Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


17 marcaśw. Patryk

Św. Patryk, który dziś jest czczony jako patron Irlandii, pochodził z zachodniej Anglii. Był synem był Kalpurniusza, dekuriona cesarza rzymskiego, jako że w tym czasie część Brytanii okupowali Rzymianie. Nosił pierwotnie celtyckie imię Sucat. O dzieciństwie Patryka brak wiadomości, znamy jego historię dopiero od 16 roku życia, kiedy to został porwany przez irlandzkich korsarzy, którzy wywieźli go do Irlandii i tam sprzedali w niewolę. W Irlandii przez 6 lat pracował jako pasterz owiec. Przez te lata nauczył się języka irlandzkiego, prawdopodobnie też dobrze poznał życie i obyczaje tubylców, nauczył się ich rozumieć i lubić. W tym czasie też zbliżył się bardzo do Boga, zapragnął Mu poświęcić swoje życie.

Jednak był tylko niewolnikiem. Dlatego też, kiedy nadarzyła się okazja, Patryk zbiegł statkiem do Francji. Tam kształcił się w najgłośniejszych wówczas szkołach misyjnych: w Erinsi i w Auxerre; był m.in. uczniem św. Germana z Auxerre. W klasztorach Patryk był krytykowany z powodu swojego niskiego wykształcenia, a jego pisma określano jako „stylistycznie nieeleganckie”. Jednak wielka wola i wielkie zdecydowanie służenia Bogu zrobiły swoje. W 432 r. został papież Celestyn I wyświęcił go na biskupa. W tym też czasie zmarł pierwszy biskup Irlandii, św. Palladiusz. Patryk został jego następcą.

Co zastał na wyspie? Irlandia była wówczas krajem jeszcze praktycznie pogańskim. Wprawdzie żyły tam małe grupy chrześcijan, ale nie było ich wielu. Krajem rządzili naczelnicy szczepów i znakomitych rodzin, a wspomagali ich pogańscy kapłani. Jednak Patryk, który znał już mieszkańców i obyczaje wyspy, postępował bardzo delikatnie i rozważnie. Nigdy nie rozpoczynał nauczania, jeżeli nie uzyskał zgody starszych rodu. Ale za przyczyną delikatnego postępowania i podarków z reguły ją uzyskiwał. Swoje nauki rozpoczynał od wykładu o Trójcy Świętej. Żeby lepiej uświadomić słuchaczom, na czym polega jedność Przenajświętszej Trójcy, używał listka koniczyny (która z tego właśnie powodu stała się symbolem Irlandii). Trzeba przyznać, że miał sukcesy w swojej misji. Nawrócił wielu pogan, a wszędzie tam, gdzie zostawiał grupki nowych chrześcijan, zostawiał też kapłanów, których sprowadzał z całej Europy. A misjonarze na jego apele zgłaszali się tłumnie. Szybko zaczęto mówić o Irlandii jako o „wyspie świętych”. Dzięki tak szerokiemu odzewowi na jego apele Patryk w całym kraju mógł zakładać nowe kościoły, klasztory, biskupstwa i szkoły. Swoją główną siedzibę ustanowił Patryk w Armagh, na północy kraju. Wielką pomocą był mu też św. Kieran. Według podania Patryk miał wręczyć Kieranowi dzwon, którym zaczął on zwoływać mnichów i wiernych na wspólne modlitwy. W niedługim czasie zwyczaj ten rozpowszechnił się na całą Europę.

Św. Patryk swoją działalnością w Irlandii ustanowił bardzo mocne podstawy chrześcijaństwa. Dzięki temu, kiedy Anglia – za sprawą Henryka VIII – oderwała się od Kościoła, Irlandia pozostała mu wierna. Konflikt religijny zresztą trwa do dziś – Irlandia, wbrew protestanckiej Anglii, cały czas pozostaje w Kościele katolickim.

Pod koniec życia przeżył św. Patryk wielką tragedię. Na kraj napadł niejaki Korotyk (Caraticus) z bandą zbójeckich rycerzy i wielu chrześcijan wziął do niewoli. Patryk zażądał dla niego ekskomuniki. Nic to jednak nie pomogło, nie pomogły też błagania świętego, Korotyk nie zgodził się uwolnić chrześcijan.

Pozostawił też Patryk pewną liczbę dzieł pisanych, z których najcenniejsze są jego „Wyznania”. „List do chrześcijańskich poddanych tyrana Korotyna” to pismo, w którym święty zachęca wziętych do niewoli chrześcijan, by wytrwali w wierze.

Istnieje niepewność dotycząca daty i miejsca śmierci Patryka: mógł umrzeć pomiędzy rokiem 457 a 464 Inne źródła podają 491 albo 470 Dniem śmierci był prawdopodobnie 17 marca; jednak niektóre przekazy podają 24 sierpnia. Nie wiadomo też, gdzie znajduje się grób „apostoła Irlandii”. Wiadomo jedynie, że protestanccy Anglicy zniszczyli jego relikwie. W Muzeum Narodowym w Dublinie przechowuje się jedynie ząb oraz dzwonek świętego. Poza tym wielkiej czci doznają trzy miejsca związane z kultem św. Patryka: Croah Patrick – góra, na której święty lubił spędzać Wielki Post; Lourh Derg – ustronie, gdzie chętnie przychodził się modlić; oraz „Grota św. Patryka” – gdzie według podania miał oglądać męki dusz czyśćcowych.

Zresztą obchody ku czci św. Patryka są ewenementem w całym świecie – żadnego świętego nie czci się tak hucznie i tak „szeroko”. W Dniu św. Patryka – 17 marca, który szczególnie głośno obchodzony jest nie tylko w Irlandii, ale także w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i nawet Australii, wszyscy przypinają sobie na ubraniu lub kapeluszu listek koniczyny, odbywają się liczne zabawy i imprezy, a wszystkiemu patronuje kolor zielony – w Irlandii nawet wodę w strumieniach i piwo barwi się na zielono tego jednego dnia w roku.

Święty Patryk w ikonografii przedstawiany jest zazwyczaj w szatach biskupich, często z wężami, piórem, księgą, ogniem i liściem koniczyny.

Jest patronem – oczywiście – Irlandii, a także fryzjerów, kowali, górników, bednarzy; jest opiekunem biednych dusz, bydła; wzywany w przypadku zarobaczenia oraz chorób bydła; jest też orędownikiem w przypadku zła.

Imię Patryk to spolszczona wersja łacińskiego słowa patricius, a więc patrycjusz, czyli członek rodu mającego prawo zasiadać w rzymskim senacie.

...wróć