Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2019 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


błogosławieni Gildas (Jildo, Hermenegild) Irwa

18 września

(ok. 1906–18.10.1918)

i Daudi (Dawid) Okelo

(ok. 1902–18.10.1918)



Bł. Gildas Irwa urodził się około 1906 r. w Bar-Kitoba jako syn pogańskich rodziców Okeny i Ato, a Daudi Okelo około 1902 r. w Ogom-Payira niedaleko Kitgum w Ugandzie również jako syn pogańskich rodziców Lodi i Amony. Obaj pochodzili z plemienia Acholi.

Uganda od 1894 r. była kolonią brytyjską zwaną Protektoratem Ugandy.

Na początku 1915 r. do północnej Ugandy, a konkretnie do Kitgum przybyła pierwsza grupa misjonarzy – Misjonarze Komboniani Serca Jezusowego (łac. Missionarii Comboniani Cordis Iesu – MCCI) zgromadzania założonego w 1867 r. przez św. Daniela Comboni, późniejszego biskupa wikariatu apostolskiego Afryki Centralnej. Kombonianie w swojej pracy opierali się na miejscowej ludności afrykańskiej, tworząc dla niej szkoły przygotowujące przyszłe kadry nauczycielskie, medyczne i inne służby potrzebne rozwijającej się cywilizacyjnie Afryce.

Niełatwo było pozyskać zaufanie i szacunek miejscowych, ponieważ widziano w misjonarzach przedstawicieli znienawidzonych władz kolonialnych.

Już pod koniec 1915 r. misjonarzom udało się przygotować grupkę młodych ludzi z okolicznych wiosek do sakramentu Chrztu św., ale zanim to nastąpiło, zdecydowali się przedłużyć ich naukę w centrum misyjnym w Kitgum. Pracował tam jako przełożony misji o. Antoni Vignato, który w południowej Ugandzie posługiwał od 1911 r.

W takich okolicznościach znaleźli się między innymi Gildas Irwa, który nawrócił się na katolicyzm w wieku 10–12 lat, oraz Daudi Okelo, który nawrócił się w wieku 14–16 lat. Obaj zaczęli pobierać nauki katechizmu. Otrzymali chrzest i przyjęli Pierwszą Komunię św. 6 czerwca 1916 r. z rąk misjonarza, ks. Cesare Gambaretto; bierzmowani zostali 15 października tego samego roku.

Na początku 1917 roku zmarł Antoni Okelo, starszy kuzyn Daudiego, który w tym czasie był katechistą w odległej o około 80 km od Kitgum wiosce Paimol. Wtedy Daudi poszedł do ks. Cesare, ówczesnego przełożonego misji w Kitgum, i poprosił o przydzielenie mu tej pracy. Otrzymał zezwolenie i pomoc Gildasa, który został jego asystentem.

Przed wyruszeniem w drogę do Paimol, około listopada–grudnia 1917 r., ks. Cesare przedstawił im okoliczności, w jakich przyjdzie im pracować. W Ugandzie sytuacja polityczna w tym czasie była napięta, dochodziło do starć między miejscową ludnością a angielskimi władzami kolonialnymi. Z jednej strony ludność miejscowa często odnosiła się wrogo do katechistów, uznanych przez społeczność ugandyjską za przedstawicieli władz kolonialnych, a z drugiej groziło im niebezpieczeństwo ze strony handlarzy niewolników, złota i kości słoniowej, a także lokalnych kacyków i czarowników, którzy wraz z przybyciem chrześcijaństwa tracili swoją dominującą pozycję w społeczności. Dlatego praca ta była niebezpieczna. Jednak młodzi katechiści byli przygotowani nawet na śmierć. Przełożonemu misji Daudi powiedział: „Nie boję się śmierci. Jezus też umarł za nas!”.

Chłopcy uczyli tam głównie dzieci – podstawowych prawd wiary, modlitwy, a wieczorami zapraszali wszystkich mieszkańców na spotkania modlitewne, na których odmawiali różaniec i śpiewali pieśni maryjne. Pracę swą rozciągali też na sąsiednie małe wioski. Nie przyjęli zaproponowanego im utrzymania, lecz sami pracowali na roli razem z mieszkańcami wioski.

Daudi był chłopcem spokojnym i nieśmiałym, bardzo pracowitym katechetą, kochanym przez wszystkich. Nigdy nie angażował się w żadne spory, ani plemienne, ani polityczne.

Gildas miał żywy i łagodny charakter, był inteligentny. Bardzo pomocny Daudiemu, szczególnie w gromadzeniu dzieci na naukę łagodnym i dziecięcym sposobem nalegania. Umiał ich bawić wiejskimi wesołymi zabawami. Był również kochany przez wszystkich.

Rankiem tuż przed napaścią i śmiercią Gildas powiedział do Daudiego: „Dlaczego mamy się bać? Nikomu nie zrobiliśmy nic złego; jesteśmy tutaj tylko dlatego, że o. Cesare wysłał nas, abyśmy nauczali słowa Bożego. Nie bój się!”.

18 października 1918 roku na długo przed świtem do wioski, w której pracowali, przybyło pięciu ludzi z wyraźnym zamiarem ich zabicia. Starszy wioski zastąpił im drogę mówiąc, że katecheci są jego gośćmi. Daudi prosił go, żeby się nie angażował. Przybysze próbowali zmusić katechistów do zaprzestania działalności misyjnej. Obaj chłopcy odmówili. Gildas powtórzył napastnikom te same słowa, które niedawno powiedział do Daudiego.

Wtedy nieznajomi wyciągnęli Daudiego z chaty, zaprowadzili na miejsce zwane Palamuko i wielokrotnie przebili włóczniami. Gildas ze łzami odezwał się do napastników: „Nie zrobiliśmy nic złego. Z tego powodu, dla którego zabiłeś Daudiego, musisz mnie również zabić, ponieważ razem tu przybyliśmy i razem uczymy słowa Bożego”. Wtedy i on został przebity włócznią, potem ktoś odciął mu głowę.

Ciała pozostały na miejscu zabójstwa przez kilka dni, ponieważ zabójcy zagrozili śmiercią mieszkańcom, jeśli je pogrzebią. Potem na szyi Daudiego zawiązano linę i wciągnięto do pobliskiego pustego kopca termitów. Szczątki zebrano w lutym 1926 r. i umieszczono w kościele misyjnym pw. Najświętszej Maryi Panny z Lourdes w Kitgum, u stóp ołtarza Najświętszego Serca.

Miejsce śmierci chłopców zostało nazwane Wi-Polo (W Niebie).

Obaj męczennicy zostali beatyfikowani 20 października 2002 roku przez papieża Jana Pawła II.

...wróć

Bł. Gildas Irwa

Bł. Daudi Okelo