Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


10 majabł. Ivan Merz

Ivan Merz urodził się w Banja Luce w Bośni i Hercegowinie. Wychował się w środowisku liberalnym. W 1914 r. ukończył w Banja Luce szkołę średnią. Był człowiekiem bardzo zdolnym. Kształcił się w Banja Luce: zgodnie z życzeniem ojca kształcił się w Akademii Wojskowej, ale opuścił ją po trzech tygodniach zdegustowany korupcją w tym środowisku. Potem rozpoczął studia w Wiedniu. W marcu 1916 r. został powołany do wojska, po czym wysłany na front włoski. Pod wpływem przeżyć na froncie przeżył nawrócenie. 5 lutego 1918 r. w swoim dzienniku napisał: „Nigdy nie zapomnę o Bogu. Pragnę zawsze być z Nim zjednoczony. To byłoby straszne, gdyby ta wojna niczego mnie nie nauczyła. Muszę rozpocząć życie odnowione w duchu pogłębionego katolicyzmu. Oby tylko Pan zechciał mi pomóc, ponieważ człowiek nic nie może uczynić o własnych siłach”.

Po powrocie podjął przerwane studia w Wiedniu w dziedzinie literatury. Potem w Paryżu studiował literaturę i język francuski. Po powrocie do Zagrzebia w 1922 r. został profesorem języka i literatury francuskiej, którą to funkcję sprawował aż do śmierci. W Zagrzebiu zdobył też stopień doktora filozofii. Jego praca doktorska nosiła tytuł „Wpływ liturgii na francuskich pisarzy”. Biegle znał kilka języków. Pozostawił po sobie wiele dzienników, artykułów, szkiców i rozważań.

Chociaż zdecydował się pozostać w stanie świeckim, złożył ślub dozgonnej czystości. Swój wolny czas w całości poświęcał Kościołowi i wychowaniu młodzieży. Działał w Akcji Katolickiej. Założył Związek Orła Chorwackiego i nadał mu dewizę Ofiara–Eucharystia–Apostolstwo. Pragnął liturgicznego odrodzenia Kościoła w Chorwacji. Codziennie przystępował do sakramentu Eucharystii. Czynem, ofiarą i modlitwą wspomagał wszystkich potrzebujących. Swoją pracą i przymiotami zdobywał młodych i starszych dla Kościoła. Uważany był z filar Kościoła w Chorwacji. Zamierzał założyć instytut świecki, który pracowałby dla dobra ludzi i Kościoła, lecz nie zdążył. Po jego śmierci częściowo jego zamiary urzeczywistniła Marica Stanković, założywszy wspólnotę Pomocnic Chrystusa Króla.

Umarł w wieku 31 lat w opinii świętości, ofiarowując swoje życie za młodzież chorwacką. Był człowiekiem żywej wiary, szczerej modlitwy, samozaparcia, codziennej Eucharystii, adoracji, oddanego cierpienia, szerokiej wiedzy. Był całkowicie oddany ludziom i każdemu okazywał miłość chrześcijańską. W 1958 r. – 30 lat po jego śmierci – została wszczęte postępowanie diecezjalne o beatyfikację. Szczątki Ivana przeniesiono z cmentarza Mirogoj do Bazyliki Serca Jezusowego w Zagrzebiu, gdzie za życia codziennie modlił się, medytował i przystępował do Komunii św. Mnożą się łaski i wysłuchania za jego wstawiennictwem. Od roku 1986 postępowanie w sprawie beatyfikacji odbywało się w Rzymie.

Beatyfikowany 22 czerwca 2003 r. przez Jana Pawła II w Banja Luce.

Został patronem Chorwatów, uniwersytetów, nauczycieli, studentów, żołnierzy, filozofów, pisarzy, ludzi świeckich.

Imię Ivan jest odpowiednikiem naszego imienia Jan (Imię Jan pochodzi z hebrajskiego: Johhanan i znaczy „Bóg jest łaskawy” oraz „Jahwe się zmiłował”), jednak w hagiografii tradycyjnie nie jest ono tłumaczone na inne języki.

...wróć