Nad rzekami Babilonu, Gebhard Fugel, ok. 1920


Ezdrasz naprawia księgi uszkodzone w ogniu wojny, ilustracja w Kodeksie Amiatyńskim, VIII w.
Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















Stary Testament




Księga Ezdrasza


Księga Ezdrasza i Księga Nehemiasza należą do protokanonicznych ksiąg historycznych Starego Testamentu (protokanoniczne oznacza, że księgi te od początku były uznawane przez wszystkie gminy chrześcijańskie za należące do kanonu Pisma św.). Obie te księgi pierwotnie stanowiły całość. Powstały według jednych biblistów pod koniec IV lub na początku III w. p.n.e., a według innych na początku II w. p.n.e. Niektórzy autorzy przypuszczają też, że obie księgi są dziełem jednego autora. Zdarzenia opisane w tych księgach ukazują ważny etap w dziejach zbawienia: odnowę po karze, jaką była niewola babilońska.


Aby się spełniło słowo Pańskie z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku [jego panowania], tak iż obwieścił on, również na piśmie, w całym państwie swoim, co następuje:” (Ezd 1, 1).

Mianowicie, że Pan, Bóg niebios nakazał mu zbudować dom w Jerozolimie, więc jeśli w państwie są jeszcze członkowie ludu izraelskiego, niech idą do Jerozolimy i niech tam budują dom Panu. Współmieszkańcy tych ocalałych członków narodu izraelskiego mają ich wesprzeć srebrem, złotem, sprzętem i bydłem, mogą też złożyć dobrowolne dary dla domu Bożego.

Naczelnicy rodów Judy i Beniamina, kapłani i lewici i wszyscy, którzy zostali pobudzeni przez Boga, wybrali się w drogę do Jerozolimy. Oprócz darów od współmieszkańców nieśli też zwrócone przez Cyrusa sprzęty domu Pańskiego, które Nabuchodonozor zabrał z Jerozolimy.

Drugi rozdział wylicza kto z ocalałych z niewoli powrócił do Jerozolimy. Było ich „czterdzieści dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt osób, oprócz ich niewolników i niewolnic:” (Ezd 2, 64–65). Złożono „do skarbca na dzieło kultu: sześćdziesiąt jeden tysięcy drachm złota, pięć tysięcy min srebra oraz sto szat kapłańskich” (Ezd 2, 69).

Powracający osiedlili się w swoich miastach w Izraelu.

Gdy nadszedł siódmy miesiąc, Jozue, syn Josadaka, i jego bracia oraz Zorobabel, syn Szealtiela, i jego bracia przystąpili do budowy. Wznieśli ołtarz na dawnym fundamencie i złożyli na nim ofiary.

Potem wynajęli rzemieślników: kamieniarzy i cieśli, i przystąpili do odbudowy świątyni.

Gdy wrogowie Judy i Beniamina usłyszeli o odbudowie świątyni, chcieli w tym pomóc, jednak Jozue i Zorobabel odrzucili ich pomoc. Dlatego oburzona miejscowa ludność zaczęła im przeszkadzać w budowie.

Potem wrogowie Judy i Beniamina zaczęli pisać do kolejnych królów perskich skarżąc, że po odbudowie świątyni Izraelici zbuntują się przeciw perskiemu panowaniu, tak jak czynili to już wcześniej. Król Artakserkses rozpatrzył tę sprawę, znalazł potwierdzenie, że Żydzi ciągle się buntowali, więc wydał nakaz powstrzymania odbudowy świątyni i Jerozolimy.

Tymczasem prorocy Aggeusz i Zachariasz, przypominając Boże proroctwo, zachęcali lud do budowy. Wtedy Tattenaj, namiestnik Transeufratei, i Sztarboznaj oraz towarzysze ich napisali do króla Dariusza doniesienie, że Żydzi odbudowują świątynię. Przytoczyli w liście historię zgody królewskiej na odbudowę i prosili o poszukanie w dokumentach, czy rzeczywiście taka zgoda została wydana.

