Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


29 czerwcaśw. Paweł Apostoł
25 styczniaNawrócenie św. Pawła Apostoła
18 listopadaPoświęcenie bazyliki św. Pawła

Pawła także, jak wielu innych, poznajemy z Pisma św. Kiedy spotykamy się z nim po raz pierwszy, nosi jeszcze imię Szaweł (Sani, a po łacinie Saul) i jest młodym, gorliwym faryzeuszem. Urodził się w Tarsie w Cylicji (dziś Turcja), jako obywatel rzymski, co potrafił w odpowiednich momentach podkreślić. Był synem również faryzeusza i wyuczył się zawodu tkacza namiotów. Jego rodzina szczyciła się pochodzeniem z pokolenia Beniamina. Był człowiekiem wykształconym, mimo młodego wieku, uczył się u najlepszych nauczycieli żydowskich, m.in. u Gamaliela. Jako gorliwy faryzeusz, był fanatycznym prześladowcą chrześcijan; w Dziejach Apostolskich widzimy go jako młodzieńca, który pilnuje szat oprawców kamienujących św. Szczepana, nie miał bowiem jeszcze skończonych 30 lat, a więc według Prawa nie mógł brać udziału w egzekucji.

W trakcie prześladowań chrześcijan przez Żydów, jakie rozpętały się po śmierci św. Szczepana, Szaweł brał czynny udział, jako organizator, w akcjach przeciwko nim. W trakcie jednej z takich akcji, w drodze do Damaszku, Szawłowi ukazał się Chrystus. W wyniku tego spotkania Szaweł stracił wzrok, ale też uwierzył w Jezusa. Kiedy doprowadzono go do Damaszku, przyjął chrzest z rąk Ananiasza, ucznia Jezusa, po czym odzyskał wzrok. Od tego czasu zaczął nauczać Ewangelii. Jednocześnie z obawy przed zemstą Żydów uciekł z miasta, spuszczając się w koszu z muru, i przez trzy lata nie dawał o sobie znaku.

Po tym czasie Paweł, który odtąd zaczął używać nowego imienia, udał się do Jerozolimy, aby uzyskać aprobatę apostołów. Początkowo powitali go z rezerwą i obawą, ale z czasem przekonali się o prawdziwości jego nawrócenia i o mądrości jego nauk. Ponieważ Żydzi pałali żądzą zemsty i próbowali zgładzić Pawła w zasadzce, postanowiono, że będzie nauczał poza Jerozolimą. Najpierw udał się do rodzinnego Tarsu, a następnie razem ze św. Barnabą do Antiochii Syryjskiej, gdzie powstał pierwszy Kościół.

Potem razem z Barnabą wyruszył dalej – do pogan, aby tam głosić Dobrą Nowinę. Najpierw znalazł się na Cyprze, gdzie nawrócił prokonsula Sergiusza Pawła, potem drogą morską udali się na południowe wybrzeże Azji Mniejszej: do Attalii i Perge w Pamfilii. Stamtąd udali się na północ – do Pizydii i Lykaonii, a potem do Ikonium, Antiochii Pizydyjskiej, Listry i Derbe, skąd wrócili do Antiochii Syryjskiej.

Kiedy zakończył tę wyprawę, udał się do Jerozolimy, żeby rozstrzygnąć spór dotyczący przyjmowania pogan do Kościoła, dotyczący obowiązku obrzezania dla nowych wyznawców młodego Kościoła.

Około roku 50 Paweł wyruszył w trzecią podróż misyjną w towarzystwie Sylasa. Z Antiochii Syryjskiej, przez Cylicję i może Tars, dotarli do Azji Mniejszej, gdzie odwiedzali wspólnoty założone przez Pawła podczas pierwszej wyprawy. Potem zabrali ze sobą młodego Tymoteusza i podążyli na zachodnie wybrzeże, do Troady. W Troadzie dołączył do nich Łukasz, lekarz z Antiochii, Grek z pochodzenia, który później napisał jedną z Ewangelii i Dzieje Apostolskie.

Następnie wyruszyli do Europy. Odwiedzili Filippi i Tesaloniki w Macedonii (dziś w północnej Grecji), potem przez Bereę podążyli do Aten i Koryntu. Wracali przez Efez do Jerozolimy i Antiochii Syryjskiej.

Trzecia wyprawa św. Pawła rozpoczęła się w 53 r. Wyruszył z Antiochii Syryjskiej, drogą lądową dotarł do Galacji, Frygii, Lidii i do Efezu, gdzie spędził dwa lata i skąd prowadził korespondencję z Koryntianami. Kiedy został zmuszony do opuszczenia Efezu, odwiedził wspólnoty chrześcijańskie w Macedonii i w Grecji, docierając ponownie do Koryntu. Powracał przez Macedonię, w Filippi wsiadł na statek, wstąpił do Troady i Miletu, omijając Efez, i wreszcie dotarł do Palestyny.

Ogółem św. Paweł odbył trzy duże podróże misyjne, nauczał w Syrii, Małej Azji, Grecji, Macedonii, Italii – dotarł nawet do Hiszpanii.

W 58 r. Paweł został aresztowany w Jerozolimie. Najpierw osadzono go w więzieniu w Jerozolimie, a następnie w Cezarei Palestyńskiej (Nadmorskiej), gdzie przebywał dwa lata. Następnie przewieziono go na jego prośbę do Rzymu, aby mógł stanąć przed trybunałem cesarskim. Podróż morska nie obyła się bez problemów: podczas burzy statek uległ katastrofie i rozbitkowie cudem dotarli do Malty. Po dotarciu do Rzymu Paweł stanął przed trybunałem cesarskim, jednak ponieważ Żydzi – oskarżyciele, nie stawili się na rozprawę, Paweł został skazany na trzy lata aresztu domowego. Potem znowu wyruszył nawracać pogan.

Jest możliwe, że po zwolnieniu z aresztu Paweł wyruszył na czwartą wyprawę misyjną, podczas której dotarł do Hiszpanii, aczkolwiek brak jakichkolwiek źródeł, które by to potwierdzały, poza mówiącą o tym tradycją. Po powrocie przebywał prawdopodobnie w Efezie i Macedonii, potem w Troadzie, Efezie, Milecie i Koryncie oraz w Epirze.

Nie wiadomo, dlaczego w roku 65 lub 67 – trudno to ustalić – kiedy trwały prześladowani a chrześcijan przez cesarza Nerona, Paweł znalazł się znowu w Rzymie. Wiadomo jednak, że znowu stanął przed trybunałem cesarskim. Spodziewał się losu, jaki go spotkał. Nie bał się jednak. Śmierć traktował jako wyzwolenie z więzów, wypłynięcie na głębię z Chrystusem zmartwychwstałym, na morze wieczności. Według starej tradycji św. Paweł był uwięziony w rzymskim więzieniu Mamertinum obok Forum Romanum.

Został skazany na śmierć. Jako obywatel rzymski został ścięty mieczem w miejscu zwanym Aquae Salvinae (Uzdrawiające wody; dziś: Tre Fontane) za Bramą Ostyjską i pochowany poza murami Rzymu przy drodze Ostyjskiej. W miejscu tym według legendy wytrysnęły trzy źródła: tam, gdzie dotknęła ziemi spadająca głowa apostoła. Później zbudowano tu kościół św. Pawła u Trzech Fontann (S. Paolo alle Tre Fontane). Nie jest znana dokładna data jego śmierci, chociaż tradycja podaje 29 czerwca – ten sam dzień, w którym (w innym roku)) zmarł św. Piotr. Jednak inna tradycja twierdzi, że dzień ten obrano jako święto obu apostołów, ponieważ tego dnia w roku 258 zabrano doczesne szczątki obu świętych z ich grobów ze względu na niebezpieczeństwo zbezczeszczenia ich przez cesarską konfiskatę. W IV wieku cesarz Konstantyn Wielki zbudował nad grobem św. Pawła bazylikę.

Św. Paweł zostawił po sobie aż 13 Listów. O jego popularności świadczą także liczne apokryfy: Nauczanie Pawła, Dzieje Pawła, Apokalipsa św. Pawła czy też Korespondencja św. Pawła z Seneką.

Był człowiekiem usposobienia cholerycznego. Kiedy miał do wyboru stłumić własną reakcję albo uzewnętrznić ją – zazwyczaj wybierał tę drugą możliwość i dlatego często otwarcie buntował się w obliczu doznawanych niesprawiedliwości. Odznaczał się wielką siłą woli i zdecydowaniem, jednocześnie całą duszą oddany był służbie wyznaczonego sobie celu, jakim było zdobycie dla boga jak największej ilości pogan. Z czysto ludzkiego punktu widzenia jego zaangażowanie graniczyło z szaleństwem. Św. Paweł zawsze postępował w sposób prawy, zgodny z wyznawanym ideałem, chociaż nie zawsze stał po tej samej stronie. Nigdy nie ugiął się pod ciężarem wymagań, jakie pociągało za sobą całkowite poświęcenie się ideałowi. Kierował się w życiu zasadą, wyrażoną w skrócie tak: „Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii!” (1Kor 9, 16). Pragnął solidaryzować się ze wszystkimi, tak jak zalecała Ewangelia, w jedności w Chrystusie na równi z Żydami i poganami, ludźmi wolnymi i niewolnikami, mężczyznami i kobietami. Dlatego mógł powiedzieć: „Żyję więc już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus” (Ga 2, 20). Trudności nie odstraszały go; stawiał im czoło, łącząc energię i odwagę z wytrwałością. Walczył o przyjęcie zasad zgodnych z prawdą Ewangelii, czyli otwartych na dialog. Z zapałem występował przeciwko tym, którzy starali się odwieść go od powziętego zamysłu. Chociaż jednocześnie tradycja wspomina też, że był człowiekiem konfliktowym, co zapewne wynikało z jego cholerycznego i porywczego charakteru oraz niezmiernego uporu. Niejeden też uważał go za nadmiernego radykalistę. Nie unikał głoszenia Ewangelii w najtrudniejszych okolicznościach, nawet gdy graniczyło to z szaleństwem, chyba że wola Chrystusa była wyraźnie odmienna. Swoją bezkompromisowość argumentował tak, że jest ona wymogiem wierności Bogu. Paweł bywał cierpki wobec przeciwników. Upokarzał ich, nie szczędząc ostrych słów, ujawniał głupotę tych, którzy próbowali go oczernić posądzeniami o próżne ambicje. Mocno atakował „fałszywych braci”” usiłujących wprowadzić zamieszanie we wspólnotach. Dosyć często tracił cierpliwość, wtedy jego polemiczne zacięcie potęgowało się.

Dziś relikwie św. Pawła przechowywane są w rzymskich kościołach św. Pawła za Murami i św. Jana na Lateranie (głowa), a także św. Pawła alla Regola, św. Agnieszki, św. Ignacego, Świętych Wawrzyńca i Damazego, św. Praksedy i św. Eustachego.

Drugim ważnym świętem ku czci św. Pawła jest dzień 25 stycznia, kiedy obchodzimy wspomnienie nawrócenia św. Pawła. Mniej znanymi świętami są też: 16 kwietnia – przeniesienie głowy, 6 lipca – pierwsze przybycie do Rzymu, 1 września – odzyskanie wzroku.

W ikonografii Paweł jest przedstawiany zwykle jako człowiek drobny, łysy, z długą brodą i wydatnym nosem, chociaż ostatnio częściej przedstawia się go jako silnego, rosłego mężczyznę. W prawej ręce zwykle trzyma księgę, a w lewej miecz. Często przedstawia się go także z trzema źródłami. Czasami jest też przedstawiany ze zwojem.

Św. Paweł jest patronem prasy katolickiej, dziennikarzy, pisarzy, pracowników wydawnictw gazet, teologów i duszpasterzy, biskupów misjonarzy, ludzi świeckich, muzyków, robotnic, tkaczy, tkaczy dywanów, wytwórców namiotów, siodlarzy, powroźników i wikliniarzy; wzywany jest w przypadku skurczów i choroby uszu, w przypadku ukąszenia przez węża, w strachu, w błaganiach o deszcz i o urodzaj, w przypadku gradobicia; proszony o ochronę przed jadowitymi wężami.

