Logo serwisu Biblia
 Strona główna 
 Stary Testament 
 Nowy Testament 
 Święci wg alfabetu 
 Święci wg dat 
 Papieże 
 Legendy o świętych 
 Patroni 
 Ciekawostki 

Stary Testament



 Różności 
 Polecane strony 
 Mapa serwisu 
 Kontakt 















Księga Psalmów


Słowo psalm wywodzi się ze słów greckiego psalmos i łacińskiego psalmus, które odpowiadają hebrajskiemu słowu mizᵉmor, i oznacza utwór religijny o charakterze poetyckim, wykonywany przy wtórze instrumentów strunowych (Zimmer). Księga Psalmów, czyli Psałterz to po grecku Psalterion.

Księga Psalmów jest najczęściej tłumaczoną księgą Starego Testamentu. Pierwsza wzmianka o polskim przekładzie pochodzi z XIV-wiecznego „Żywota bł. Kingi”, który wspomina zwyczaj odmawiania przez księżnę psalmów w języku ojczystym. Św. Kinga żyła w XIII w. i nie jest znany tak dawny przekład Psałterza na język polski. Pierwszym znanym jest Psałterz floriański z pierwszej połowy XIV wieku. Wydany został w 1834 r. pod tytułem „Psałterz królowej Małgorzaty”, a w 1939 r. pod tytułem „Psałterz floriański łacińsko-polsko-niemiecki”. Następnym znanym przekładem jest Psałterz puławski z końca XV lub początku XVI wieku. Od tego czasu powstawało coraz więcej mniej lub bardziej dokładnych przekładów tej księgi, z których najbardziej znane to tłumaczenie ks. Jakuba Wujka pt. „Psałterz Dawidów” wydane w 1584 r., i przekład Jana Kochanowskiego wydany 5 lat wcześniej pod tym samym tytułem.

Księga Psalmów podzielona jest na pięć ksiąg, co prawdopodobnie odpowiada takiemu samemu podziałowi Pięcioksięgu – każda z nich jest zakończona doksologią (słowo to wywodzi się z greckiego: doxa – chwała, logos – słowo; i oznacza oddanie chwały Bogu uwielbienie Boga za Jego dzieła). A oto doksologie kolejnych części:

I księga: „Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieku aż po wiek! Amen, amen” (Ps 41, 14).

II księga: „Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który sam jeden czyni cuda! Błogosławione na wieki chwalebne Jego imię; niech się cała ziemia napełni Jego chwałą! Niech się tak stanie – niech się stanie!” (Ps 72, 18–19).

III księga: „Niech będzie błogosławiony Pan na wieki! Amen. Amen” (89, 53).

IV księga: „Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieków na wieki! A cały lud niech powie: Amen! Alleluja!” (Ps 106, 48).

V księga: „Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! Alleluja” (Ps 150, 6).

Tradycja synagogalna Biblii hebrajskiej przekazała nam kanoniczny zbiór 150 psalmów. Inne tradycje przekazują nam dodatkowe, niekanoniczne, psalmy, np. Septuaginta wymienia dodatkowy, sto pięćdziesiąty pierwszy psalm (będący przeróbką z 1Sm 6, 1–14. 17, uznany za apokryficzny), zwój z Qumran podaje jeszcze kilka innych. Numeracja psalmów różni się w starożytnych tłumaczeniach, ponieważ niektóre psalmy dzielono, inne łączono. Numeracja przyjęta w Biblii Tysiąclecia na pierwszym miejscu podaje numerację tekstu oryginalnego, a na drugim (w nawiasie) numerację przyjętą w tłumaczeniach grecko-łacińskich.

A oto przykładowa tabelka porównująca numerację psalmów w Biblii hebrajskiej (tzw. tekst masorecki) i w Septuagincie:
Tekst masoreckiSeptuaginta
Ps 1–8= 1–8
Ps 9–10= 9
Ps 11–113= 10–112
Ps 114–115= 113
Ps 116, 1–9= 114
Ps 116, 10–19= 115
Ps 117–146= 116–145
Ps 147, 1–11= 146
Ps 147, 12–20= 147
Ps 148–150= 148–150

Księga Psalmów nazywana jest Psałterzem Dawidowym; ale nie oznacza autorstwa Dawidowego wszystkich psalmów, a jedynie jego wielką rolę w ich powstawaniu, ponieważ faktycznie są one dziełem wielu autorów, tworzących w różnych epokach. Także i tytuły psalmów czasem były nadawane od razu przy powstaniu psalmów, czasem później, bywały zmieniane, uzupełniane, a czasem ich nie było. Podawanie autorstwa psalmów często nie odpowiada prawdzie – część z nich powstała jeszcze przed czasami Dawida, część później. Uważa się, że Dawid był autorem tylko 73 psalmów.

Psalmy należą do różnych rodzajów literackich: hymny, pieśni, pochwalne, dziękczynne, lamentacje, błagalne, dydaktyczne, mądrościowe, prorockie, mesjańskie, eschatologiczne. Wiele psalmów ma formę mieszaną, dlatego często trudno określić gatunek danego psalmu.

Nie będę streszczała psalmów, ponieważ jest to nie tyle trudne, ile po prostu mija się z celem: poezja w streszczeniu przestaje być poezją, ale przedstawię je krótko w układzie: numer psalmu, gatunek, tytuł i początek psalmu. Przy niektórych psalmach – jako ciekawostkę – podaję ich brzmienie w tłumaczeniach innych niż współczesne.


Księga pierwsza


Psalm 1

– mądrościowy. Dwie drogi życia. „Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą występnych, nie wchodzi na drogę grzeszników i nie siada w kole szyderców,” (Ps 1, 1).

Psalm 2

– intronizacyjny, królewsko-mesjański. Mesjasz Królem. „Dlaczego narody się buntują, czemu ludy knują daremne zamysły?” (Ps 2, 1).

Psalm 3

– lamentacja indywidualna. Modlitwa prześladowanego. „Psalm Dawida, gdy uciekał przed swoim synem Absalomem. Panie, jakże wielu jest tych, którzy mnie trapią, jak wielu przeciw mnie powstaje!” (Ps 3, 1–2).

Psalm 4

– ufnościowy o tendencjach dydaktycznych. Modlitwa i napomnienie. „Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Psalm. Dawidowy. Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże, co sprawiedliwość mi wymierzasz. Tyś mnie wydźwignął z utrapienia – zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją modlitwę!” (Ps 4, 1–2).

Porównajmy Psalm 4 z Biblii Tysiąclecia z innym współczesnym przekładem – z Biblii Poznańskiej.

     Modlitwa w utrapieniu

1. [Uwaga] dla kierownika chóru: przy wtórze lutni; Psalm Dawida. 2. Gdy wołam, wysłuchaj mnie, Boże, sprawiedliwości moja! Oswobódź mnie z udręki, bądź mi miłościw i wysłuchaj mej modlitwy! 3. Mężowie, dopókiż chwała moja ma być znieważana! [Dopókiż] będziecie lgnąć do rzeczy marnych i uciekać się do kłamstw? 4. Wiedzcie, że Jahwe wyróżnia tego, kto jest Mu oddany; Jahwe mnie wysłucha, gdy będę wołał do Niego. 5. Zatrwóżcie się i nie grzeszcie! Rozważcie to w swych sercach na waszych łożach i zamilknijcie! 6. Składajcie nakazane ofiary i zaufajcie Jahwe! 7. Wielu jest mówiących: „Kto sprawi, że [znów] zaznamy szczęścia?” Wznieś nad nami, Jahwe, światłość Twego oblicza! 8. Ty wlewasz w me serce radość większą nad tę, jaka panuje pośród tych, co mają pod dostatkiem zboża i wina. 9. Spokojnie kładę się do snu i natychmiast zasypiam, ponieważ Ty, o Jahwe, pozwalasz mi bezpiecznie odpoczywać, nawet gdy jestem sam.

Psalm 5

– lamentacja indywidualna. Modlitwa poranna o utrzymanie się na drodze Bożej. „Kierownikowi chóru. Na flety. Psalm. Dawidowy. Usłysz, Panie, moje słowa, zwróć na mój jęk uwagę;” (Ps 5, 1–2).

Psalm 6

– lamentacja indywidualna. Błaganie o litość. „Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Na oktawę. Psalm. Dawidowy. Nie karć mnie, Panie, w swym gniewie i nie karz w swej zapalczywości” (Ps 6, 1–2).

Psalm 7

– lamentacja indywidualna. Modlitwa oczernionego. „Skarga Dawida, którą wyśpiewał do Pana z powodu Kusza Beniamity.” (Ps 7, 1).

Psalm 8

– hymn. Pochwała wielkości Stwórcy i godności człowieka. „Kierownikowi chóru. Na wzór z Gat. Dawidowy. O Panie, nasz Boże, jak przedziwne Twe imię po wszystkiej ziemi! Tyś swój majestat wyniósł nad niebiosa” (Ps 8, 1–2).

Psalm 9

– dziękczynno-błagalny. Dziękczynienie. „Kierownikowi chóru. Na modłę pieśni Mut labben. Psalm. Dawidowy. Chwalę Cię, Panie, całym sercem, opowiadam wszystkie cudowne Twe dzieła” (Ps 9, 1–2).

Psalm 10 (9, 22–39)

– błagalny. Modlitwa o wyzwolenie. „Dlaczego z dala stoisz, o Panie, w czasach ucisku się kryjesz,” (Ps 10, 1).

Psalm 11 (10)

– lamentacja narodu, ufnościowy. Modlitwa niewzruszonej ufności. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Do Pana się uciekam; dlaczego mi mówicie: Niby ptak uleć na górę!” (Ps 11, 1).

Psalm 12 (11)

– lamentacja indywidualna. Wśród zakłamanego świata. „Kierownikowi chóru. Na oktawę. Psalm. Dawidowy. Ratuj, Panie, bo nie ma pobożnych, zabrakło wiernych wśród ludzi” (Ps 12, 1–2).

Psalm 13 (12)

– lamentacja indywidualna. W długotrwałym ucisku. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Jak długo, Panie, całkiem o mnie nie będziesz pamiętał?” (Ps 13, 1–2).

Psalm 14 (13)

– lamentacja, dydaktyczny upominający. Powszechne zepsucie. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Mówi głupi w swoim sercu: Nie ma Boga. Oni są zepsuci, ohydne rzeczy popełniają, nikt nie czyni dobrze” (Ps 14, 1).

Psałterz floriański (z pierwszej połowy XIV wieku, wydany w 1834 r. jako Psałterz królowej Małgorzaty) to najstarszy przekład polski z tych, które się dochowały do dziś. Psalm 14 w tym tłumaczeniu:

1. Gospodnie, kto będzie przebywać w przebytce twojem albo kto będzie stać na gorze świętej twojej?

2. Jenże wchodzi przez winy i czyni prawdę,

3. jenże mołwi prawdę w siercu swojem, jenże nie uczynił lści w języce swojem

4. ani uczynił bliźniemu swemu złego, ani przekorzyzny wziął jest przeciw bliźnim swojim.

5. Ku niczemu przewiedzion jest w obeźrzeniu jego zły, ale bojące sie Boga chwali.

6. Jenże przysięga bliźniemu, a nie zdradza, jenże dobra swego nie dał jest na lichwę i darow na

przezwinnych nie brał jest.

7. Jenże czyni to, nie będzie poruszon na wieki.

Psalm 15 (14)

– dydaktyczny liturgiczny. Kto godzien stanąć przed Bogiem?Psalm. Dawidowy. Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, kto zamieszka na Twojej świętej górze?” (Ps 15, 1).

Psalm 16 (15)

– hymn, ufnościowy indywidualny. Bóg najwyższym dobrem w życiu i po śmierci. „Miktam. Dawidowy. Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się u Ciebie,” (Ps 16, 1).

Psalm 17 (16)

– lamentacja indywidualna. Błaganie o wyzwolenie od wrogów. „Modlitwa. Dawidowy. Wysłuchaj, Panie, słuszności, zważ na me wołanie, przyjmij moje modły z warg nieobłudnych!” (Ps 17, 1).

Przekład Józefa Kruszyńskiego:

1. Modlitwa Dawida.

     Wysłuchaj, Boże, sprawiedliwości mej,

     uważ pilnie na wołanie moje,

     weź w uszy modlitwę moją,

     którą czynię ustami nieobłudnemi.

2. Od obliczności Twej niech sąd mój wyjdzie;

     oczy Twoje niechaj patrzą na prawych.

3. Doświadczyłeś serca mego, w nocy je nawiedziłeś;

     ogniem mnie doświadczyłeś, aleś nic nie znalazł.

     Moje myśli nie są inne, jak te, co z mych ust wychodzą.

4. Co do spraw ludzkich, według słowa ust Twoich,

     strzegłem się dróg okrutnika.

5. Utwierdź kroki moje na ścieżkach Twych,

     aby się nie chwiały stopy moje.

6. Oto wzywam Cię, ponieważ wysłuchujesz mnie, Panie!

     Nakłoń ucha Swego ku mnie, wysłuchaj słowa mego.

7. Okaż miłosierdzie Twe, który wybawiasz pokładających ufność

     od tych, co powstają przeciwko prawicy Twojej.

8. Strzeż mnie jako źrenicy oka;

     w cieniu skrzydeł Twych ukryj mnie:

9. przed obliczem bezbożnych, którzy mnie trapią,

     przed nieprzyjaciółmi duszy mej, którzy mnie otoczyli.

10. Tłuszczem swoim opasali się;

     mówią hardzie ustami swemi.

11. Kędykolwiek idziemy, otoczyli nas,

     nastawili oczy swe, aby nas powalić na ziemię.

12. Każden z nich podobien lwowi, szukającemi za łupem

     i szczenięciu lwiemu, leżącemu w jamie.

13. Powstań, Boże, uprzedź jego obecność, upokórz go,

     wybaw Twym mieczem duszę mą od bezbożnego –

14. od ludzi, ręką Twą, o Boże!

   od ludzi tego świata, których dział jest w tym żywocie,

     których brzuch napełniasz darami swemi i są nasyceni,

     a synowie ich zostawiają ostatki dzieciom swym.

16. A ja w sprawiedliwości ujrzę oblicze Twoje;

     nasycę się, patrząc na obraz Twój.

(Ks. dr Józef Kruszyński, Księga psalmów, przekład z oryginału hebrajskiego, komentarz, Lublin 1936)

Psalm 18 (17)

– dziękczynny, królewski. Król dzięki czyni za zwycięstwo. „Kierownikowi chóru. Sługi Bożego, Dawida, który wypowiedział do Pana słowa tej pieśni, gdy go Pan wybawił z mocy wszystkich jego nieprzyjaciół i z ręki Saula” (Ps 18, 1).

Psalm 19 (18)

– hymn, dydaktyczny. Chwała Boża w przyrodzie i Prawie. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego nieboskłon obwieszcza” (Ps 19, 1–2).

Psalm 20 (19)

Psalm 20 (19) – błagalno-dziękczynny, królewski. Modlitwa o ocalenie króla. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Niech Pan cię wysłucha w dniu utrapienia, niech ciebie chroni imię Boga Jakuba” (Ps 20, 1–2).

Psalm 21 (20)

– dziękczynno-błagalny, królewski. Dziękczynienie i modlitwa za króla. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Panie, król się weseli z Twojej potęgi, jak bardzo się cieszy z Twojej pomocy!” (Ps 21, 1).

Psalm 22 (21)

– lamentacja indywidualna przechodząca w dziękczynienie. Męka Mesjasza i jej owoce. „Kierownikowi chóru. Na modłę pieśni: Łania o świcie. Psalm. Dawidowy. Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa mego jęku” (Ps 22, 1–2).

Psalm 23 (22)

– ufnościowy. Bóg pasterzem i gospodarzem. „Psalm. Dawidowy. Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego” (Ps 23, 1).

A to psalm 23 w przekładzie Jakuba Wujka:

     Dominus regit me & nihil mihi deerit

     (Pan mną rządzi i nie brak mi niczego)

Pan mie rządzi, a ninaczym schodzić nie będzie: na miejscu paszej mnie tam posadził.

Nad wodą ochłody wychował mie: duszę moję nawrócił.

Prowadził mnie ścieżkami sprawiedliwości, dla Imienia Swego.

Bo choćbym też chodził wpośród cienia śmierci, nie będę się bał złego: bowiemeś Ty jest ze mną.

Laska Twoja i kij Twój: te mię cieszyły.

Nagotowałeś przedemną stół, naprzeciwko tym, którzy mię skasują.

Namazałeś olejkiem głowę moję: a kielich mój wspaniały jak kosztowny jest!

A miłosierdzie Twoje pójdzie za mną po wszystkie dni żywota mojego.

I abym mieszkał w domu Pańskim na czasy długie.

(Psałterz Dawidów z łacińskiego, z greckiego i z żydowskiego na polski język z pilnością przełożony przez Iakuba Wuyka, Theologa Societatis Iesu, Drukarnia Andrzeja Piotrkowczyka, 1626 r. (nieco uwspółcześniłam pisownię))

Psalm 24 (23)

– poemat liturgiczny. Pan uroczyście wkracza do świątyni. „Dawidowy. Psalm. Do Pana należy ziemia i to, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy” (Ps 24, 1).

Psalm 25 (24)

– lamentacja jednostki, dydaktyczny, alfabetyczny. Ufność wśród niebezpieczeństw. „Dawidowy. Ku Tobie, Panie, wznoszę moją duszę,” (Ps 25, 1).

Psalm 26 (25)

– lamentacja jednostki. Wołanie o Bożą sprawiedliwość. „Dawidowy. Oddaj mi, Panie, sprawiedliwość, bom nienagannie postępował i nie byłem chwiejny, pokładając nadzieję w Panu” (Ps 26, 1).

Psalm 27 (26)

– ufnościowy. Pan moją światłością. „Dawidowy. Pan światłem i zbawieniem moim: kogóż mam się lękać? Pan obroną mojego życia: przed kim mam się trwożyć?” (Ps 27, 1).

Psalm 28 (27)

– lamentacja jednostki. Błaganie i dziękczynienie. „Dawidowy. Do Ciebie, Panie, wołam, Skało moja, nie bądź wobec mnie głuchy, bym wobec Twego milczenia nie stał się jak ci, którzy zstępują do grobu” (Ps 28, 1).

Psalm 29 (28)

– hymn. Majestat Boga wśród burzy. „Psalm. Dawidowy. Przyznajcie Panu, synowie Boży, przyznajcie Panu chwałę i potęgę!” (Ps 29, 1).

Psalm 30 (29)

– dziękczynny indywidualny. Podzięka za wybawienie od śmierci. „Psalm. Pieśń na uroczystość poświęcenia świątyni. Dawidowy. Wysławiam Ciebie, Panie, boś mnie wybawił i nie uradowałeś mych wrogów z mojego powodu” (Ps 30, 1–2).

A oto jak przełożył psalm 30 Roman Brandsteatter:

1 Psalm Dawida. Pieśń na poświęcenie przybytku.

     2 Wielbię Cię, Panie, albowiem wydźwignąłeś mnie

          i nie pozwoliłeś moim wrogom naigrawać się ze mnie,

     3 Panie, Boże mój, do Ciebie wzdychałem,

          a Tyś mnie uzdrowił.

     4 Panie, Boże mój,

          z krainy umarłych wywiodłeś moją duszę,

          ożywiłeś mnie pośród zstępujących do grobu.

5 Grajcie Panu na harfie, umiłowani Jego,

     i pamiętając o Jego świętości,

6 albowiem tylko chwilę trwa Jego gniew,

     a laska Jego trwa przez całe życie.

     Wieczorem naszym gościem jest płacz,

     a rankiem nastaje radość.

     7 A ja powiedziałem w pomyślności mojej:

          Nigdy się nie zachwieję.

8 Panie, w lasce swojej utrwaliłeś moją wspaniałą moc,

     ale gdy zakryłeś swoje oblicze, ogarnęła mnie trwoga.

     9 Wołałem do Ciebie, Panie,

          o zmiłowanie błagałem Pana mojego:

     10 Jaka korzyść z krwi mojej, gdy zstąpię do grobu?

     Czy proch może Cię chwalić?

     Czy może zwiastować Twoją wierność?

11 Usłysz mnie, Panie, i zmiłuj się nade mną!

     Panie, bądź moją pomocą!

12 Moje żałobne kroki zmieniłeś w taniec,

     zdjąłeś ze mnie wór

     i opasałeś mnie radością,

13 aby chwała moja grała Ci na harfie

     i nie zamilkła.

          Panie, Boże mój,

          będę Cię wysławiał po wieczny czas.

(Roman Brandstaetter, Przekłady biblijne z języka hebrajskiego. Psałterz, Instytut Wydawniczy PAX 1983)

Psalm 31 (30)

– lamentacyjno-dziękczynny indywidualny. Błaganie w ucisku i dziękczynienie. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Panie, do Ciebie się uciekam, niech nigdy nie doznam zawodu; wybaw mnie w Twojej sprawiedliwości!(Ps 31, 1–2).

Psalm 32 (31)

– dziękczynny indywidualny, mądrościowe. Szczęście płynące z odpuszczenia win. „Dawidowy. Pieśń pouczająca. Szczęśliwy ten, komu została odpuszczona nieprawość, którego grzech został puszczony w niepamięć” (Ps 32, 1).

Psalm 33 (32)

– hymn. Bóg władcą świata. „Sprawiedliwi, wołajcie radośnie na cześć Pana, prawym przystoi pieśń chwały.” (Ps 33, 1).

Psalm 34 (33)

– dziękczynienie jednostki, alfabetyczny. Bojaźń Boża źródłem błogosławieństwa. „Dawidowy. Gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez niego. Chcę błogosławić Pana w każdym czasie, na ustach moich zawsze Jego chwała” (Ps 34, 1–2).

Psalm 35 (34)

– lamentacja indywidualna. Wołanie o pomoc przeciw niewdzięcznikom. „Dawidowy. Wystąp, Panie, przeciw tym, co walczą ze mną, uderz na moich napastników!” (Ps 35, 1).

Psalm 36 (35)

– lamentacja indywidualna, mądrościowe. O przewrotności człowieka i o Bożej Opatrzności. „Kierownikowi chóru. Dawida, sługi Pańskiego. Nieprawość mówi do bezbożnika w głębi jego serca; bojaźni Boga nie ma przed jego oczyma” (Ps 36, 1–2).

Psalm 37 (36)

– dydaktyczny, mądrościowy, alfabetyczny. Los złych i dobrych. „Dawidowy. Nie unoś się gniewem z powodu złoczyńców ani nie zazdrość niesprawiedliwym...” (Ps 37, 1).

Psalm 38 (37)

– lamentacja indywidualna, alfabetyczny. Błaganie nieszczęśliwego grzesznika. „Psalm Dawidowy. Dla wspomnienia. Nie karć mnie, Panie, w Twoim gniewie i nie karz mnie w Twej zapalczywości!” (Ps 38, 1–2).

Psalm 39 (38)

– lamentacja indywidualna. Jęk ciężko utrapionego. „Kierownikowi chóru, Jedutunowi. Psalm. Dawidowy. Rzekłem: Będę pilnował dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę na usta wędzidło, dopóki naprzeciw mnie jest występny” (Ps 39, 1–2).

Psalm 40 (39)

– dziękczynno-błagalny, dziękczynno-lamentacyjny indywidualny. Dziękczynienie i prośba. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Złożyłem w Panu całą nadzieję; On schylił się nade mną i wysłuchał mego wołania” (Ps 40, 1–2).

Psalm 41 (40)

– dziękczynnp-błagalny indywidualny. W ciężkiej chorobie. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Szczęśliwy ten, kto myśli o biednym i o nędzarzu, w dniu nieszczęścia Pan go ocali” (Ps 41, 1–2).

Księga druga


Psalm 42 (41)

– lamentacja indywidualna. Tęsknota z Bogiem i świątynią z prośbą o powrót do świątyni. „Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Synów Koracha. Jak łania pragnie wody ze strumieni, tak dusza moja pragnie Ciebie, Boże!(Ps 42, 1–2).

Psalm 43 (42)

– lamentacja indywidualna. Tęsknota z Bogiem i świątynią z prośbą o powrót do świątyni, c.d. „Wymierz mi, Boże, sprawiedliwość i broń mojej sprawy przeciw ludowi, co nie zna litości; wybaw mnie od człowieka podstępnego i niegodziwego!” (Ps 43, 1).

Psalm 44 (43)

– lamentacja narodu. Błaganie odrzuconego chwilowo Izraela. „Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Pieśń pouczająca. Boże, słyszeliśmy na własne uszy: ojcowie nasi nam opowiedzieli o czynie, którego za ich dni dokonałeś, za dni starożytnych” (Ps 44, 1).

Psalm 45 (44)

– królewski. Weselna pieśń dla Pomazańca Bożego. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Lilie... Synów Koracha. Pieśń pouczająca. Pieśń miłosna. Z mego serca tryska piękne słowo: utwór mój głoszę dla króla; mój język jest jak rylec biegłego pisarza” (Ps 45, 1–2).

Psalm 46 (45)

– ufnościowy, hymn. Bóg naszą mocą. „Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Na melodię: Alamot... Pieśń. Bóg jest dla nas ucieczką i mocą: łatwo znaleźć u Niego pomoc w trudnościach” (Ps 46, 1–2).

Psalm 47 (46)

– królewski, hymn. Bóg na tronie królewskim. „Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, wykrzykujcie Bogu radosnym głosem,” (Ps 47, 1–2).

Psalm 48 (47)

– hymn „syjoński”. Jerozolima wyzwolona wielbi Boga. „Pieśń. Psalm. Synów Koracha. Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały w mieście Boga naszego. Góra Jego święta,” (Ps 48, 1–2).

Psalm 49 (48)

– mądrościowy, dydaktyczny. Zagadka powodzenia bezbożnych. „Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. Słuchajcie tego, wszystkiego narody, nakłońcie uszu, wszyscy, co świat zamieszkujecie,” (Ps 49, 1–2).

Psalm 50 (49)

– prorocki, upominający. O prawdziwej czci Boga. „Psalm. Asafowy. Przemówił Pan, Bóg nad bogami, i zawezwał ziemię od wschodu do zachodu słońca” (Ps 50, 1).

Psalm 51 (50)

– lamentacja indywidualna, pokutny. Wezwanie i prośba pokutnika. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawida, gdy przybył do niego prorok Natan po jego grzechu z Batszebą” (Ps 51, 1–2).

Psalm 52 (51)

– lamentacja indywidualna, dziękczynny, upominający, prorocki. Przeciw oszczercy. „Kierownikowi chóru. Pieśń pouczająca. Dawidowa. Gdy Edomita Doeg przybył i zawiadomił Saula w słowach: Dawid wszedł do domu Achimeleka” (Ps 52, 1–2).

