Bł. Manés de Guzmán, brat św. Dominika, obraz anonimowy z XVII wieku

Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















błogosławiony Manes (Mames, Mamert) Guzmán

(ok. 1168/1170–2.08.1235)

30 lipca



Bł. Manes Guzmán urodził się około 1168 lub 1170 r. w Caleruedze w Kastylii-León w Hiszpanii. Był synem bł. Joanny z Azy i Feliksa Nuñeza de Guzmána, starszym bratem św. Dominika. Źródła nie dają pewności co do brzmienia jego imienia: spotyka się zarówno Manes, jak i Mames lub Mamert.

Razem z braćmi otrzymał staranne wykształcenie od matki oraz od wuja ze strony matki, Gonzalve de Aza, księdza w Gumiel de Izan.

Manes był człowiekiem wrażliwym, delikatnym, ale trzeźwym i silnym, obdarzonym prawdziwym poczuciem służby, dyskretny, ale ciekawy życia i wiedzy, realnie usposobionym do życia wspólnotowego i posłuszeństwa, o kontemplacyjnej osobowości. Miał zamiar wstąpić do zakonu cystersów w Gumiel de Izan i być może zrobił to (nie ma co do tego pewności), jednak kiedy jego brat, Dominik, założył zakon kaznodziejski, wstąpił do tego zakonu jako jeden z pierwszych i czynnie pomagał w jego tworzeniu. Kiedy w Madrycie postała pierwsza wspólnota zakonna dominikanów, św. Dominik mianował brata swoim wikariuszem.

W ramach tworzenia zakonu kaznodziejskiego 15 sierpnia 1217 r. św. Dominik wysłał go w celach organizacyjnych do Paryża razem z bł. Bertrandem de Garrigues i pięcioma innymi braćmi. Przybyli tam 12 września i znaleźli zakwaterowanie w ubogim domu w pobliżu szpitala Notre-Dame. 6 sierpnia następnego roku bracia mer Paryża, Jean de Barastre, podarował im dotychczasowe hospicjum przeznaczone dla pielgrzymów do Santiago de Compostella na końcu dużej ulicy Saint-Benoit (potem nazwaną rue Saint-Jacques) i położoną obok małą kaplicę.

Był współtwórcą klasztoru św. Jakuba – znany jako wielki klasztor jakobinów lub klasztor jakobinów przy rue Saint-Jacques (jakobini to francuska nazwa dominikanów) – został w nim przeorem.

Potem został wezwany z powrotem do Hiszpanii, gdzie razem z bratem Miguelem de Fabre doradzał św. Dominikowi przy tworzeniu żeńskiej gałęzi zakonu. W 1219 r. w Madrycie założył klasztor sióstr dominikanek, w którym został kierownikiem duchowym.

Po kanonizacji brata, św. Dominika, Manes zainicjował budowę kościoła ku jego pamięci w Caleruedze. Zmarł niedługo potem, 2 sierpnia 1235 r., w Caleuedze, został pochowany w klasztorze św. Piotra w Gumiel w Izán. Bł. Manes zasłynął cudami, z tego powodu oraz czci, jaką otaczali go wierni, przeniesiono jego relikwie z rodzinnego grobowca i wystawiono w ołtarzu głównym. Później jego relikwie przechodziły róże koleje losu, przypuszcza się, że zostały zniszczone w związku z zamieszkami w latach 1834–1835 w Barcelonie. Do dziś przetrwał jedynie fragment czaszki błogosławionego, który dominikanie przechowują w klasztorze w Caleruedze.

2 czerwca 1834 r. papież Grzegorz XVI dokonał zatwierdzenia kultu bł. Menesa.

Pierwotnie wspominano bł. Manesa 18 sierpnia, razem z matką, obecne martyrologium podaje datę 30 lipca.

Imię Manes można wywieść od łacińskiego słowa maneo – „zatrzymać się, trwać”, lub manens – „trwały, niezmienny”, natomiast Mamert pochodzi z języka italskiego, od oskijskiego lub sabińskiego wariantu imienia boga Marsa – Mamers.



© 2000–2021 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies