego ciało żelaznymi grzebieniami, używanymi do czesania owiec, potem zabili wszystkich pojmanych chrześcijan. Kiedy święty nie uległ i cały czas modlił się, został skazany na śmierć przez ścięcie mieczem. Działo się to około roku 316 Pamiątkę jego śmierci obchodzimy 3 lutego.

Kult świętego od razu rozprzestrzenił się w Kościele. Relikwie znajdują się w wielu kościołach, m.in. w Paryżu, Dubrowniku, St. Blasien i Brunszwiku. W VI wieku św. Błażej znany już jest jako orędownik w chorobach gardła. Poza tym uważany jest za patrona wielu zawodów: lekarzy, przemysłu wełniarskiego, handlarzy wełną, szewców, krawców, tkaczy, garbarzy, akmieniarzy, sztukatorów, piekarzy, murarzy, kapeluszników, muzykantów, śpiewaków, mówców i wszystkich, którzy muszą dbać o gardło i struny głosowe; wzywamy go w przypadku bólu gardła, kaszlu, czkawki, „chorób św. Błażeja”, krwotoków, wrzodów, kolek, bólu zębów, w przypadku zarazy, modlimy się do niego o dobrą spowiedź; jest też opiekunem zwierząt domowych i koni, a także jednym ze „świętych od pogody”, zapobiega szkodom wyrządzonym przez wiatr. Mniej więcej od XVI w praktykowany jest zwyczaj „błogosławieństwa Błażeja”, podczas którego poświęca się dwie świece, zwane błażejkami, które potem skrzyżowane na wzór krzyża św. Andrzeja przytrzymuje się u szyi chorych na gardło. W innych stronach poświęcano jabłka i dawano je do zjedzenia cierpiącym na ból gardła. Błogosławiono też wino, wodę i chleb św. Błażeja.

W ikonografii św. Błażej najczęściej przedstawiany jest w stroju biskupa, uzdrawiającego chłopca. Jego atrybutami są żelazne grzebienie, świece błażejki – jedna albo dwie skrzyżowane, książka, wilk, świński łeb, pień wosku; czasem jest ukazywany w geście błogosławienia ptaków.

Imię Błażeja wywodzi się od łacińskiego słowa blaesus – „sepleniący, z wadą wymowy”. W średniowieczu przekształcono to imię w słowiańskie imię Włast.



© 2000–2021 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies