Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


3 majaNajświętsza Maryja Panna – Matka Boża Królowa Polski

Naród polski czci Matkę Bożą jak żaden inny naród na świecie. Nic więc dziwnego, że została Ona naszą Królową.

Największym Jej sanktuarium i jednym z najstarszych jest Jasna Góra w Częstochowie i cudowny obraz Najświętszej Maryi Panny, który zamieszkał na Jasnej Górze w 1382 roku i od początku uznawany był za cudowny.

Początkiem wielkiego kultu obrazu w całym kraju stała się cudowna obrona Jasnej Góry przed Szwedami w 1655 roku (pięknie opisana przez Henryka Sienkiewicza w „Potopie”). Obronę tę przypisano wstawiennictwu Matki Bożej. Stała się ona punktem zwrotnym podczas najazdu Szwedów na Polskę.

Jednak już wcześniej Matka Boża została uznana za Królową narodu polskiego. Jan Długosz, w połowie XVI wieku, nazywał Ją Panią świata i naszą. Renesansowy poeta, Grzegorza z Sambora, pod koniec XVI w. pisał o Maryi jako o Królowej Polski i Polaków.

Tymczasem Matka Boża sama wybrała Polskę na swoje królestwo.

14 sierpnia 1608 roku, w wigilię święta Wniebowzięcia, włoski jezuita, Giulio Mancinelli, miał objawienie, w którym zobaczył zmarłego 40 lat wcześniej św. Stanisława Kostkę. Kiedy o. Mancinelli zawołał: „Królowo Wniebowzięta, módl się za nami”, Matka Boża odpowiedziała: „Dlaczego nie nazywasz mnie Królową Polski? Ja to królestwo bardzo umiłowałam i wielkie rzeczy dla niego zamierzam, ponieważ osobliwą miłością do Mnie płoną jego synowie”. Po tych słowach o. Giulio zakrzyknął: „Królowo Polski Wniebowzięta, módl się za Polskę!”. Wówczas Maryja spojrzała na klęczącego przed Nią Stanisława Kostkę, potem na o. Mancinellego i powiedziała: „Jemu tę łaskę dzisiejszą zawdzięczasz, mój Giulio”. Od tej chwili zakonnik wielokrotnie powtarzał: „Matka Boża wielkie rzeczy dla Polaków zamierza”. Kiedy władze kościelne orzekły prawdziwość widzenia, Giulio Mancinelli odbył pieszą pielgrzymkę do Polski. 8 maja 1610 r. odprawił Mszę św. w Katedrze Wawelskiej. Podczas tej Mszy zakonnik miał następne objawienie, podczas którego Maryja po raz kolejny powiedziała mu: „Ja jestem Królową Polski. Jestem Matką tego narodu, który jest Mi bardzo drogi, wstawiaj się więc do Mnie za nim, o pomyślność tej ziemi błagaj nieustannie, a Ja ci będę zawsze, tak jak teraz, miłosierną”. Poprosiła też, żeby w Krakowie wystawić widoczny znak Jej królowania. W odpowiedzi na tę prośbę w 1628 r. mieszkańcy Krakowa ozdobili wieżę Bazyliki Mariackiej królewską koroną. W 1666 r. – w dziesiątą rocznicę ślubów Jana Kazimierza – zamieniono ją na większą.

Po zwycięstwie nad Szwedami, 1 kwietnia 1656 r. w katedrze lwowskiej odbyła się wielka uroczystość. Król Jan Kazimierz, ukrywający się wówczas na południu Polski, podczas specjalnej Mszy św., sprawowanej przez nuncjusza papieskiego, złożył swoją koronę i berło u stóp obrazu Maryi i ogłosił ją Królową Korony Polskiej – wszystkich państw należących do Korony – i poprosił Ją o szczególną opiekę nad naszym krajem i ludem. Złożył też śluby, że zwróci się do Stolicy Apostolskiej z prośbą, aby Maryja czczona była jako Królowa Korony Polskiej. Przyrzekł też w tych ślubach troskę o sprawiedliwość społeczną w ojczyźnie, a zwłaszcza troskę o ulżenie losowi chłopów pańszczyźnianych.