Psalm 53 (52)

– lamentacja, dydaktyczny upominający. Powszechne zepsucie. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Mówi głupi w swoim sercu: Nie ma Boga. Oni są zepsuci, ohydne rzeczy popełniają, nikt nie czyni dobrze” (Ps 53, 1–2). Psalm 53(52) jest powtórzeniem Ps 14(13) z nieznacznymi zmianami.

Psalm 54 (53)

– lamentacja indywidualna. Wybaw mnie, Boże!Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Pieśń pouczająca. Dawidowa. Gdy Zifejczycy przybyli do Saula, mówiąc: Oto Dawid u nas się ukrywa” (Ps 54, 1–2).

Psalm 55 (54)

– lamentacja indywidualna, błagalny. Skarga na wrogów. „Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Pieśń pouczająca. Dawidowa. Boże, nakłoń ucha na moją modlitwę i nie odwracaj się od mojej prośby,” (Ps 55, 1–2).

Psalm 56 (55)

– lamentacja indywidualna. Uciśniony ufa Bogu. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Gołębica dalekich terebintów. Dawidowy. Miktam. Gdy go Filistyni zatrzymali w Gat. Zmiłuj się nade mną, Boże, bo czyha na mnie człowiek, uciska mnie w nieustannej walce” (Ps 56, 1–2).

Psalm 57 (56)

– lamentacja indywidualna. W cieniu Bożych skrzydeł. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Nie niszcz. Dawidowy. Miktam. Gdy [Dawid] zbiegł od Saula do jaskini. Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, u Ciebie chronię swe życie: chronię się pod cień Twoich skrzydeł, aż przejdzie klęska” (Ps 57, 1–2).

Psalm 58 (57)

– lamentacja narodu. Niesprawiedliwi sędziowie. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Nie niszcz. Dawidowy. Miktam. Wielmoże, czy rzetelnie wydajecie wyroki? Czy słusznie sądzicie synów ludzkich?” (Ps 58, 1–2).

Psalm 59 (58)

– lamentacja indywidualna. Przeciw krwiożerczym wrogom. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Nie niszcz. Dawidowy. Miktam. Gdy Saul wysłał ludzi do pilnowania domu, by Dawida zabić. Wyrwij mnie, mój Boże, od moich nieprzyjaciół, chroń mnie od powstających na mnie!” (Ps 59, 1–2).

Psalm 60 (59)

– lamentacja narodu z wyrocznią prorocką. Modlitwa po klęsce. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Lilia Prawa. Miktam. Dawidowy. Celem pouczenia. Gdy walczył z Aram-Nacharaim i z Aram-Sobą i gdy powracający Joab zwyciężył Edomitów w Dolinie Soli – dwanaście tysięcy [ludzi]” (Ps 60, 1–2).

Psalm 61 (60)

– „lamentacja indywidualna. Modlitwa wygnańca. „Kierownikowi chóru. Na instrumentach strunowych. Dawidowy. Słuchaj, o Boże, mojego wołania, zważ na moją modlitwę!” (Ps 61, 1–2).

Psalm 62 (61)

– ufnościowy indywidualny. Bóg jedyną nadzieją. „Kierownikowi chóru. Według Jedutuna. Psalm. Dawidowy. Dusza moja spoczywa tylko w Bogu, od Niego przychodzi moje zbawienie” (Ps 62, 1–2).

Psalm 63 (62)

– lamentacja indywidualna, zawierająca dziękczynienie. Tęsknota za Bogiem i świątynią. „Psalm Dawidowy. Gdy przebywał na Pustyni Judzkiej. Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam; Ciebie pragnie moja dusza, za Tobą tęskni moje ciało, jak ziemia zeschła, spragniona bez wody” (Ps 63, 1–2).

Tak wygląda Psalm 63 w Psałterzu puławskim:

Exaudi Deus orationem meam cum deprecor. Ten psalm powiada, iże Krystus niepowinne dusze od strzał złościwych wjruwa. Dawid.

<1.> Wysłuchaj, Boże, modłę moję, gdy proszę; od bojaźni nieprzyjaciela wytargni duszę moję.

<2.> Zaszczycił jeś mie od sebrania złosnych, od mnóstwa strojących złość.

<3.> Bo naostrzyli jako miecz języki swoje; naciągli łęczyszcze, rzecz gorzką, by strzelali potajemnie niewinnego.

<4.> Rychło strzelać ji będą i nie będą sie bać; stwirdzili sobie mołwę złosną.

<5.> Mołwili, by pokryli sidła, rzekli: Kto je uźrzy?

<6.> Badali złości, ustali badając badanim.

<7.> Przystąpi człowiek ku siercu wysokiemu i wzniesion będzie Bog.

<8.> Strały dziecinne uczynili sie rany jich i rozniemogli sie przeciwo jim językowie jich.

<9.> Zamącili sie wszystcy, co je widzieli, i bał sie wszelki człowiek.

<10.> I zjawili działa Boża, i uczynki jego urozumieli.

<11.> Wiesielić sie będzie prawy w Bodze i pwać będzie weń, i chwaleni będą wszystcy prawego sierca.

(Tekst został, uwspółcześniony przez S. Słońskiego).

Psalm 64 (63)

– lamentacja indywidualna z motywami dziękczynnymi. Bóg sądzi prześladowców. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Boże, słuchaj głosu mego, gdy się żalę; zachowaj me życie od strachu przed wrogiem” (Ps 64, 1–2).

Psalm 65 (64)

– hymn dziękczynny. Dziękczynienie za dobrodziejstwa. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Pieśń. Ciebie należy wielbić, Boże, na Syjonie. Tobie śluby dopełniać,” (Ps 65, 1–2).

Psalm 66 (65)

– dziękczynny. Przy ofierze dziękczynnej. „Kierownikowi chóru. Pieśń. Psalm. Sławcie Boga z radością, wszystkie ziemie,” (Ps 66, 1).

Psalm 67 (66)

– dziękczynny zbiorowy. O błogosławieństwie na trud apostolski. „Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Psalm. Pieśń. Niech Bóg się zmiłuje nad nami, niech nam błogosławi; niech zajaśnieje dla nas Jego oblicze!” (Ps 67, 1–2).

Psalm 68 (67)

– hymn liturgiczno-prorocki. Triumfalny pochód Boga. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Pieśń. Bóg wstaje, a rozpraszają się Jego wrogowie i pierzchają przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidzą” (Ps 68 1–2).

Psalm 69 (68)

– lamentacja indywidualna. Błaganie uciśnionego. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Lilie... Dawidowy. Wybaw mnie, Boże, bo woda mi sięga po szyję” (Ps 69, 1–2).

Psalm 70 (69)

– lamentacja indywidualna błagalny. Błaganie o pomoc Bożą. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Ku wspomnieniu. Racz mnie wybawić, o Boże; Panie, pospiesz mi na pomoc!” (Ps 70, 1–2).

Psalm 71 (70)

– lamentacja indywidualna, błagalny. Prośba o szczęśliwą starość. „W Tobie, Panie, moja ucieczka, niech nie doznam wstydu na wieki;” (Ps 71, 1).

Psalm 71 przytaczam w przekładzie Jakuba Wujka, z uwspółcześnionego XIX-wiecznego wydania:

         Uczy Prorok, aby każdy sprawiedliwy w Panu uprzejmą nadzieję miał.

1. Psalm Dawidowy, synów Jonadabowych, i pierwszych więźniów.

W tobiem, Panie, nadzieję miał, niech nie będę pohańbion na wieki: 2. w sprawiedliwości twojej wybaw mię, i wyrwij mię.

Nakłoń ku mnie ucha twego, a zbaw mię.

3. Bądź mi Bogiem obrońcą, i miejscem obronnem: abyś mię zbawił.

Albowiem twierdza moja, i ucieczka moja jesteś ty.

4. Boże mój wyrwij mię z ręki grzesznika, i z ręki przeciw zakonowi czyniącego i niesprawiedliwego.

5. Albowiem tyś jest cierpliwość moja Panie: Panie nadziejo moja od młodości mojej.

6. Przez ciem jest umocniony skoro z żywota: z żywota matki mojej tyś jest obrońcą moim.

O tobie śpiewanie moje zawzdy: 7. jako dziwowisko stałem się mnogim: a ty pomocnik mocny.

8. Niechaj będą napełnione usta moje chwałą, abych śpiewał sławę twoję, cały dzień wielmożność twoję.

9. Nie odrzucaj mię czasu starości: gdy ustanie siła moja, nie opuszczaj mnie.

10. Albowiem mówili nieprzyjaciele moi przeciwko mnie: a którzy strzegli na dusze moję, radę uczynili społem.

11. Mówiąc: Bóg go opuścił: gońcie a pojmajcie go, boć niemasz ktoby wyrwał.

12. Boże nie oddalaj się odemnie: Boże mój pojrzyj ku pomocy mojej.

13. Niech będą zawstydzeni i niech ustaną uwłaczający duszy mojej:

     niech będą okryci zelżywością i wstydem którzy mi szukają złego.

