Logo serwisu Biblia


Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl
















Stary Testament




Księga Barucha


Baruch (które to imię znaczy błogosławiony), syn Neriasza, był przyjacielem i sekretarzem Jeremiasza. Księga Barucha została napisana w języku hebrajskim, które nie dotrwało do dzisiaj. Uważa się, że nie cała księga jest autorstwa Barucha – rozdziały 1–3, 8 zostały spisane w czasach Barucha, rozdziały 3, 9–4, 4 powstały po niewoli babilońskiej, rozdziały 4, 5–5, 9 powstały pod koniec tej niewoli. Szósty rozdział, czyli List Jeremiasza, którego autorstwo tylko część biblistów przypisuje Jeremiaszowi; inni uważają, że napisał go nieznany autor. Prawdopodobnie księga powstała po 538 r. p.n.e. Żydzi i protestanci nie zaliczają Księgi Barucha do kanonu.


W pierwszym wersecie pierwszego rozdziału autor przedstawia się i od razu przechodzi do opisu, jak otrzymał od Babilończyków naczynia zrabowane ze świątyni przez Nabuchodonozora, żeby zwrócić je do kraju Judy. Przekazano je z prośbą o modlitwę za Nabuchodonozora i jego syna Baltazara, z ich pomyślność, a wtedy ludowi będzie się dobrze żyło pod ich panowaniem. Modlić się będą za ludzi pozostających w Babilonie, ponieważ zgrzeszyli i zasłużyli na karę. Nie słuchali napomnień Bożych, dlatego słusznie Pan wypełnił na nich swoje słowo, bo jest On sprawiedliwy. Będą prosić, aby Pan wybawił ich z niewoli, wtedy cała ziemia pozna, że Bóg Izraela jest Panem. Przyznają, że mimo całej ich niewierności Pan postąpił z nimi łagodnie według Jego wielkiego miłosierdzia.

Jak w poprzedniej księdze, tak i tu autor powtarza to, co już napisał wcześniej, jakby dla podkreślenia ważności tego proroctwa. Tak więc księga trzecia znowu zaczyna się modlitwą do Boga. „Panie wszechwładny, Boże Izraela, dusza w ucisku i duch zgnębiony woła do Ciebie. Wysłuchaj, Panie, zmiłuj się, ponieważ zgrzeszyliśmy przed Tobą” (Ba 3, 1–2). Powtarzająca się modlitwa mówi o niewierności i grzechach Izraela i prosi o przebaczenie, o litość, o wybawienie z niewoli.

Dalej skierowane do Izraela słowa wypominają jego błędy i odwrócenie się od mądrości, która daje szczęśliwe życie, światłość dla oczu i pokój.

Dalszy ciąg tego rozdziału wypomina, jak podczas całej historii ludu Bożego odwracano się od mądrości, nie szukano jej, nie starano się mądrze żyć. A to sam Bóg zbadał wszystkie drogi mądrości i dał ją domowi Jakuba, bo to mądrość jest księgą przykazań Bożych i Prawem wiecznym. Więc nich dom Jakuba nawróci się i pojmie mądrość. Izrael jest szczęśliwym ludem, bo dano mu poznać, co się podoba Bogu.

Proroctwo Barucha dodaje narodowi odwagi. Bo choć grzeszyli, co znowu opowiada księga, będą wołali do Boga, a On ich wybawi i wyrwie z rąk nieprzyjaciół. Prorok zapowiada, że wybawienie przyjdzie już niedługo. Niech ludzie będą cierpliwi, a wkrótce ujrzą wielką chwał Boga.

Księgę Barucha kończy List Jeremiasza, który posłał go do uprowadzonych, żeby im przekazać słowa powiedziane przez Boga.

List ten mówi, że z powodu grzechów popełnianych przez Żydów, zostaną uprowadzeni jako jeńcy wojenni do Babilonu przez Nabuchodonozora. Pozostaną tam przez wiele lat, ale potem zostaną stamtąd wyprowadzeni w pokoju. Kiedy zobaczą, jak Babilończycy oddają cześć bożką, mają się od tego odwracać i wyznawać w swoich sercach wiarę w jedynego Boga. Zaznacza, że to bożki nie mają żadnej mocy, nie potrafią nawet same się ubrać i to jest dowodem, że nie są one bogami. Wszystko, co wokół nich się dzieje, jest oszustwem.

Konkluduje: „Przeto lepszy jest człowiek sprawiedliwy, który nie posiada bożków, będzie bowiem daleko od hańby” (Ba 6, 72).



© 2000–2020 barbara     Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved     Strona nie zawiera cookies