Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


17 październikaśw. Ignacy z Antiochii (Theophoros – nosiciel Boga)

Św. Ignacy Antiocheński był jednym z najwcześniejszych świętych Kościoła katolickiego, możliwe, że spotkał samego Jezusa. Legenda głosi, że to on był tym dzieckiem, które kiedyś Jezus postawił przed swoimi uczniami, gdy rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18, 3–5). Ignacy, Grek z pochodzenia, był uczniem św. Jana Ewangelisty. Został mianowany trzecim biskupem Antiochii w Syrii, po św. Piotrze i św. Ewodiuszu, który to urząd pełnił przez 40 lat.

Św. Ignacy był już starym człowiekiem, kiedy cesarz Trajan, który wielokrotnie przedtem próbował go nakłonić do odejścia od wiary chrześcijańskiej, skazał go na śmierć. Wraz z innymi chrześcijanami, również skazanymi na śmierć, odbył podróż statkiem do Rzymu. Podróż była ciężka: najpierw zmieniano statek w Smyrnie, potem jeszcze raz przesiadano się w Troadzie. Po dopłynięciu do Neapolu, miasta w Macedonii, więźniowie musieli odbyć pieszą drogę do Filippi, Salonik i Dyrrachium. Tam wszyscy wsiedli na statek do Brindisi, a z Brindisi znowu pieszo szli aż do Rzymu. Dla ponadosiemdziesiącioletniego starca, jakim wówczas był św. Ignacy, podróż ta musiała być katorgą. Mimo to z radością oczekiwał momentu, kiedy rzucono ich na pożarcie dzikim zwierzętom. Tuż przed śmiercią św. Ignacy zawołał: „Jestem pszenicą Chrystusa i trzeba, abym został zmielony w zębach zwierząt, aby stać się czystym chlebem”. Było to w roku 107 Szczątki męczennika powróciły potem do Antiochii; dziś przechowywane są w kościołach Il GesuS. Clemente (św. Klemensa) w Rzymie.

Ignacy znany jest powszechnie z powodu tzw. Siedmiu świętych listów św. Ignacego, które napisał do różnych wspólnot chrześcijańskich podczas podróży do Rzymu. Pierwsze cztery listy napisał w Smyrnie (dziś Izmir w Turcji), kierując je do przebywających w więzieniu chrześcijan oraz do wspólnot chrześcijańskich w Rzymie, Efezie, Tralles i w Magnezji. Pozostałe trzy napisał w Troadzie, adresując je do gminy w Filippi, do gminy w Smyrnie i do biskupa Smyrny, św. Polikarpa, z którym spotkał się podczas swojej podróży do Rzymu. Listy te dyktował odwiedzającym go na statku chrześcijanom, ponieważ ręce miał skute kajdanami. We wszystkich tych pismach podkreślał, że przepełnia go żarliwa miłość do Jezusa, że bez Niego jest niczym i że tęskni do męczeńskiej śmierci. W listach tych po raz pierwszy w historii użył nazwy „Kościół katolicki”.

Pamiątkę świętego Ignacego już od IV wieku Kościół obchodzi 17 października, w domniemanym dniu jego śmierci. Kościół wschodni wspomina św. Ignacego 20 grudnia – czczony tam jest jako jeden z ojców prawosławia.

W ikonografii św. Ignacy przedstawiany jest prawie zawsze jako męczennik, z brodą, z łańcuchami, z lwami, podczas męczeństwa.

Św. Ignacy jest wzywany w chorobach gardła.

Imię Ignacy wywodzone jest od łacińskiego słowa ignis, które oznacza „ogień”. Polski odpowiednik tego imienia to Żegota.

...wróć

Wg legendy św. Ignacy z Antiochii torturowany za czasów cesarza Trajana utrzymywał, że w jego sercu zapisał się sam Bóg. Po męczeńskiej śmierci biskupa poddano jego ciało badaniom i znaleziono na sercu inicjały Chrystusa.