14. A ja zawzdy nadzieję mieć będę: i przyczynię nad wszystko chwałę twoję.

15. Usta moje opowiadać będą sprawiedliwość twoję, cały dzień zbawienie twoje.

Iżem w piśmie ja niebiegły: 16. wnijdę wmożności Pańskie: Panie będę wspominał sprawiedliwość ciebie samego.

17. Boże, uczyłeś mię z młodości mojej: i aż dotąd będę opowiadał cuda twoje.

18. I aż do starości i sędziwości, Boże nie opuszczaj mię.

Aż opowiem ramię twe wszelkiemu narodowi, który ma przyjść.

19. Moc twoję i sprawiedliwość twoję Boże, aż do wysokości, wielkie rzeczy któreś uczynił: Boże, któż podobien tobie?

20. Jako wielkie ukazałeś mi, uciski mnogie i złe: a nawróciwszy się ożywiłeś mię,

     i z przepaści ziemskich zasię wywiodłeś mię.

21. Rozmnożyłeś wielmożność twoję: a nawróciwszy się pocieszyłeś mię.

22. Bo i ja wystawiać będę tobie na naczyniu pieśni prawdę twoję: Boże będęć grał na cytrze, święty Izraelski.

23. Rozradują się wargi moje: kiedyć będę śpiewał: i dusza moja, którąś wykupił.

24. Ale i język mój cały dzień będzie rozmyślał sprawiedliwość twoję:

     kiedy zawstydzeni, i zelżeni będą którzy mi szukali złego.

(Biblia, to jest księgi Starego i Nowego Testamentu na język polski przełożone przez ks. Jakóba Wujka S.J., nakładem Baumgaertnera, Lipsk 1846)

Psalm 72 (71)

– królewski. Królestwo Mesjasza. „Salomonowy. O Boże, przekaż Twój sąd królowi i Twoją sprawiedliwość synowi królewskiemu” (Ps 72, 1).

Księga trzecia


Psalm 73 (72)

– dydaktyczny, mądrościowy. Zagadka powodzenia grzeszników. „Psalm. Asafowy. Jak dobry jest Bóg dla prawych, dla tych, co są czystego serca!” (Ps 73, 1).

Psalm 74 (73)

– lamentacja narodu. Nad gruzami świątyni. „Pieśń pouczająca. Asafowy. Dlaczego, Boże, odrzuciłeś na wieki, płoniesz gniewem przeciw owcom Twojego pastwiska?” (Ps 74, 1).

Psalm 75 (74)

– zbiorowy dziękczynny, liturgiczny, proroczy, upominający. Bóg sądzi świat. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Nie niszcz. Psalm. Asafowy. Pieśń. Wysławiamy Cię, Boże, wysławiamy, wzywamy Twego imienia, opowiadamy Twe cuda” (Ps 75, 1–2).

Psalm 76 (75)

– hymn. Pieśń triumfalna. „Kierownikowi chóru. Na instrumenty strunowe. Psalm. Asafowy. Pieśń. Bóg znany jest w Judzie, wielkie jest imię Jego w Izraelu” (Ps 76, 1).

Psalm 77 (76)

– lamentacja indywidualna przechodząca w hymn. Świetna przeszłość pociechą w niedoli. „Kierownikowi chóru. Według Jedutuna. Asafowy. Psalm. Głos mój się wznosi do Boga i wołam, głos mój – do Boga, by mnie usłyszał” (Ps 77, 1–2).

Psalm 78 (77)

– dydaktyczny, mądrościowy, historyczny. Dzieje narodu szkołą służby Bożej. „Pieśń pouczająca. Asafowy. Słuchaj, mój ludu, nauki mojej; nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich” (Ps 78, 1).

Psalm 79 (78)

– lamentacja narodu. Nad gruzami Jerozolimy. „Psalm. Asafowy. Boże, poganie przyszli do Twego dziedzictwa, zbezcześcili Twój święty przybytek, Jeruzalem obrócili w ruiny” (Ps 69, 1).

Psalm 80 (79)

Psalm 80 (79) – lamentacja narodu. Spustoszona winnica Pańska. „Kierownikowi chóru. Na melodię: Lilie świadectwa... Asafowy. Psalm. Posłuchaj, Pasterzu Izraela, Ty, co jak trzodę wiedziesz ród Józefa. Ty, który zasiadasz nad cherubami, zabłyśnij,” (Ps 80, 1–2).

Psalm 81 (80)

– liturgiczny, prorocki, upominający. Hymn świąteczny. „Kierownikowi chóru. Na melodię z Gat. Asafowy. Radośnie śpiewajcie Bogu, naszej Mocy, wykrzykujcie Bogu Jakuba!” (Ps 81, 1–2).

Psalm 82 (81)

– lamentacja narodu, prorocki, karcący. Los niegodziwych sędziów. „Psalm. Asafowy. Bóg powstaje w zgromadzeniu bogów, pośrodku bogów sąd odbywa:” (Ps 82, 1).

Psalm 83 (82)

– lamentacja narodu. Boże, upokórz sprzymierzonych wrogów. „Pieśń. Psalm. Asafowy. O Boże, nie trwaj w milczeniu, nie milcz i nie spoczywaj, Boże!” (Ps 83, 1–2).

Psalm 84 (83)

– hymn. Szczęście mieszkańca świątyni. „Kierownikowi chóru. Na wzór z Gat. Synów Koracha. Psalm. Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów!” (Ps 84, 1–2).

Psalm 85 (84)

– lamentacja narodu, ufnościowy, prorocki. Bliskie jest nasze zbawienie. „Kierownikowi chóru. Synów Koracha. Psalm. Łaskawym się okazałeś, Panie, dla Twej ziemi; odmieniłeś los Jakuba,” (Ps 85, 1–2).

Psalm 86 (85)

– lamentacja indywidualna. O pomoc w przeciwnościach. „Prośba. Dawidowy. Nakłoń swe ucho, wysłuchaj mnie, Panie, bo jestem nędzny i ubogi” (Ps 86, 1).

Tu podaję brzmienie Psalmu 86 według Biblii Gdańskiej:

1 Modlitwa Dawidowa. Nakłoń, Panie! ucha twego, a wysłuchaj mię; bomci nędzny i ubogi.

2 Strzeżże duszy mojej, bom jest ten, którego ty miłujesz; zachowaj sługę twego, Boże mój! który ma nadzieję w tobie.

3 Zmiłuj się nademną, Panie, albowiem do ciebie na każdy dzień wołam.

4 Rozwesel duszę sługi twego; bo do ciebie, o Panie! duszę swą podnoszę.

5 Boś ty, Panie! dobry i litościwy, i wielce miłosierny wszystkim, którzy cię wzywają.

6 Wysłuchajże, Panie! modlitwę moję, a posłuchaj pilnie głosu prośby mojej.

7 Wzywam cię w dzień ucisku mego; bo mię ty wysłuchasz.

8 Nie masz żadnego podobnego tobie między bogami, o Panie! i nie masz takowych spraw, jako są twoje.

9 Wszystkie narody, któreś ty stworzył, przychodząc kłaniać się będą przed obliczem twojem, Panie! i wielbić będą imię twoje.

10 Boś ty jest wielki, a czynisz cuda; tyś sam jest Bogiem.

11 Naucz mię, Panie, drogi twojej, abym chodził w prawdzie twojej, a ustanów serce moje w bojaźni imienia twego;

12 A będę cię chwalił, Panie, Boże mój! ze wszystkiego serca mego, i będę wielbił imię twoje na wieki,

13 Ponieważ miłosierdzie twoje wielkie jest nademną, a tyś wyrwał duszę moję z dołu głębokiego.

14 O Boże! powstali hardzi przeciwko mnie, a rota okrutników szukała duszy mojej, ci, którzy cię przed oczyma nie mają.

15 Ale ty, Panie, Boże miłosierny i litościwy, i nierychły ku gniewu, i wielce miłosierny, i prawdziwy!

16 Wejrzyj na mię, a zmiłuj się nademną, dajże moc twoję słudze twemu, a zachowaj syna służebnicy twojej.

17 Okaż mi znak dobroci twojej, aby to widząc ci, którzy mię mają w nienawiści, zawstydzeni byli, żeś mię ty, Panie! poratował, i pocieszyłeś mię.

Psalm 87 (86)

– hymn. Syjon macierzą wszystkich ludów. „Synów Koracha. Psalm. Pieśń. Budowla Jego jest na świętych górach:” (Ps 87, 1).

Psalm 88 (87)

– lamentacja indywidualna. W ciężkim doświadczeniu. „Pieśń. Psalm. Synów Koracha. Kierownikowi chóru. Według [melodii] Machalat śpiewać. Pieśń pouczająca. Hemana Ezrachity. Panie, mój Boże, za dnia wołam, nocą się żalę przed Tobą” (Ps 88, 1–2).

Psalm 89 (88)

– hymn, wyrocznia i lamentacja, królewski. Wyniesienie i upadek domu Izraela. „Pieśń pouczająca. Etana Ezrachity. Na wieki będę opiewał łaski Pana, moimi ustami będę głosił Twą wierność przez wszystkie pokolenia,” (Ps 89, 1–2).