Swoje ślubowanie Król składał we Lwowie. Odbyło się ono przed obrazem Matki Bożej Łaskawej. Mimo to, zapewne w związku z cudownym zatrzymaniem potopu szwedzkiego, to właśnie Maryja z Częstochowy do dziś pozostaje symbolem jej panowania nad naszym narodem. Nic więc dziwnego, że to właśnie ten obraz 8 września 1717 roku został udekorowany papieskimi koronami. Była to pierwsza w historii koronacja wizerunku Maryi poza Rzymem.

Śluby Jana Kazimierza przez kilkaset lat nie zostały niespełnione. Dopiero po uzyskaniu niepodległości w 1918 roku, Episkopat Polski zwrócił się do papieża Benedykta XV z prośbą o ustanowienie święta Królowej Korony Polskiej. Jako datę święta zaproponowano 3 maja. Data miała upamiętniać Konstytucję 3 Maja, która w pewnym sensie i w dużym zakresie była wypełnieniem ślubów Jana Kazimierza. Święto zostało ustanowione i jest obchodzone od 1923 roku.

Zaraz po drugiej wojnie światowej, na Jasnej Górze, w obecności ponad miliona wiernych, Episkopat Polski pod przewodnictwem kardynała Augusta Hlonda odnowił akt poświęcenia się i oddania Bożej Matce oraz ponowił śluby złożone przez króla Jana Kazimierza. 26 sierpnia 1956 r., w święto Matki Bożej Częstochowskiej, z inicjatywy kardynała Stefana Wyszyńskiego, który wówczas był uwięziony przez władze komunistyczne, Episkopat Polski dokonał odnowienia ślubów; cała Polska ponownie oddała się pod opiekę Najświętszej Maryi, Dziewicy-Wspomożycielki.

W 1962 r. papież Jan XXIII Maryję Królową Polski ogłosił główną patronką naszego kraju i niebieską Opiekunką naszego narodu.

3 maja 1966, w którym to roku świętowano tysiąclecie chrztu Polski, w obecności Episkopatu Polski i rzeszy wielu tysięcy wiernych, kardynał Stefan Wyszyński oddał nasz kraj w macierzyńską niewolę Maryi.

Niezależnie jednak od daty ustanowienia święta, od czasu potopu szwedzkiego, na przestrzeni historii Polacy w różny sposób oddawali cześć i czcili Maryję jako swoją Królową. Najbardziej popularną formą oddawania Jej czci są liczne pielgrzymki, które co roku udają się na Jasną Górę. Tam co roku oddajemy hołd naszej Matce i naszej Królowej.

Tekst Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego:

„Wielka Boga-Człowieka Matko, Bogarodzico Dziewico, Bogiem sławiona Maryjo, Królowo świata i Polski Królowo.

Gdy upływają trzy wieki od radosnego dnia, w którym zostałaś Królową Polski, oto my, dzieci Narodu Polskiego i Twoje dzieci, krew z krwi przodków naszych, stajemy znów przed Tobą, pełni tych samych uczuć miłości, wierności i nadziei, jakie ożywiały ongiś ojców naszych.

Królowo Polski – przyrzekamy!

My, Biskupi Polscy i Królewskie Kapłaństwo, lud nabyty Zbawczą Krwią Syna Twego, przychodzimy, Maryjo, znów do Tronu Twego, Pośredniczko Łask Wszelkich, Matko Miłosierdzia i wszelkiego pocieszenia.

Przynosimy do stóp Twoich całe wieki naszej wierności Bogu, Kościołowi Chrystusowemu – wieki wierności szczytnemu posłannictwu Narodu, omytego w wodach Chrztu św.

Składamy u stóp Twoich siebie samych i wszystko, co mamy: rodziny nasze, świątynie i domostwa, zagony polne i warsztaty pracy, pługi, młoty i pióra, wszystkie wysiłki myśli naszej, drgnienia serc i porywy woli.

Stajemy przed Tobą pełni wdzięczności, żeś była nam Dziewicą Wspomożycielką wśród chwały i wśród straszliwych klęsk tylu potopów. Stajemy przed Tobą pełni skruchy, w poczuciu winy, że dotąd nie wypełniliśmy ślubów i przyrzeczeń ojców naszych.

Spojrzyj na nas, Pani Łaskawa, okiem Miłosierdzia Twego i wysłuchaj potężnych głosów, które zgodnym chórem rwą się ku Tobie z głębi serc wielomilionowych zastępów oddanego Ci Ludu Bożego.

KRÓLOWO POLSKI, ODNAWIAMY DZIŚ ŚLUBY PRZODKÓW NASZYCH I CIEBIE ZA PATRONKĘ NASZĄ I ZA KRÓLOWĘ NARODU POLSKIEGO UZNAJEMY.

Zarówno siebie samych, jak wszystkie ziemie polskie i wszystek Lud polecamy Twojej szczególnej opiece i obronie.

Wzywamy pokornie Twej pomocy i miłosierdzia w walce o dochowanie wierności Bogu, Krzyżowi i Ewangelii, Kościołowi świętemu i jego Pasterzom, Ojczyźnie naszej świętej, Chrześcijańskiej Przedniej Straży, poświęconej Twojemu Sercu Niepokalanemu i Sercu Syna Twego. Pomnij, Matko, Dziewico, przed Obliczem Boga, na oddany Tobie Naród, który pragnie nadal pozostać Królestwem Twoim pod opieką Najlepszego Ojca wszystkich narodów ziemi.

Przyrzekamy uczynić wszystko, co leży w naszej mocy, aby Polska była rzeczywistym królestwem Twoim i Twojego Syna, poddanym całkowicie pod Twoje panowanie, w życiu naszym osobistym, rodzinnym, narodowym i społecznym.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

Matko Łaski Bożej, przyrzekamy Ci strzec w każdej duszy polskiej daru łaski, jako źródła Bożego życia. Pragniemy, aby każdy z nas żył w łasce uświęcającej i był świątynią Boga, aby cały Naród żył bez grzechu ciężkiego, aby stał się Domem Bożym i Bramą Niebios dla pokoleń wędrujących przez polską ziemię – pod przewodnictwem Kościoła katolickiego – do wiecznej Ojczyzny.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

Święta Boża Rodzicielko i Matko Dobrej Rady. Przyrzekamy Ci z oczyma utkwionymi w żłóbek Betlejemski, że odtąd wszyscy staniemy na straży budzącego się życia. Walczyć będziemy w obronie każdego dziecięcia i każdej kołyski równie mężnie, jak ojcowie nasi walczyli o byt i wolność Narodu, płacąc obcie krwią własną. Gotowi jesteśmy raczej śmierć ponieść, aniżeli śmierć zadać bezbronnym.

Dar życia uważać będziemy za największą łaskę Ojca Wszelkiego Życia i za najcenniejszy skarb Narodu.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

Matko Chrystusowa i Domie Boży. Przyrzekamy Ci stać na straży nierozerwalności małżeństwa, bronić godności kobiety, czuwać na progu ogniska domowego, aby przy nim życie Polaków było bezpieczne. Przyrzekamy Ci umacniać w rodzinach królowanie Syna Twego Jezusa Chrystusa, bronić czci Imienia Bożego, wszczepiać w umysły i serca dzieci ducha Ewangelii i miłości ku Tobie, strzec Prawa Bożego, obyczajów chrześcijańskich i ojczystych. Przyrzekamy Ci wychować młode pokolenie w wierności Chrystusowi, bronić go przed bezbożnictwem i zepsuciem i otoczyć czujną opieką rodzicielską.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

Zwierciadło Sprawiedliwości. Wsłuchując się w odwieczne tęsknoty Narodu, przyrzekamy Ci kroczyć za Słońcem Sprawiedliwości, Chrystusem Bogiem naszym. Przyrzekamy usilnie pracować nad tym, aby w Ojczyźnie naszej wszystkie Dzieci Narodu żyły w miłości i sprawiedliwości, w zgodzie i pokoju, aby wśród nas nie było nienawiści, przemocy i wyzysku.

Przyrzekamy dzielić się między sobą ochotnie plonami ziemi i owocami pracy, aby pod wspólnym dachem Domostwa naszego nie było głodnych, bezdomnych i płaczących.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

Zwycięska Pani Jasnogórska. Przyrzekamy stoczyć pod Twoim sztandarem najświętszy i najcięższy bój z naszymi wadami narodowymi.

Przyrzekamy wypowiedzieć walkę lenistwu i lekkomyślności, marnotrawstwu, pijaństwu i rozwiązłości.

Przyrzekamy zdobywać cnoty wierności i sumienności, pracowitości i oszczędności, wyrzeczenia się siebie i wzajemnego poszanowania, miłości i sprawiedliwości społecznej.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

Królowo Polski, ponawiamy śluby Ojców naszych i przyrzekamy, że z wszelką usilnością umacniać i szerzyć będziemy w sercach naszych i w polskiej ziemi cześć Twoją i nabożeństwo do Ciebie.

Bogurodzico Dziewico, wsławiona w tylu świątyniach naszych, a szczególnie w Twej Jasnogórskiej Stolicy. Oddajemy Tobie szczególnym aktem miłości każdy polski dom i każde polskie serce, aby chwała Twoja nie ustawała w ustach naszych dnia każdego, a zwłaszcza w dni Twoich świąt.

Przyrzekamy Ci iść w ślady Twoich cnót, Matko-Dziewico i Panno Wierna, i z Twoją pomocą wprowadzać w życie nasze przyrzeczenia.

Lud mówi: Królowo Polski – przyrzekamy!

W wykonaniu tych przyrzeczeń widzimy ŻYWE WOTUM NARODU, milsze Ci od granitów i brązów. Niech nas zobowiązują do godnego przygotowania serc naszych na Tysiąclecie Chrześcijaństwa Polski.

W przededniu Tysiąclecia Chrztu Narodu naszego chcemy pamiętać o tym, że Ty pierwsza wyśpiewałaś narodom hymn wyzwolenia z grzechu, że Ty pierwsza stanęłaś w obronie maluczkich i łaknących i okazałaś światu Słońce Sprawiedliwości, Chrystusa Boga naszego.

Chcemy pamiętać o tym, że Ty jesteś Matką naszej Drogi, Prawdy i Życia, że w Twoim Obliczu Macierzyńskim najpewniej rozpoznamy Syna Twego, ku któremu nas wiedziesz niezawodną dłonią.

Przyjm nasze przyrzeczenia, umocnij je w sercach naszych i złóż przed Obliczem Boga w Trójcy Świętej Jedynego. W Twoje dłonie składamy naszą przeszłość i przyszłość, całe nasze życie narodowe i społeczne, Kościół Syna Twego i wszystko, co miłujemy w Bogu.

Prowadź nas poprzez poddaną Ci Ziemię Polską do bram Ojczyzny Niebieskiej. A na progu nowego życia sama okaż nam Jezusa, błogosławiony Owoc żywota Twego.

Amen.”

...wróć

Matka Boska Łaskawa – obraz w katedrze lwowskiej, przed którym Jan Kazimierz oddał Rzeczpospolitą pod opiekę Maryi

Śluby króla Jana Kazimierza w katedrze lwowskiej i nadanie Maryi tytułu Królowej Polski, fragment obrazu Jana Matejki, kaplica Matki Bożej na Jasnej Górze