Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


2 majaŚw. Zygmunt z Burgundii

Św. Zygmunt był synem Gunobalda, króla Burgundii. Był, tak jak i ojciec, arianinem. Jeszcze za życia ojca (przed 516 r.) rządził częścią państwa. Wszedł jednak w konflikt z ojcem, kiedy wbrew jego woli przyjął chrzest z rąk swojego kierownika duchowego i przyjaciela, św. Awita, biskupa Vienne. Potem jednak Gunobald pogodził się z decyzją syna.

Początkowe rządy Zygmunta były bardzo pomyślne. Pod wpływem św. Awita był pobożnym i dobrym władcą. Był uważany za obrońcę wiary katolickiej i pod jego wpływem nawróciło się wielu arian. Niestety, spokój ten zakłóciła druga żona Zygmunta. Oskarżyła jego syna z pierwszego małżeństwa – Zygrycha (Sigeryka) że pragnie zamordować ojca, żeby objąć po nim tron. Początkowo król nie chciał dać wiary oskarżeniom, z czasem jednak uległ podszeptom powodowanej nienawiścią żony i nakazał udusić syna podczas snu. Zaraz jednak po śmierci syna król oprzytomniał i rzuciwszy się na zwłoki syna zaczął gorzko płakać.

Żałując swojego czynu Zygmunt oddał się w ręce Awita, który uświadomił mu ogrom popełnionej zbrodni i zalecił pokutę. Król odnowił klasztor św. Maurycego w Agaunum w szwajcarskim kantonie Wallis i bogato go wyposażył. Następnie spędził w nim około roku, prowadząc surowe życie pokutne.

W 523 r. Zygmunt opuścił klasztor i wrócił do Burgundii. Wtedy o krew Zygrycha upomniał się jego dziadek, Chlodomir, król Franków, rozpoczynając wojnę z Burgundami. Zygmunt wojnę tę przegrał. Uciekającego z żoną i dziećmi pojmano, uprowadzono do Orleanu i na rozkaz Chlodomira w miejscowości Coulmiers wrzucono do studni, gdzie znaleźli śmierć. Działo się to jak podaje tradycja 1 maja 524 r.

Mimo niecnego postępku ludzie pamiętali pobożność i dobre rządy króla, a także odbytą przez niego pokutę. Dlatego tuż po śmierci rozpoczął się jego kult. Ciało Zygmunta wydobyto ze studni i przeniesiono do klasztoru św. Maurycego, gdzie pochowano je w kościele św. Jana. Do dnia dzisiejszego spoczywa tam w ozdobnym sarkofagu. Część relikwii złożono w osobnym relikwiarzu, by można je było wystawiać i nieść w czasie procesji. W 676 r. czaszkę zabrano do St-Sigismund w Alzacji. W 1354 r. część relikwii przeniesiono do Pragi, do katedry św. Wita. Jeszcze inne części szczątków świętego dotarły także do Fryzyngi i do Płocka (część czaszki) gdzie św. Zygmunt otoczony jest szczególną czcią.

Św. Zygmunt jest patronem Płocka, diecezji Monachium-Fryzynga i Fremony. Wzywany jest także w przypadku malarii i przepukliny.

Wspomnienie św. Zygmunta obchodzi się na całym świecie 1 maja, jedynie w Polsce, w diecezji Monachium-Fryzynga i w szwajcarskiej diecezji Sitten 2 maja.

Zygmunta przedstawia się zazwyczaj jako młodego króla z insygniami władzy: koroną, berłem i jabłkiem królewskim; czasem na głowie ma kapelusz lub biret. Na śmierć męczeńską wskazują atrybuty: palma i miecz, także studnia, obok której często stoi.

Imię Zygmunt wywodzone jest z języka niemieckiego: sigi – zwycięstwo i mund – opieka; oznacza więc „mającego obronę przez zwycięstwo”.

...wróć

Rzeźba na relikwiarzu św. Zygmunta z XII wieku, klasztor św. Maurycego w szwajcarskim kantonie Wallis