Księga czwarta


Psalm 90 (89)

– lamentacja narodu, z elementami hymnu. Wieczny Bóg nadzieją człowieka. „Błaganie Mojżesza, męża Bożego. Panie, Ty dla nas byłeś ucieczką z pokolenia na pokolenie” (Ps 90, 1).

Psalm 91 (90)

– ufnościowy, dydaktyczny, mądrościowe. O Bożej opiece. „Kto przebywa w pieczy Najwyższego i w cieniu Wszechmocnego mieszka,” (Ps 91, 1).

Psalm 91 pięknie przetłumaczył Jan Kochanowski:

         Qui habitat in audiutorio altissimi

         (Kto pod opieką mieszka Najwyższego)

    Kto się w opiekę poda Panu swemu,

    A całym prawie sercem ufa Jemu,

    Śmiele rzec może, mam obrońcę Boga,

    Nie będzie u mnie straszna żadna trwoga.

Ciebie On z łowczych obieży wyzuje,

I w zaraźliwym powietrzu ratuje:

W cieniu swych skrzydeł zachowa cię wiecznie,

Pod Jego pióry uleżysz bezpiecznie.

    Stateczność Jego tarcz i puklerz mocny:

    Za którym stojąc na żaden strach nocny:

    Na żadną trwogę, ani dbaj na strzały,

    Którymi sieje przygoda w dzień biały.

Stąd wedle ciebie tysiąc głów polęże,

Stąd drugi tysiąc: ciebie nie dosięże

Miecz nieuchronny: a ty przed się swymi

Oczyma ujrzysz pomstę nad grzesznymi.

    Iżeś rzekł Panu: „Tyś nadzieja moja”,

    Iż Bóg najwyższy jest ucieczka twoja,

    Nie dostąpi cię żadna zła przygoda,

    Ani się znajdzie w domu twoim szkoda.

Aniołom swoim każe cię pilnować

Gdziekolwiek stąpisz: którzy cię piastować,

Na ręku będą, abyś, idąc drogą,

Na ostry krzemień nie ugodził nogą.

    Będziesz po żmijach bezpiecznie gniewliwych

    I po padalcach deptał niecierpliwych:

    Na lwa srogiego bez obrazy wsiądziesz

    I na ogromnym smoku jeździć będziesz.

Słuchaj, co mówi Pan, iż Mnie miłuje

A przeciwko Mnie szczerze postępuje:

Ja go też także w jego każdą trwogę

Nie zapamiętam, i owszem, wspomogę.

    Głos jego u Mnie nie będzie wzgardzony,

    Ja z nim w przygodzie, ode Mnie obrony

    Niech pewien będzie, pewien i zacności,

    I lat sędziwych i Mej życzliwości.

(Jan Kochanowski, Psałterz Dawidów, Kraków, Drukarnia Łazarzowa, 1587 r. (nieco uwspółcześniłam pisownię i język))

Psalm 92 (91)

– dziękczynienie indywidualne, hymn. Sprawiedliwe rządy Boże. „Psalm. Pieśń. Na dzień szabatu. Dobrze jest dziękować Panu i śpiewać imieniu Twemu, o Najwyższy:” (Ps 92, 1–2).

Psalm 93 (92)

– hymn. Majestat Stwórcy świata. „Pan króluje, oblókł się w majestat, Pan przywdział potęgę i nią się przepasał: tak utwierdził świat, że się nie zachwieje” (Ps 93, 1).

Psalm 94 (93)

– lamentacja indywidualna i narodu z elementami dydaktycznymi. Wołanie o sprawiedliwość. „Boże, Mścicielu, Panie, Boże, Mścicielu, ukaż się!” (Ps 94, 1).

Psalm 95 (94)

– hymn, upomnienie prorockie. Wielkiemu Bogu chwała!Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, wznośmy okrzyki na cześć Skały naszego zbawienia:” (Ps 95, 1).

Psalm 96 (95)

– hymn. Śpiewajcie Panu pieśń nową!Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, wszystkie krainy!” (Ps 96, 1).

Psalm 97 (96)

– hymn. Bóg Królem i Sędzią świata. „Pan króluje: wesel się, ziemio, radujcie się, mnogie wyspy!” (Ps 97, 1).

Psalm 98 (97)

– hymn. Chwała Bogu, Zbawcy świata!Psalm. Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem cuda uczynił. Zwycięstwo zgotowała Mu Jego prawica i święte ramię Jego” (Ps 98, 1).

Psalm 99 (98)

– hymn. Chwalcie najświętszego Boga!Pan króluje: drżą narody; zasiada na cherubach: a ziemia się trzęsie” (Ps 99, 1).

Psalm 100 (99)

– hymn, liturgiczny. Służcie Panu z weselem!Psalm. Dziękczynienie. Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie;” (Ps 100, 1).

Psalm 101 (100)

– mądrościowy, królewski. Wzorowy władca. „Dawidowy. Psalm. Chcę opiewać sprawiedliwość i łaskę; chcę śpiewać Tobie, o Panie!” (Ps 101, 1).

Psalm 102 (101)

– lamentacja indywidualna z elementami hymnu i prorockimi. Prośby wygnańca. „Modlitwa trapionego, który znękany wypowiada przed Panem swą udrękę” (Ps 102, 1).

Psalm 103 (102)

– hymn dziękczynny. Błogosław, duszo moja, Pana!Dawidowy. Błogosław, duszo moja, Pana, i całe moje wnętrze – święte imię Jego!” (Ps 103, 1).

Psalm 104 (103)

– hymn pochwalny indywidualny. Stworzenie wielbi Boga. „Błogosław, duszo moja, Pana! O Boże mój, Panie, jesteś bardzo wielki! Odziany we wspaniałość i majestat,” (Ps 104, 1).

Psalm 105 (104)

– dydaktyczno-historyczny. Bóg wierny przymierzu z Abrahamem. „Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród narodów!” (Ps 105, 1).

Psalm 106 (105)

– lamentacja narodu, historyczny. Niewdzięczność ludu wybranego. „Alleluja. Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość” (Ps 106, 1).

Księga piąta


Psalm 107 (106)

– hymn, dziękczynny, liturgiczny. Dziękczynny hymn ocalonych. „Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość” (Ps 107, 1).

Psalm 108 (107)

– dziękczynny, wyrocznia, lamentacja narodu. Psalm częściowo złożony jest z fragmentów psalmów 57(56) i 60(59). Bóg nadzieją swego ludu. „Pieśń. Psalm. Dawidowy. Gotowe jest serce moje, Boże, zaśpiewam i zagram. Zbudź się, chwało moja,” (Ps 108, 1–2).

Psalm 109 (108)

– lamentacja indywidualna. Biada przewrotnemu nieprzyjacielowi!Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Nie milcz, o Boże, którego wychwalam,” (Ps 109, 1).

Psalm 110 (109)

– królewski, mesjański. Chrystus Królem i Kapłanem. „Dawidowy. Psalm. Wyrocznia Boga dla Pana mego: Siądź po mojej prawicy, aż Twych wrogów położę jako podnóżek pod Twoje stopy” (Ps 110, 1).

Psalm 111 (110)

– hymn, dziękczynny, mądrościowy, alfabetyczny. Wielkie dzieła Boże. „Alleluja. Z całego serca chcę chwalić Pana w radzie sprawiedliwych i na zgromadzeniu” (Ps 111, 1).

         Pienie 110

Psalm o wielebney świątości ciała bożego które wsławił na pamiątkę dziwney dobroci swey. Też iako miał lud pogański przyjąć ku dziedzictwu swemu. Też iako nauki przykazania iego są prawdziwe. Jako miał odkupić lud. Jako pirwszy stopień ku mądrości iest bać się obrazić pana boga.

Confiteor tibi Domine in toto corde meo, in confilio iustorum & congregatione.

Będę ciebie chwalił panie boże we wszystkim sercu moim, a to w radzie y w zebraniu ludu sprawiedliwego.

Magna opera domini, exquifita in omnes voluntates eius.

Wielkie są uczynki boże, wybrane między wszystką wolą iego.

Confessio & magnificentia opus eius, & iustitia eius manet in saeculum saeculi.

Chwała i wielmożność iest prawo iego, a sprawieliwość iego trwa na wieki wieków.

Memoriam fecit mirabilium suorum misericors & miserator Dominus, escam dedit timentibus fe.

Uczynił pamiątkę dziwnych uczynków swoich miłosierny y lutościwy pan, dał pokarm tym którzy się go boją.

Memor erit in saeculum testamenti sui, virtutem operum suorum annunciabit populo suo.

Będzie pamiętać nawieki na testament swoy, a moc uczynków swoich objawi ludu swemu.

Ut det illis haereditatem gentium, opera manuum eius veritas & iudicium.

A to dla tego aby im dał dziedzictwo ludzkie, albowiem uczynki rąk iego są prawda i sąd.

Fidelia omnia mandata eius, conformata in saecula saeculi, facta in veritate & aequitate.

Prawdziwe są wszytki przykazania iego potwierdzone na wieki wieczne, a są spełnione w prawdzie y w sprawiedliwości.

Redemptionem misit dominus populo suo mandauit in aeternum testamentum suum.

Zesłał pan bog odkupienie ludu swemu.