Imię Paweł, rzymskie Paulus, które przybrał sobie święty, po łacinie znaczy „mały, drobny”.

    Modlitwa do Świętego Pawła
    Święty Pawle Apostole, który głosiłeś Ewangelię całemu światu, zwróć łaskawe spojrzenie także na nas. Wszystkiego spodziewamy się po twoim orędownictwie u Jezusa Boskiego Mistrza i Maryi Królowej Apostołów.
    Spraw, o Nauczycielu Narodów, abyśmy żyli wiarą, zbawiali się przez nadzieję, by rządziła nami tylko miłość. Wyjednaj nam, o Naczynie Wybrane, uległe odpowiadanie łasce Bożej, aby ona w nas nie pozostała bezowocna.
    Spraw, abyśmy coraz lepiej Cię poznawali, kochali i naśladowali; abyśmy byli żywymi członkami Kościoła, Mistycznego Ciała Jezusa Chrystusa.
    Wzbudź licznych i świętych apostołów. Niech przejdzie przez świat gorący powiew prawdziwej miłości. Spraw, aby wszyscy poznali i uwielbiali Boga i Boskiego Mistrza – Drogę, Prawdę i Życie.
    Ty zaś, Panie Jezu, który wiesz, że nie ufamy naszej niemocy, przez Twoje miłosierdzie spraw, aby nas broniło przed każdą przeciwnością potężne wstawiennictwo świętego Pawła, naszego Nauczyciela i Ojca. Amen.

    Modlitwa do Świętego Pawła o cnotę cierpliwości
    Chwalebny święty Pawle, Ty z prześladowcy chrześcijan stałeś się gorliwym Apostołem, a chcąc dać poznać Odkupiciela Jezusa aż do krańców świata, cierpiałeś więzienia, biczowania, kamienowania, rozbicia na morzu i wszelkiego rodzaju prześladowania, a w końcu swą krew przelałeś aż do ostatniej kropli. Uproś nam, abyśmy choroby, cierpienia i nieszczęścia życia doczesnego poczytywali za łaski Bożego miłosierdzia; aby przeciwności życia nie oziębiły nas w służbie Bożej, lecz uczyniły coraz wierniejszymi i gorliwszymi. Amen.

    Modlitwa do Świętego Pawła za naród
    Święty Pawle, Nauczycielu narodów, spójrz miłościwie na nasz naród i jego dzieci. Twoje serce rozszerzyło się, by przyjąć wszystkie narody w pocałunku pokoju.
    Teraz z nieba miłość Chrystusowa przynagla cię do oświecania wszystkich światłem Ewangelii i do umocnienia królestwa miłości.
    Wzbudź powołania, umocnij pracowników ewangelicznych, spraw, by wszystkie serca były uległe Boskiemu Mistrzowi.
    Obyśmy odnajdywali coraz bardziej w Chrystusie Drogę, Prawdę i Życie i świecili Jego blaskiem wśród świata oraz szukali zawsze królestwa Bożego i jego sprawiedliwości.
    Święty Apostole, oświecaj nas, umacniaj i błogosław nam wszystkim. Amen.

    Koronka do Świętego Pawła Apostoła
    1. Uwielbiam Cię Jezu, za wielkie miłosierdzie udzielone świętemu Pawłowi przez nawrócenie go z zawziętego prześladowcy na gorliwego Apostoła Kościoła. A Ty, o wielki Święty, uproś mi serce uległe łasce, zupełne nawrócenie z mej głównej wady i całkowitą przemianę mego życia w Jezusie Chrystusie.
    Święty Pawle Apostole, módl się za nami.
    2. Uwielbiam Cię, Jezu, że wybrałeś Apostoła Pawła na wzór i nauczyciela świętego dziewictwa. A Ty, o święty Pawle, drogi mój Ojcze, strzeż mojego umysłu, serca i zmysłów, ażebym mógł znać, kochać, służyć jedynie Jezusowi i poświęcić Jego chwale wszystkie moje siły.
    Święty Pawle Apostole…
    3. Uwielbiam Cię, Jezu, że przez świętego Pawła dałeś nam przykład i zachętę do doskonałego posłuszeństwa. A Ty, o wielki Święty, wyjednaj mi pokorną uległość względem wszystkich moich przełożonych i przekonanie, że przez posłuszeństwo zwyciężę moich nieprzyjaciół.
    Święty Pawle Apostole…
    4. Uwielbiam Cię, Jezu, że przez uczynki i słowa świętego Pawła natchnąłeś mnie prawdziwym duchem ubóstwa. A Ty, o wielki Święty, uproś mi ducha ewangelicznego ubóstwa, ażebym naśladując Cię na ziemi mógł towarzyszyć Ci i w chwale niebieskiej.
    Święty Pawle Apostole…
    5. Uwielbiam Cię, Jezu, że dałeś świętemu Pawłowi serce pełne miłości dla Boga i Kościoła i że dzięki Jego gorliwości zbawiłeś wiele dusz. A Ty, mój Przyjacielu, wyproś mi pilność w apostolstwie, w modlitwie, w dawaniu dobrego przykładu, w działalności i w apostolstwie słowa, przez co mógłbym zasłużyć na nagrodę przyobiecaną dobrym apostołom.
    Święty Pawle Apostole…

    Litania ku czci Świętego Pawła Apostoła
    Miłości Boga Ojca, zbawiaj nas
    Łasko Pana naszego Jezusa Chrystusa, ożywiaj nas
    Darze Ducha Świętego, uświęcaj nas
    Święty Pawle, módl się za nami
    Ty, coś sam miłosierdzia Bożego dostąpił,
    Ty, któremu objawił się Syn Boży,
    Ty, który byłeś „naczyniem wybranym” Chrystusa,
    Ty, który byłeś głosicielem, Apostołem i nauczycielem narodów,
    Ty, coś apostolski swój urząd potwierdził cudownymi znakami i cnotami,
    Ty, który byłeś najwierniejszym sługą Kościoła,
    Ty, któryś poświęcił swe życie na głoszenie Ewangelii Chrystusowej narodom,
    Ty, coś ukochał chrześcijan aż do więzów,
    Ty, któryś z Chrystusem przybity był do krzyża,
    Ty, przez którego Chrystus żył i mówił,
    Ty, którego nic nie mogło odłączyć od miłości Bożej,
    Ty, któryś podjął więzienia i trudy,
    Ty, który rany i niebezpieczeństwa znosiłeś,
    Ty, który za życia byłeś porwany do nieba,
    Ty, któryś chwalebnie wypełniał swe powołanie,
    Ty, któryś po skończonym życiu z utęsknieniem wyczekiwał wieńca sprawiedliwości,
    Baranku Boży, któryś zdobył Pawła prześladowcę, przepuść nam, Panie.
    Baranku Boży, któryś Pawła, jako Apostoła rozsławił, wysłuchaj nas Panie.
    Baranku Boży, któryś Pawła, jako męczennika ukoronował, zmiłuj się nad nami.
    P. Ty jesteś Naczyniem Wybranym, święty Pawle Apostole,
    W. I głosisz prawdę całemu światu.
    Módlmy się: Panie Boże, Ty w cudowny sposób powołałeś świętego Pawła Apostoła do szerzenia Ewangelii, spraw, niech wiara, którą głosił wobec królów i narodów, przenika cały świat, aby Twój Kościół nieustannie się rozwijał. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
    Akt strzelisty za przyczyną św. Pawła
    Panie Boże, Ty wiesz, że naszej ufności nie opieramy na ludzkim działaniu; przez Twoje miłosierdzie spraw, aby przed każdą przeciwnością broniło nas potężne wstawiennictwo świętego Pawła, naszego Nauczyciela i Ojca. Amen.

...wróć

Św. Paweł na fresku z 1265 r., klasztor w Sopocani, Serbia


Św. Paweł, mozaika w Świętej Grocie, Bazylika św. Piotra, Rzym


Nawrócenie św. Pawła, Caravaggio, ok. 1601 r., Cerasi-Kapelle, S. Maria del Popolo, Rzym


Paweł, apostoł narodów, mozaika z V wieku w kaplicy arcybiskupiej w Rawennie


Apostołowie Piotr i Paweł, ilustracja z II w.