Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















święta Ida z Herzfeldu (Ida wdowa)

(zm. 4.09.813 lub 825)

4 września



Św. Ida z Herzfeldu była wnuczką Karola Młota, chociaż jej pochodzenie jest niepewne; niektóre źródła podają, że była córką hrabiego Artura, jednego z poddanych Karola Wielkiego. Urodziła się w drugiej połowie VIII wieku. Wyszła za mąż za saskiego margrabiego, Egberta, hetmana Karola Wielkiego, który raniony w bitwie z Sasami został oddany pod opiekę do zamku wspomnianego hrabiego Artura i tam poznawszy jego córkę zakochał się w niej. Ida miała zamiar poświęcić swoje życie Bogu w klasztorze, jednak usilnie namawiana do małżeństwa i przez swoich rodziców, i przez cesarza, zgodziła się poślubić margrabiego, który okazał się równie pobożny jak i ona. Cesarz obdarował Egberta wielkiemi dobrami w Westfalii i tam, niedaleko dzisiejszego Osnabrück, w 786 r. zamieszkała młoda para. Podczas podróży do majątku męża, kiedy zatrzymali się na noc na brzegu rzeki, Ida miała sen, w którym anioł nakazał jej zbudować kościół w tym miejscu. Od tego czasu Ida miała być stale prowadzona przez takie nakazy.

Urodziła pięcioro dzieci, z których dwoje zostało błogosławionymi: Jadwiga, ksieni Herford, i Waryn, opat klasztoru w Korbei.

Egbert zmarł 811 r., wtedy Ida poświęciła się wychowaniu dzieci oraz pracy charytatywnej, wspomagała potrzebujących i ubogich, oraz fundacjom klasztorów. Za jej sprawą wbudowano między innymi kościół w Hovestadt i klasztor w Herzfeld. Miała być założycielką pierwszej parafii w Münster.

Niektóre przekazy podają, że po śmierci męża wielu rozmaitych panów prosiło o jej rękę, lecz ona postanowiła żywot wieść doskonały i pożyteczny. Ubierała się skromnie, umartwiała się licznymi postami, modliła się i rozmyślała. Dochody ze swych dóbr rozdawała ubogim, fundowała kościoły i szpitale, które odwiedzała usługując chorym. W Herzfeld wystawiła kościół, a obok niego małą celkę, gdzie zamknęła się pod koniec życia. Żyła tam dwa lata; zmarła po krótkiej chorobie.

Ida zmarła w opinii świętości 4 września 813 lub 825 r. w Herzfeld. Miejsce jej pochówku gromadziło wielu pielgrzymów.

Z powodu nieustającej czci, jaką odbierała Ida, 26 listopada 980 r. biskup Dodo z Münster dokonał podniesienia jej relikwii, a mnich Uffing z opactwa Werden napisał jej żywot. Oba te fakty były wstępem do ogłoszenia Idy świętą przez papieża Benedykta VII. Pielgrzymki do jej grobu trwają do dziś. Każdego roku w Herzfeld ku jej pamięci odbywa się festyn ludowy pod nazwą „tydzień Idy”. Relikwie świętej są owożone po mieści w uroczystej procesji, następnie udzielone zostaje „błogosławieństwo Idy”.

Ida została patronką kobiet w ciąży, ludzi biednych i słabych.

W ikonografii Ida przedstawiana jest czasem z jeleniem, a wzięło się to stąd, że podczas wojny Franków z Sasami Ida sprzyjała tym drugim, którzy kojarzeni są z tym zwierzęciem.

Ida jest imieniem pochodzenia germańskiego i oznacza „praca, czyn”.



© 2000–2021 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies