Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl


św. Engelbert z Kolonii

Św. Engelbert urodził się w 1185 r. w Kolonii w Nadrenii Północnej – Westfalii w Niemczech jako syn hrabiego Bergu Engelberta i Małgorzaty, córki hrabiego Gelderlanda. Nauki pobierał w katedralnej szkole w Kolonii. W czasie, kiedy żył, urzędnicze i biskupie stanowiska były częścią politycznego patronatu – Engelbert w wieku 14 lat został proboszczem kościołów w Kolonii i Aachen, a niedługo potem proboszczem katedry w Kolonii.

Kiedy wybuchł ostry spór o tron między Filipem Szwabskim a Ottonem IV, Engelbert – nie znający się jeszcze zupełnie na polityce, nie wiedzący co to prawo i bezprawie – opowiedział się po stronie Filipa Szwabskiego, popierając swojego kuzyna arcybiskupa Adolfa przeciwko arcybiskupowi Brunonowi. Niestety, politycznie był to zły wybór, w związku z czym zarówno Engelbert, jak i Adolf, po uprzednim pozbawieniu urzędów, zostali ekskomunikowani. Był rok 1206

Potem Engelbert zrozumiał swój błąd, podporządkował się papieżowi, odbył pokutę i wziął udział w wyprawie krzyżowej. W 1212 r. walczył z albigensami. 29 lutego 1216 otrzymał nominację papieską i cesarską na arcybiskupa Kolonii. Poświęcił się bez reszty sprawom swojej diecezji, odbudowujący i porządkując ją po zawirowaniach wojennych i politycznych, aktywnie działał na polu odnowy religijnej, umysłowej i gospodarczej. Fryderyk II mianował arcybiskupa opiekunem swojego syna Henryka VII, którego św. Engelbert w 1222 r. ukoronował w Akwizgranie na króla. Zakłada też w swojej diecezji klasztory – franciszkanów w 1219 r. i dominikanów w 1221 r.

Św. Engelbert stał się także bardzo aktywnym i zdecydowanym opiekunem i obrońcą ludzi biednych oraz społecznie słabych. Szczególnie występował przeciwko poczynaniom wójtów i starostów krzywdzących swoimi działaniami właśnie tę słabszą część społeczeństwa. Niestety, tym działaniem sprowadził na siebie wielką nienawiść i chęć zemsty szlachty, która atakowała go coraz gwałtowniej. Występowali przeciw niemu nawet członkowie jego własnej rodziny. Papież Honoriusz III i cesarz Fryderyk II doradzali mu nawet, żeby nie podróżował inaczej, jak z grupą zbrojnych dla obrony.

Wreszcie sprawa zaogniła się do tego stopnia, że syn kuzyna Engelberta, włodarz klasztoru w Essen, rozkazał napaść i torturować Engelberta. Nawiasem mówiąc, kuzyn ten – hrabia Fryderyk Isenberg, bardzo nękał zakonnice w zarządzanym przez siebie klasztorze. Kiedy 7 listopada 1225 r. św. Engelbert podczas podróży wizytacyjnej do Essen przebywał w Gevelsbergu, ludzie wynajęci przez hrabiego Fryderyka urządzili zasadzkę, w którą wpadł arcybiskup. Na drodze z Soest do Schwelm został napadnięty, otrzymując 47 ran, które stały się przyczyną jego śmierci jeszcze tego samego dnia.

Lud, który bardzo kochał i szanował arcybiskupa, bardzo go też opłakiwał. Pogrzebowi przewodniczył legat papieski kardynał Conrad von Urach z Porto. W uroczystym przemówieniu nazwał św. Engelberta męczennikiem i drugim Tomaszem Becketem. Najpierw Engelbert został pochowany w starej katedrze w Kolonii, gdzie też 26 lutego 1226 r. nastąpiła translacja relikwii; w 1583 r. imię jego zostało wpisane do Martyrologium Rzymskiego; od 1633 r. szczątki męczennika spoczywają we wspaniałym złotym relikwiarzu w kolońskiej katedrze.

Św. Engelbert w ikonografii przedstawiany jest zawsze w szatach biskupich, w paliuszu, z pastorałem, z palmą, często z mieczem, czasem przebija mieczem wschodzący księżyc.

Imię Engelbert pochodzi od germańskich słów engel – „anioł” i bert – „jasny, znakomity”, można je więc przetłumaczyć jako „anielsko jasny”.

...wróć

Relikwiarz ze szczątkami arcybiskupa św. Engelberta z Kolonii