I przykazał aby na wieki trwał testament iego.

Sanctum & terribile nomen eius, inicium sapientiae timor domini.

Święte a straszliwe iest imie yego.

Porządek mądrości iest boiaźń boża.

Intellectus bonus omnibus facientibus cum, laudatio eius manet in saeculium saeculi.

Dobra mądrość iest wszystkim którzy się według iey rządzą, a chwała iego trwa na wieki wieków.

(Żołtarz Dawidow przez Mistrza Valenthego Wrobla z Poznania na rzecz polską wyłożony, 1539 (pominęłam wstawione po każdym wierszu uzupełnienie-wytłumaczenie autora przekładu))

Psalm 112 (111)

– mądrościowy, alfabetyczny. Szczęście bogobojnych. „Alleluja. Szczęśliwy mąż, który się boi Pana i wielkie upodobanie ma w Jego przykazaniach” (Ps 112, 1).

Psalm 113 (112)

– hymn, liturgiczny; odmawiany podczas wieczerzy paschalnej i wielkich świąt. Bogu wielkiemu i łaskawemu chwała!Alleluja. Chwalcie, słudzy Pańscy, chwalcie imię Pana:” (Ps 113, 1).

A oto Psalm 113 znów w tłumaczeniu Jana Kochanowskiego:

         Laudate pueri Dominum

         (Chwalcie, dziatki, Pana)

Dziatki niewinne, panienki uczciwe,

Śpiewajcie Imię Pańskie świętobliwe.

To niechaj zawżdy w uściech ludzkich płynie,

Póki pamiętny wiek swym torem płynie.

    Gdzie zorze wschodzą i gdzie zapadają,

    Wszędy niech Imię Pańskie wysławiają.

    Ten ma narody wszytki pod nogami,

    U niego sława buja nad gwiazdami.

Kto kiedy z Panem tym porówna: który,

Dziwnie wysoko siedząc, przecie z góry,

I co na niebie, i co jest na ziemi,

Oczyma widzi nieuchronionemi.

    Ten ubogiego wziąwszy z gnoju prawie,

    Umie posadzić na Książęcej ławie.

    Ten mać niepłodną i zjętą troskami,

    Lubemi cieszy za czasem dziatkami.

(Jan Kochanowski, Psałterz Dawidów, Kraków, Drukarnia Łazarzowa, 1587 r. (nieco uwspółcześniłam język i pisownię))

Psalm 114 (113 A)

– hymn, historyczny. Cuda Boże przy wyjściu z Egiptu. „Alleluja. Gdy Izrael wychodził z Egiptu, dom Jakuba – od ludu obcego,” (Ps 114, 1).

Psalm 115 (113 B)

– liturgiczny, ufnościowy narodu. Wielkość prawdziwego Boga. „Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę za Twoją łaskawość i wierność!” (Ps 115, 1).

Psalm 116 (114–115)

– dziękczynny indywidualny. Dziękczynienie uratowanego od śmierci. „Alleluja. Miłuję Pana, albowiem usłyszał głos mego błagania,” (Ps 116, 1).

Psalm 117 (116)

– hymn pochwalny. Wszystkie narody chwalcie Pana!Alleluja. Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy,” (Ps 117, 1).

Psalm 118 (117)

– dziękczynny narodu, liturgiczny. Świąteczny hymn dziękczynny. „Alleluja. Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo łaska Jego trwa na wieki” (Ps 118, 1).

Tu proponuję ten psalm pięknie przełożony wierszem przez ks. Kazimierza Buczkowskiego:

Wielbijcie wszyscy Pana najlepszego,

Na wieki bowiem miłosierdzie Jego;

Niechaj Izrael zawoła do Niego,

Że na wieki trwa miłosierdzie Jego;

Niech dom Arona z głębi serca swego

Woła: na wieki miłosierdzie Jego;

Którzy się boją Pana najświętszego,

Niech wyznawają miłosierdzie Jego.

Oto w ucisku mym wzywałem Pana,

A wnet mi pomoc odeń była dana;

I postawił mnie na miejscu bezpiecznem.

Pan pomocnikiem jest moim statecznym,

Nie będę się bał żadnego człowieka,

Przed wrogiem moja nie zadrży powieka.

Lepiej niż w ludziach w Panu ufność złożyć,

I przed Nim duszę stroskaną otworzyć

Niż przed książęty. I mnie otoczyły

Narody wrogie, na mnie uderzyły;

A w imię Pańskie na nich się pomściłem.

I ja ich złości nieraz doświadczyłem;

Z każdej jak pszczoły oblegli mnie strony;

A w imię Pańskie zostałem pomszczony.

Pałali ku mnie złością niepomiernie

Jak ogień, kiedy wpadnie między ciernie;

A w imię Pańskie pomszczony zostałem.

Nieraz gdy w ścisku przewrócić się chciałem,

Pan mnie podtrzymał swem świętem ramieniem,

On był mą mocą, chwałą i zbawieniem.

Więc będę Panu śpiewał pieśń radości,

Niech jej głos dojdzie tam, gdzie cnota gości.

Prawica Pańska moc swą objawiła,

Prawica Pańska, ta mnie wywyższyła,

Prawica Pańska w mocy nie ustanie.

Nie umrę, ale będę żył, o Panie!

Bym opowiadał ludziom sprawy Twoje.

Karząc karał mnie Pan za grzechy moje,

Ale nie karał śmiercią mnie nędznego.

Otwórzcie bramy do świątyni Jego;

Tam Mu za Jego dobroć podziękuję.

Brama to Pańska. Ten przez nią wstępuje,

Kto sprawiedliwy. Tam Go będę sławił,

Iż mnie wysłuchał i w ucisku zbawił.

Oto ten kamień, który odrzucono,

Dzisiaj go głową węgła uczyniono.

Pan to uczynił, na co nasz zdumiony

Wzrok patrzy; dzień ten przezeń uczyniony;

Weselmy się w dniu tym pełnym radości.

O Panie, zbaw mnie, udziel pomyślności.

Błogosławiony ten, który z Pańskiego

Rozkazu idzie! My zaś z domu Jego

Błogosławimy wam; niech łaską swoją

Pan was oświeca. W dniu tym niech przystroją

Ołtarze Pańskie po rogach zielenią.

Tyś jest mym Bogiem; Ciebie w uniesieniu

Będę wyznawał, usty memi sławił,

Żeś mnie wysłuchał, a iżeś mnie zbawił.

Wielbijcie wszyscy Pana najlepszego,

Na wieki bowiem miłosierdzie Jego!

(Psalmy Dawida na język polski wierszem przełożone przez ks. Kazimierza Buczkowskiego proboszcza w Górze Ropczyckiej, Drukarnia „Czasu” Fr. Kluczyckiego i Sp., Kraków 1884; www.ultramontes.pl/psalmy_wierszem.htm)

Psalm 119 (118)

– dydaktyczny, mądrościowe, alfabetyczny. Doskonałość Prawa Bożego. „Szczęśliwi, których droga nieskalana, którzy postępują według Prawa Pańskiego” (Ps 119, 1).

Psalm 120 (119)

– lamentacja indywidualna, pieśń pielgrzymów. Przeciw złym językom. „Pieśń stopni. Do Pana w swoim utrapieniu wołałem i wysłuchał mnie” (Ps 120, 1).

Psalm 121 (120)

– pieśń pielgrzymów, ufnościowy, prorocki. Bóg czuwa nad nami. „Pieśń stopni. Wznoszę swe oczy ku górom: Skądże nadejdzie mi pomoc?” (Ps 121, 1).

Psalm 122 (121)

– pieśń pielgrzymów, hymn. W obliczu miasta świętego. „Pieśń stopni. Dawidowa. Uradowałem się, gdy mi powiedziano: Pójdziemy do domu Pańskiego!” (Ps 122, 1).

Psalm 123 (122)

– pieśń pielgrzymów, lamentacja indywidualna i narodu. Wzgardzony lud ufa swojemu Bogu. „Pieśń stopni. Do Ciebie wznoszę me oczy, który mieszkasz w niebie” (Ps 123, 1).

Psalm 124 (123)

– pieśń pielgrzymów, hymn dziękczynny narodu. Bóg nas ocalił. „Pieśń stopni. Dawidowa. Gdyby Pan nie był po naszej stronie – niech to już przyzna Izrael –” (Ps 124, 1).

Psalm 125 (124)

pieśń pielgrzymów, ufnościowy. Bóg ostoją ufności Izraela. „Pieśń stopni. Ci, którzy Panu ufają, są jak góra Syjon, co się nie porusza, ale trwa na wieki” (Ps 125, 1).

Psalm 126 (125)

pieśń pielgrzymów, lamentacja narodu, błagalny. O poprawę doli wyzwolonego ludu. „Pieśń stopni. Gdy Pan odmienił los Syjonu, byliśmy jak we śnie” (Ps 126, 1).

Psalm 127 (126)

pieśń pielgrzymów, mądrościowy. Pomyślność pochodzi od Boga. „Pieśń stopni. Salomonowa. Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą. Jeżeli Pan miasta nie ustrzeże, strażnik czuwa daremnie” (Ps 127, 1).

Psalm 128 (127)

pieśń pielgrzymów, mądrościowy. Szczęście rodzinne bogobojnych. „Pieśń stopni. Szczęśliwy każdy, kto boi się Pana, który chodzi Jego drogami!” (Ps 128, 1).

Psalm 129 (128)

pieśń pielgrzymów, ufnościowy narodu, z elementami złorzeczenia. Uciśniony Izrael wzywa Bożej pomocy. „Pieśń stopni. Bardzo mnie gnębili od mojej młodości – niech powie Izrael –” (Ps 129, 1).

Psalm 130 (129)

– pieśń pielgrzymów, pokutny, z elementami lamentacji indywidualnej. Z otchłani grzechu ku Bożemu miłosierdziu. „Pieśń stopni. Z głębokości wołam do Ciebie, Panie,” (Ps 130, 1).

Psalm 130 w tłumaczeniu (prawdopodobnie) J. Nicza w tzw. Biblii Leopolity:

         Modlitwa osobliwa kającego sie a pokotujacego człowieka, który prosi aby go pan wolnym od grzechow uczynił.

Z głebokości wołałem kthobie Panie, Panie wysłuchay głosu mego.

Niech się skłonia uszy twoie ku głosu uprzeymey prośby moiey.

Jesli Panie bedzież złości pilnie baczył, Panie ktoż temu wytrwa,

Bo u ciebie smiłowanie iesth, dla zakonu twego znosiłem cie Panie.

Oczewkawała a znosiła dusza moia w słowie iego, dufała dusza moia w Panie.

Od straży poranieszey aż do nocy, niech dufa Israel w Panie.

Bo u Pana miłosierdzie y obfithe u niegoż odkupienie.

I sam odkupi Israel że wszech złości iego.

(Biblia Leopolity z 1561 roku)

Psalm 131 (130)

pieśń pielgrzymów, ufnościowy indywidualny. Spoczynek w Bogu. „Pieśń stopni. Panie, moje serce się nie pyszni i oczy moje nie są wyniosłe. Nie gonię za tym, co wielkie, albo co przerasta moje siły” (Ps 131, 1).

Psalm 132 (131)

pieśń pielgrzymów, królewski. Na poświęcenie świątyni. „Pieśń stopni. Pamiętaj, Panie, Dawidowi cały trud jego:” (Ps 132, 1).

Psalm 133 (132)

pieśń pielgrzymów, mądrościowe. Szczęście płynące ze zgody. „Pieśń stopni. Dawidowa. Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem;” (Ps 133, 1).

Psalm 134 (133)

pieśń pielgrzymów, hymn z błogosławieństwem kapłańskim, liturgiczny. Modlitwa w świątyni. „Pieśń stopni. Oto błogosławcie Pana, wszyscy słudzy Pańscy, którzy trwacie nocami w domu Pańskim” (Ps 134, 1).

Psalm 135 (134)

hymn. Chwalcie potężnego Boga!Alleluja. Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy Pańscy,” (Ps 135, 1).

Psalm 136 (135)

hymn, liturgiczny, dziękczynny. Łaska Boża. „Alleluja. Chwalcie Pana, bo dobry, bo Jego łaska na wieki” (Ps 136, 1).

Psalm 137 (136)

lamentacja narodu, z elementami złorzeczenia. Nad rzekami Babilonu. „Nad rzekami Babilonu – tam myśmy siedzieli i płakali, kiedyśmy wspominali Syjon” (Ps 137, 1).

Psalm 138 (137)

dziękczynny jednostki. Dziękczynienie. „Dawidowy. Będę Cię sławił, , z całego mego serca, : będę śpiewał Ci wobec aniołów” (Ps 138, 1).

Psalm 139 (138)

hymn, mądrościowy, lamentacja. Bóg wszystko przenika. „Kierownikowi chóru. Dawidowy. Psalm. Panie, przenikasz i znasz mnie,” (Ps 139, 1).

Psalm 140 (139)

lamentacja jednostki. Przeciw podstępnym wrogom. „Kierownikowi chóru. Psalm. Dawidowy. Wybaw mię, Panie, od człowieka złego, strzeż mnie od gwałtownika:” (Ps 140, 1–2).

Psalm 141 (140)

lamentacja indywidualna z elementami dydaktycznymi. Przeciwko grzesznikom. „Psalm. Dawidowy. Do Ciebie wołam, Panie, prędko mi dopomóż; usłysz głos mój, gdy wołam do Ciebie” (Ps 141, 1).

A oto psalm 141 wyrażony słowami Franciszka Karpińskiego:

         Domine clamavi ad te.

Ten psalm złożony od Dawida wygnańca uciekającego przed gniewem Saula; zażywany był i od wygnańców Babilońskich. Prosi w nim psalmista, ażeby we wszystkiem szczególnie był od Boga rządzony, aby albo językiem przez niewstrzemięźliwość, albo uczynkiem nie upadł. W kościele wschodnim, za świadectwem Chryzostoma, ten psalm śpiewany bywał codziennie przed wieczorem, dla zjednania odpuszczenia grzechów.

     Panie! wołałem do Ciebie,

     Wysłuchaj mię w mej potrzebie!

     Niech mi Bóg ucha pozwoli,

     Kiedy Go wzywam z złej doli.

Niech ma prośba przed Cię wnijdzie,

Jak kadzidło w górę idzie,

Które Ci lud Twój pokorny

W ofierze pali wieczornej.

     Przy języku, przy mych ustach

     Połóż straż Twą, by w rozpustach

     Serce złość niepopełniało,

     A potem ją za nic miało.

Niechaj z temi, którzy złości

Lubią pełnić do sytości,

Spółki żadnej nigdy nimam,

Ani się ich zboru trzymam.

     Niech mię jaki człek cnotliwy

     Napomina, kiedym krzywy;

     A grzeszników pochlebianie

     W uszach moich nie postanie.

Nie złączę się z bezbożnemi,

Potępiam ich z dzieły swemi;

Ci, których na czele mieli,

Stłuczeni o głaz zginęli.

     Strwożeni tą klęską swoich,

     Wreszcie chwycą się słów moich:

     „Że się rozsypiem z kościami,

     Jak grunt zorany pługami.”

A ja do Ciebie, mój Panie!

W Którym moje zaufanie,

Oczy obracam spłukane,

Niech jeszcze żywy zostanę.

     Broń mię od sideł, co wrogi

     Zewsząd kładą na me nogi,

     I żeby mię nie gorszyli,

     Ci, co nieprawość pełnili.

Niechaj swem sidłem związany

Grzesznik padnie uwikłany;

Ja, Pańską ręką wiedziony,

Niechaj przejdę niedotkniony.

(Biblioteka Polska, Serya na Rok 1862. – Zeszyt 4–6, Dzieła Franciszka Karpińskiego, Wydanie Józefa Turowskiego. w Krakowie, nakładem Drukarni „Czasu”, 1862)

Psalm 142 (141)

lamentacja indywidualna. Bóg moją ucieczką. „Pieśń pouczająca. Dawidowa – gdy był w jaskini. Modlitwa. Głośno wołam do Pana, głośno błagam Pana” (Ps 142, 1–2).

Psalm 143 (142)

lamentacja indywidualna. Modlitwa grzesznika. „Psalm. Dawidowy. Usłysz, o Panie, moją modlitwę, przyjm moje błaganie w wierności swojej, wysłuchaj mnie w swej sprawiedliwości!” (Ps 143, 1).

Psalm 144 (143)

lamentacja i dziękczynienie, królewski. Modlitwa króla za naród. „Dawidowy. Błogosławiony Pan – Opoka moja, On moje ręce zaprawia do walki, moje palce do wojny” (Ps 144, 1).

Psalm 145 (144)

hymn pochwalny, alfabetyczny. Wielkość i dobroć Boga. „Pieśń pochwalna. Dawida. Chcę Cię wywyższać, Boże mój, Królu, i błogosławić imię Twe na zawsze i na wieki” (Ps 145, 1).

Psalm 146 (145)

hymn pochwalny. Szczęśliwy, kto ufa Bogu. „Alleluja. Chwal, duszo moja, Pana” (Ps 146, 1).

Psalm 147 (146–147)

hymn pochwalny. Hymn dziękczynny ocalonego ludu. „Alleluja. Dobrze jest grać naszemu Bogu, wdzięcznie jest nucić pieśń pochwalną” (Ps 147, 1).

Psalm 148

hymn pochwalny. Niebiosa i ziemia, chwalcie Pana. „Alleluja. Chwalcie Pana z niebios, chwalcie Go na wysokościach!” (Ps 148, 1).

Psalm 149

hymn pochwalny. Posłannictwo Izraela. „Alleluja. Śpiewajcie pieśń nową Panu; chwała Jego niech zabrzmi w zgromadzeniu świętych” (Ps 149, 1).

Psalm 150

hymn pochwalny. Alleluja! „Alleluja. Chwalcie Boga w Jego świątyni, chwalcie Go na wyniosłym Jego nieboskłonie!” (Ps 150, 1).


...wróć


© 2000–2019 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies