Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


Księga Kapłańska

Trzecia księga Tory, czyli Pięcioksięgu, w języku greckim otrzymała nazwę Leuitikon, to znaczy Księga Lewicka. W sposób bardzo szczegółowy i drobiazgowy opisuje wszystko co dotyczy czynności kapłanów: przepisy, rytuały, zalecenia, ich prawa i obowiązki, a także przepisy dotyczące życia religijnego Izraelitów. Cała księga jest przekazywaniem przez Pana Mojżeszowi, a następnie ludowi Izraela wszystkich tych zasad. Dzieje się to tuż po wykonaniu Namiotu Spotkania, opisanym w poprzedniej Księdze.

„Pan wezwał Mojżesza i tak powiedział do niego z Namiotu Spotkania: »Mów do Izraelitów i powiedz im: Jeśli kto z was zechce złożyć dar z bydląt dla Pana, niech złoży go albo z cielców, albo z mniejszego bydła. (…)«” (Kpł 1, 1–2).

To pierwsze zdanie z Księgi Kapłańskiej. Dalej Pan szczegółowo wykłada Mojżeszowi, jakie zwierzęta wybierać i jak składać ofiarę, najpierw z cielców, potem z baranków i koziołków, następnie z gołębi. W każdym przypadku powinno to być zwierzę bez skazy; ofiary dokonuje kapłan i jest to ofiara całopalenia, to znaczy, że całe ofiarowane zwierzę ma być spalone na ołtarzu.

Potem opisane są zasady składania innych ofiar. Na ofiarę pokarmową może być wzięta najczystsza mąka, polana oliwą i z dodanym do niej kadzidłem. Kapłan spali na ołtarzu pełną garść tej ofiary, a reszta ma należeć do Aarona i jego synów.

Inną ofiarą pokarmową może być ciasto pieczone w piecu – placki przaśne z najczystszej mąki zaprawionej oliwą albo podpłomyki pomazane oliwą. Jeśli ma to być potrawa smażona na patelni, to też ma być przyrządzona z najczystszej mąki niekwaszonej, zaprawionej oliwą. Tak samo dokładnie są opisane inne ofiary pokarmowe. Kapłan podniesie z tej ofiary pamiątkę i spali na ołtarzu, a reszta będzie należeć do Aarona i jego synów.

Ale nie wolno na ofiarę dla Pana składać nic kwaszonego ani miodu. Te rzeczy powinny być przyniesione jako dar pierwocin, ale nie mogą być spalane na ołtarzu. Każdy dar należący do ofiary pokarmowej ma być posolony.

Dalej znów Księga opisuje, jak składać ofiarę z cielców, owiec i kóz. Przestrzega też, że cały tłuszcz z ofiary będzie przeznaczony dla Pana. „To jest ustawa wieczysta na wszystkie czasy i na wszystkie pokolenia, we wszystkich waszych siedzibach, Ani tłuszczu, ani krwi jeść nie będziecie!” (Kpł 3, 17).

Potem opisywane są szczegółowo ofiary przebłagalne dla Pana za konkretne grzechy: za grzech namaszczonego kapłana, za winę całej społeczności Izraela, za naczelnika rodu, za zwykłego człowieka. Następnie wymieniane są konkretne grzechy i ofiary przebłagalne za te grzechy: jeśli zgrzeszy przez to że usłyszawszy zaklęcie i mogąc zaświadczyć o przestępstwie, nie uczyni tego, albo gdy dotknie padliny lub jakiejkolwiek rzeczy, która uczyni go nieczystym i nie uświadomi sobie tego, albo jeśli ktoś przysięga lekkomyślnie, ma przynieść na ofiarę przebłagalną samicę z małego bydła. Jeśli zaś ktoś jest tak ubogi, że nie może przynieść owcy, to niech przyniesie dwie synogarlice albo dwa młode gołębie. Ale jeśli ktoś jest tak ubogi, że nie może nawet ofiarować dwu synogarlic lub dwóch młodych gołębi, to niech przyniesie na dar ofiarny dziesiątą część efy najczystszej mąki, ale nie poleje jej oliwą ani nie położy na niej kadzidła, bo to jest ofiara przebłagalna.

Następnie są opisane ofiary zadośćuczynienia: za przywłaszczenie sobie rzeczy należących do Pana, za grzech nieświadomego czynienia czegoś przeciwnego nakazom Pana, albo też za grzech przywłaszczenia sobie rzeczy należącej do bliźniego. W takich przypadkach należy zwrócić rzeczy niesłusznie nabyte, dodając jeszcze piątą część ich wartości i złożyć na ofiarę zadośćuczynienia baranka.

„Dalej Pan powiedział do Mojżesza: »Rozkaż Aaronowi i jego synom, co następuje: Oto prawo odnoszące się do ofiary całopalnej: (…)«” (Kpł 6, 1). I następują szczegółowe opisy: jak składać ofiarę całopalną i co z ofiary przeznaczone jest dla kapłana; ofiara przebłagalna w dniu namaszczenia na kapłana; jak składać ofiarę przebłagalną, ofiarę zadośćuczynienia, ofiarę biesiadną, ofiarę pojednania i co z tych ofiar przeznaczone jest dla kapłana. Jeszcze raz powtórzony jest zakaz spożywania tłuszczu i krwi. „To rozkazał Pan Mojżeszowi na górze Synaj w dniu, kiedy polecił Izraelitom składać dary dla Pana na pustyni synajskiej.” (Kpł 7, 38).

Ósmy rozdział poświęcony jest opisowi wprowadzenia Aarona i jego synów w czynności kapłańskie. Rozdziału tego nie opiszę, ponieważ myślę, że ciekawsze będzie przeczytanie go w całości (odsyłam do źródła, czyli do Biblii).

Ósmego dnia Mojżesz nakazał Aaronowi złożyć na ofiarę młodego cielca i barana, a Izraelitom koziołka, rocznego cielca i rocznego baranka, bo tego dnia ukaże im się Pan. Kiedy Aaron złożył ofiarę za kapłanów i za cały lud, a potem pobłogosławił lud, razem z Mojżeszem weszli do Namiotu Spotkania, a potem wyszli i razem pobłogosławili lud. Wtedy chwała Pana ukazała się całemu ludowi. „Ogień wyszedł od Pana i strawił ofiarę całopalną razem z częściami tłustymi na ołtarzu. Widząc to cały lud krzyknął z radości i upadł na twarz.” (Kpł 9, 24).

Dwóch synów Aarona, Nadab i Abihu, ofiarowali Panu ogień inny, niż był im nakazany. Wtedy ogień wyszedł od Pana i pochłonął ich. Mojżesz nakazał wynieść ich ciała poza obóz. Zabronił też żałoby Aaronowi i jego synom, Eleazarowi i Itamarowi. Potem jeszcze Mojżesz mówił Aaronowi, że nie wolno kapłanom pić wina ani sycery, kiedy będą wchodzić do Namiotu Spotkania. Nakazał im nauczać Izraelitów wszystkich ustaw, które Pan ogłosił. Powiedział im, żeby to co zostaje z ofiary pokarmowej zjedli koło ołtarza, bo to jest rzecz bardzo święta. Zapytał też o kozła, który miał być złożony na ofiarę przebłagalną i dowiedział się, że został spalony. Rozgniewał się na Aarona i jego synów, ale Aaron wytłumaczył się Mojżeszowi.

Następnie Pan oznajmił Mojżeszowi, które zwierzęta będą uważane za czyste, a więc wolno je jeść, a które są nieczyste, więc zakazane do spożycia. Wolno jeść każde zwierzę czworonożne, które ma rozdzielone kopyta, to jest racice, i które przeżuwa. Ale nie wolno jeść: wielbłąda, świstaka, zająca, wieprza. Z istot wodnych można jeść wszystkie, które mają płetwy i łuski. Ale każda istota wodna, która nie ma płetw albo łusek będzie obrzydliwością. Spośród ptaków obrzydliwością będą: orzeł, sęp czarny, orzeł morski, wszelkie gatunki kani i sokołów, wszelkie gatunki kruków, struś, sowa, mewa, wszelkie gatunki jastrzębi, puszczyk, kormoran, ibis, łabędź, pelikan, ścierwik, bocian, wszelkie gatunki czapli, dudek i nietoperz. Obrzydliwością będą też wszelkie gatunki owadów. Ale spośród owadów wolno jeść te, których tylne kończyny wystają ponad przednimi, aby mogły skakać na nich po ziemi. Są to wszelkie gatunki szarańczy, wszelkie gatunki soleam, wszelkie gatunki chargol i wszelkie gatunki chagab (różne gatunki szarańczy)) Nie wolno też dotykać padliny, po dotknięciu jej człowiek staje się nieczysty aż do wieczora. Nieczyste są też pewne gatunki małych zwierząt i też nie wolno dotykać ich padliny: kret, mysz i wszelkie gatunki jaszczurek, gekko, żółw, salamandra, skolopendra i kameleon. Nie wolno jeść żadnych małych zwierząt, które pełzają po ziemi. Są one obrzydliwością: cokolwiek pełza na brzuchu, cokolwiek chodzi na czterech nogach i cokolwiek ma wiele nóg spośród małych zwierząt pełzających po ziemi.

Następne rozdziały wymieniają przepisy dotyczące codziennego życia Izraela. Dwunasty rozdział mówi o czystości położnic, trzynasty rozdział dotyczy trądu – opisuje różne jego rodzaje, sposób rozpoznawania i postępowania. Czternasty mówi, co zrobić po uzdrowieniu z trądu, jakie składać ofiary, jak oczyszczać domy. Piętnasty rozdział poświęcony jest nieczystościom seksualnym.

Potem „Pan powiedział do Mojżesza: »Powiedz Aaronowi, swojemu bratu, żeby nie w każdym czasie wchodził do Miejsca Najświętszego poza zasłonę, przed przebłagalnię, która jest na arce, aby nie umarł, kiedy będę się ukazywać w obłoku nad przebłagalnią.«” (Kpł 16, 1–2). Wyjaśnia, jak Aaron ma wchodzić do Miejsca Najświętszego, jak składać ofiarę przebłagalną i jak potem ma położyć ręce na głowę żywego kozła, wymienić nad nim wszystkie winy Izraelitów i wypędzić go na pustynię. W ten sposób kozioł zabierze wszystkie winy Izraelitów na ziemię bezpłodną. To jest dla Izraela ustawa wieczysta: każdego roku dziesiątego dnia siódmego miesiąca należy pościć, nie wolno wykonywać żadnej pracy, tego dnia ma się odbywać przebłaganie dla oczyszczenia z wszystkich win i grzechów. (Do dziś jest to doroczne święto Żydów: Jom Kippur – Dzień Pojednania.)

I dalej następują znowu przepisy i ustalenia dla Izraelitów: ofiary wolno składać tylko przed Namiotem Spotkania; nie wolno spożywać krwi, „Bo życie wszelkiego ciała jest we krwi jego – dlatego dałem nakaz synom Izraela: nie będziecie spożywać krwi żadnego ciała, bo życie wszelkiego ciała jest w jego krwi. Ktokolwiek by ją spożywał, zostanie wyłączony.” (Kpł 17, 14). Nie wolno też jeść mięsa zwierząt padłych lub rozszarpanych.

Rozdział osiemnasty to przepisy dotyczące małżeństwa i rodziny. Jest więc zakaz małżeństw między krewnymi i przepisy dotyczące czystości małżeńskiej.

Następny rozdział przedstawia przepisy dotyczące codziennego życia ludu. „…Pan powiedział do Mojżesza: »Mów do całej społeczności Izraelitów i powiedz im: Bądźcie świętymi, bo Ja jestem święty, Pan, Bóg wasz! (…)«” (Kpł 19, 1–2). Jest więc nakaz zostawiania na polu odrobiny plonów dla ubogich, są podane zasady współżycia z bliźnimi, jest zakaz łączenia gatunków zwierząt i roślin, jest zakaz obcowania z niewolnicą i podobne nakazy dotyczące codziennych spraw.

Dalej ustalone są kary za przewinienia: przede wszystkim za bałwochwalstwo i za przewinienia w życiu małżeńskim i rodzinnym. Na zakończenie rozdziału dwudziestego Pan powtarza nakaz przestrzegania wszystkiego, o czym mówił.

Potem Pan ustanawia przepisy dla kapłanów – pewne przepisy dotyczące zwykłych ludzi są inne dla kapłanów: ponieważ ich służba jest inna niż zwykłego człowieka. Bardziej niż inni ludzie powinni wystrzegać się wielu uczynków narażających ich na nieczystość rytualną. Na przykład nie powinni narażać się na nieczystość z powodu zmarłego krewnego, nie powinni strzyc włosów do skóry, nie wezmą za żonę nierządnicy lub kobiety pohańbionej, ani też kobiety wypędzonej przez męża, bo kapłan jest poświęcony Bogu. Podkreślona jest świętość kapłanów. Wymienione jest też, kto jest niezdolny do kapłaństwa.

Następny rozdział mówi o rzeczach świętych – poświęconych Bogu i złożonych na ofiarę. Mówi, kto może ich dotykać, spożywać je, wymienia kary za przekroczenie tych nakazów. Podkreśla też, że zwierzęta przeznaczone na ofiarę mają być bez skazy.

„Dalej Pan powiedział do Mojżesza: »Mów do Izraelitów i powiedz im: Oto czasy święte Pana, na które będziecie wzywać ich zwołaniami świętymi, to są moje czasy święte! Przez sześć dni praca będzie wykonywana, ale siódmego dnia jest uroczysty szabat, jest zwołanie święte…«” (Kpł 23, 1–3). Tutaj zostają ustanowione główne żydowskie święta. Przede wszystkim Pascha i Święto Przaśników czternastego i piętnastego dnia pierwszego miesiąca. Po wejściu do ziemi, którą Pan da Izraelowi, ma być przynoszony na ofiarę snop jako pierwociny plonów. A siedem tygodni później ma być obchodzone święto na zakończenie zbiorów. Wtedy ma też być ofiarowany chleb z zebranej już pszenicy. Następne święto ma być obchodzone pierwszego dnia siódmego miesiąca. Potem – dziesiątego dnia siódmego miesiąca ma być Dzień Przebłagania, w którym oprócz składania ofiar należy pościć. Piętnastego dnia siódmego miesiąca ma być obchodzone Święto Namiotów. W tym czasie wszyscy mają przez siedem dni mieszkać w szałasach na pamiątkę mieszkania w szałasach po wyjściu z ziemi egipskiej.

Następnie Pan nakazuje utrzymywać nieustanne światło przed Nim w Namiocie Spotkania i ustala obowiązek składania w nieustannej ofierze chlebów pokładnych.

A tymczasem w obozie pewien syn Egipcjanina i Izraelitki o imieniu Szelomit, córki Dibriego z pokolenia Dana, zbluźnił przeciw Panu. Pan nakazał wyprowadzić go poza obóz i ukamienować. Bo ktokolwiek zbluźni przeciw imieniu Pana, ma być ukarany śmiercią. Karą za śmierć człowieka też ma być śmierć, a za śmierć zwierzęcia ma być zwrócone inne zwierzę. Za skaleczenie człowieka karą ma być takie samo skaleczenie: oko za oko, ząb za ząb.

Potem Bóg mówił Mojżeszowi o roku szabatowym, który ma być ustanowiony co siedem lat – wtedy pola mają pozostać nieobsiane, mają nie być zbierane plony. Po siedmiu latach szabatowych, czyli po 49 latach pięćdziesiąty rok ma być rokiem jubileuszowym. W tym roku nie wolno siać ani zbierać tego, co urośnie, ani zbierać nieobciętych winogron. W tym roku też każdy ma powrócić do swojej własności.

Dwudziesty szósty rozdział jest zbiorem końcowych upomnień, jakby podsumowaniem przekazanych dotychczas przepisów. Przypomniany jest zakaz czynienia sobie bożków, nakaz strzeżenia szabatu i czczenia Przybytku Pana. Bóg obiecuje, że jeśli Izraelici będą strzec Jego przykazań i wprowadzać je w życie, On da im deszcz w odpowiednim czasie, ziemia będzie przynosić plony, a w kraju będzie pokój. Obiecuje, że będzie ich Bogiem, a oni będą Jego ludem. Przestrzega jednak, że jeśli nie będą posłuszni, to spotkają ich kary: wojny, choroby, nieurodzaj, dzikie zwierzęta. A jeśli mimo to Izraelici nie podporządkują się Bogu, wtedy kary będą jeszcze większe. Zapowiada Pan, że rozproszy ich między narodami, ziemia ich będzie spustoszona, a miasta zniszczone. Kiedy jednak uznają przestępstwo swoje i ukorzą się, Bóg przypomni sobie swoje przymierze z Jakubem, przymierze z Izaakiem i przymierze z Abrahamem. „To są ustawy, wyroki i prawa, które Pan ustanowił między sobą a Izraelitami na górze Synaj za pośrednictwem Mojżesza.” (Kpł 26, 46).

Ostatni rozdział zawiera oszacowanie w syklach różnych zobowiązań wobec Pana. Wymienione są więc opłaty za śluby uczynione przez ludzi, oszacowanie poświęconego Panu bydła, domów, ziemi lub innej własności, dziesięciny. I jeszcze raz podkreślone jest, że „To są przykazania, które Pan dał Mojżeszowi na górze Synaj dla Izraelitów.” (Kpł 27, 34).

...ciąg dalszy: Księga Liczb