Dariusz w swojej bibliotece odnalazł rozkaz Cyrusa o odbudowie świątyni. I nakazał nie tylko kontynuować budowę, ale jeszcze płacić z królewskiego skarbca koszty budowy. Prosił też o modlitwy w tej świątyni za króla i jego synów. Tak więc dom Boży był gotowy dwudziestego trzeciego dnia miesiąca Adar – w szóstym roku panowania króla Dariusza.

Po tych wydarzeniach wyszli z Babilonu „Ezdrasz, syn Serajasza, syna Azariasza, syna Chilkiasza, syna Szalluma, syna Sadoka, syna Achituba, syna Amariasza, syna Azariasza, syna Jochanana, syna Azariasza, syna Achimaasa, syna Sadoka, syna Achituba, syna Amariasza, syna Merajota, syna Zerachiasza, syna Uzzjego, syna Bukkiego, syna Abiszuy, syna Pinchasa, syna Eleazara, syna Aarona arcykapłana” (Ezd 7, 1–5), uczony, biegły w Prawie Mojżeszowym, i wyszła gromada Izraelitów.

Po przybyciu do Jerozolimy Ezdrasz postanowił badać i wykonywać Prawo Pańskie, oraz uczyć Izraelitów ustaw i ładu. Ze sobą zabrał wydany na piśmie rozkaz króla Artakserksesa, który nakazał Ezdraszowi badać stosunki w Judzie i w Jerozolimie oraz zanieść od króla i jego doradców dobrowolnie złożone w ofierze srebro i złoto, razem z całym srebrem i złotem zebranym w całej prowincji Babel dla domu Boga w Jerozolimie i ze sprzętami przekazanymi na sprawowania kultu. Jeśli wypadną jeszcze inne wydatki, mają być pokryte ze skarbca królewskiego. Zakazał też nakładać podatków, danin i cła na kapłanów, lewitów, śpiewaków, odźwiernych, niewolników świątyni i sługi domu Bożego.

Ezdraszowi król powierzył zadanie ustanowienia według mądrego Prawa Bożego urzędników i sędziów.

Ezdrasz w podzięce za pokierowanie umysłem króla składa Bogu uwielbienie. A ponieważ czuwała nad nim ręka Boga, Ezdrasz nabrał otuchy i zgromadził naczelników Izraela, aby poszli za nim.

Następny rozdział – ósmy – wymienia rody, które wyszły z Babilonu i opisuje ich drogę do Jerozolimy.

Potem do Ezdrasza zbliżyli się książęta informując, że ludzie z narodu izraelskiego brali sobie żony z innych narodów: Kananejczyków, Chetytów, Peryzzytów, Jebusytów, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów, tak że zmieszali swoje rody z rodami tych narodów.

Na to Ezdrasz rozdarł swe szaty i zaczął się modlić, wyznając wstyd, za wiarołomstwo, i obecne, i przeszłe, wspomniał o dobrodziejstwach wyświadczonych przez Boga narodowi izraelskiemu i kajając się przed Nim w imieniu całego ludu.

Gdy Ezdrasz płakał i klęczał przed domem Bożym modląc się, przyszedł do niego tłum kajając się i obiecując, że odprawią żony z obcych ludów. Wtedy Ezdrasz zebrał cały lud Izraela i od wszystkich zażądał oddalenia obcych kobiet z ich potomstwem. Zgromadzeni zgodzili się na to, chociaż zastrzegli, że potrzeba trochę czasu, żeby starszyzna poszczególnych miast i sędziowie załatwili to zgodnie z prawem. Nie zgodzili się jedynie Jonatan, syn Asahela, i Jachzejasz, syn Tikwy, a Meszullam i lewita Szabbetaj poparli ich.

Tak więc Ezdrasz dobrał sobie z wygnańców naczelników rodów i zasiedli do zbadania sprawy. Dalej księga wymienia imiona tych, którzy wzięli sobie za żony kobiety cudzoziemskie.



© 2000–2020 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies