Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


13 listopadaśw. Mikołaj I Wielki, papież

Św. Mikołaj I Wielki pojawia się w dokumentach dopiero jako papież. Przekazy o jego młodości zachowała jedynie tradycja. Mikołaj urodził się około 800 r. jako syn znakomitej rodziny rzymskiej. Papieżom Sergiuszowi I wyświęcił go na subdiakona, a św. Leonowi IV na diakona. Benedykt III wysyłał go w różnych misjach i poselstwach, a po jego śmierci, 28 kwietnia 858 r. sam został wybrany papieżem. Był on pierwszym następcą św. Piotra, który został ukoronowany tiarą.

Św. Mikołaj jest uważany za najwybitniejszego papieża wczesnego średniowiecza. Zasłynął nie tylko z powodu wielkiej sprawności w wykonywaniu swego urzędu – prowadził konsekwentną politykę, według której papież rzymski ma pełną władzę w Kościele i jest jego jedynym rządcą; obrony praw Kościoła i jego czystości, ale również z powodu wielkich walorów osobistych: mądrości, sprawiedliwości, pobożności, pogłębionego życia wewnętrznego, jak też szczególnej wrażliwości na biedę, chorobę, cierpienie.

Od początku pontyfikat Mikołaja I naznaczył konflikt z Focjuszem, patriarchą Kościoła wschodniego. Otóż na rok przed wyborem Mikołaja Focjusz wpłynął na cesarza wschodniego, żeby deponował z urzędu patriarchy Konstantynopola św. Ignacego, po czym sam zajął jego miejsce. Po wyborze Mikołaja wysłał do niego delegację z oświadczeniem, jakoby Ignacy zrezygnował dobrowolnie. Mikołaj jednak nie uwierzył mu na słowo i dokładnie zbadał sprawę. Kiedy przekonał się, jak to było naprawdę, obłożył Focjusza karami kościelnymi. Focjusz nie poddał się. Walkę z Mikołajem posunął tak daleko, że w 867 r. zwołał synod, na którym ogłosił papieża heretykiem, ekskomunikował go i złożył z urzędu. Jednak wiadomość o tym nie zdążyła dotrzeć do Mikołaja, który zmarł 13 listopada 867 r.

Konflikt z Konstantynopolem zaostrzała także tzw. sprawa bułgarska. Św. Borys, król Bułgarów, który przyjął chrzest z Konstantynopola, pragnąc uniezależnić się od cesarstwa, poprosił papieża o misjonarzy oraz o wyjaśnienie pewnych kwestii. W odpowiedzi na to papież wysłał w 867 r. słynne Odpowiedzi na pytania Bułgarów, w których złagodził wiele zbyt twardych ustaw Kościoła wschodniego. Nie spodobało się to Focjuszowi.

W pamięci Kościoła zapisała się także sprawa z Lotarem II, bratem cesarza niemieckiego Ludwika II. Lotar postanowił się pozbyć swojej prawowitej małżonki, księżniczki burgundzkiej, bezdzietnej Teutbergi, ponieważ pragnął ożenić się z konkubiną, w której się zakochał i z którą miał dziecko. Oskarżył królową o zdradę i zażądał rozwodu. Odbyty przed papieżem „sąd Boży” wykazał niewinność Teutbergi, jednak królowi nie spodobało się to i zażądał ponownie sądu. Wreszcie wymęczona torturami Tautberga przyznała się do zdrady. Metropolici Kolonii i Trewiru stanęli po stronie króla. Poparcia udzieliły mu również synody w latach 860 i 962 Papież wysłał swoich delegatów dla zbadania sprawy, jednak Lotar zdołał ich zastraszyć i przekupić. Udzielili mu zgody na rozwód, po czym Lotar poślubił Waldradę. Mikołaj I jednak biskupów i metropolitów pozbawił urzędów, małżeństwo Lotara z Teutbergą uznał za ważne, a Waldradzie wyznaczył pokutę kanoniczną. Niestety, mimo powrotu Teutbergi na zamek, Lotar nadal żył z Waldradą. Papież rzucił na króla klątwę.

Całe życie Mikołaja było naznaczone podobnymi uczynkami, w których jedynym drogowskazem była czystość moralna, przestrzeganie praw Bożych i kościelnych i uczciwość. Biskupów, którzy omijali prawo, bez namysłu zdejmował u rzędu, nie miał też żadnych względów dla niemoralnego trybu życia władców świeckich. Potrafił jednak przebaczać. Kiedy usunięty przez niego z urzędu metropolita Rawenny uznał swoją winę, Mikołaj zdjął z niego kary kościelne.

Z powodu swojej działalności w obronie Kościoła i jego praw Mikołaj I został nazwany Wielkim; z powodu męstwa i odwagi, za jakimi piętnował grzechy możnych, za życia był nazywany „drugim Eliaszem”. Jednak świętym Mikołaj został ogłoszony z powodu swoich przymiotów wewnętrznych. Był człowiekiem modlitwy, z którego wielu brało dobry przykład. Był też szczególnie uwrażliwiony na sprawy Boże i na niedolę bliźnich. Sprawiedliwość była pierwszą zasadą, jaką się kierował w swoich uczynkach.

Imię Mikołaj pochodzi z języka greckiego: nike – zwycięstwo i laos – lud.

...wróć

Papież Mikołaj I wręcza cesarzowi Ludwikowi II Pismo Święte, przedstawienie ze Złotej Księgi z Prüm