Aurelia prosi opata klasztoru św. Emerama, Ramwolda, o jałmużnę. On rozpoznaje jej powołanie i daje jej celę poza klasztorem.


Grób św. Aurelii w kościele klasztornym św. Emerama w Ratyzbonie

Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















święta Aurelia z Ratyzbony (ze Strasburga)

(zm. 15.10.1027)

15 października



Życie św. Aurelii jest tak owiane legendą, że bardzo prawdopodobna jest teza, iż tradycja pomieszała ze sobą życiorysy dwu świętych o tym samym imieniu.

Jedna legenda mówi o towarzyszce św. Urszuli, która żyła w III wieku i została zamordowana razem z innymi świętymi w 304 r. Przez długi czas panowało przekonanie, że jej grób znajduje się w kościele św. Maurycego w Strasburgu.

Ta jednak, która jest dziś ogólnie przyjmowana, mówi, że Aurelia urodziła się w X wieku. Legendarne przekazy mówią, że pochodziła z rodziny Hugo Capeta, a rodzinę opuściła, żeby uciec od niechcianego małżeństwa. Mniej więcej od 975 r. prowadziła życie rekluzy (czyli osoby żyjącej w samotnej przykościelnej celi) przy klasztorze św. Emerama w Ratyzbonie. W celi tej, pod duchowym przewodnictwem wielkiego ratyzbońskiego biskupa Wolfganga, św. Aurelia przeżyła 52 lata, aż do śmierci 15 października 1027 r.

Szczątki św. Aurelii przeniesiono do benedyktyńskiego kościoła klasztornego św. Emerama. Od 1330 r. spoczywają w kosztownym grobowcu w tej samej świątyni.

Kult św. Aurelii był w średniowieczu żywy w całej Europie. W jej święto, 15 października, przystrajano grób Aurelii kilimem i świecami.

W ikonografii św. Aurelia przedstawiana jest jako dziewica z palmą, jako królewska córka, jako pątniczka, albo z książką.

Imię Aurelia pochodzi od łacińskiego słowa aureus, czyli „złoty”.



© 2000–2021 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies