Logo serwisu Biblia

Strona główna

Stary Testament

Nowy Testament

Święci wg alfabetu

Święci wg dat

Papieże

Legendy o świętych

Patroni

Ciekawostki

Różne artykuły

Inne strony katolickie

Mapa serwisu

Kontakt




© 2000–2018 barbara
Wszystkie prawa zastrzeżone | All rights reserved

Strona nie zawiera cookies



Nakarm głodne dziecko - wejdź na stronę www.Pajacyk.pl




Księgi Kronik po hebrajsku nazywane są Dibre Hijjamin (wydarzenia dni), a Wulgata nazywa je Paralipomena (rzeczy opuszczone). Nazwa Kroniki pochodzi od św. Hieronima. Księgi te opisują dzieje ludzkości od Adama, jednak w sposób raczej teologiczny niż historyczny.

Pierwszy rozdział przedstawia rodowód Abrahama, wywiedziony od Adama. Potem wylicza potomków Abrahama, potomków Ezawa, drugi rozdział wylicza potomków Jakuba i pokolenie Judy, trzeci potomków Dawida, królów judzkich i ich potomków po niewoli babilońskiej.

Czwarty rozdział wylicza potomków Judy i Symeona. Piąty – potomków Rubena, Gada, Manassesa oraz potomków Lewiego i arcykapłanów. Rozdział szósty nadal wylicza potomków Lewiego a także miasta kapłańskie i lewickie.

W siódmym rozdziale są wyliczeni potomkowie Issachara, Beniamina, Neftalego, Manassesa, Efraima i Asera. W rodziale ósmym – potomkowie Beniamina i ich siedziby oraz ród Saula. Dalej, rozdział dziewiąty wylicza mieszkańców Jerozolimy oraz przedstawia ród Saula.

Rozdział dziesiąty zaczyna już opowiadać historię. Otóż Filistyni walczyli z Izraelitami i pobili ich na wzgórzu Gilboa; zabili synów Saula: Jonatana, Abinadaba i Malkiszuę. Wtedy Saul rzucił się na miecz i umarł. I w ten sposób umarł cały jego dom. I tak wygrali Filistyni i zająwszy ziemie Izraelitów zamieszkali tam. „Saul umarł na skutek własnego przewinienia, które popełnił wobec Pana, przeciw słowu Pańskiemu, którego nie strzegł (…) On więc zesłał na niego śmierć, a królestwo jego przeniósł na Dawida, syna Jessego” (1Krn 10, 13–14).

Wtedy cały lud Izraela i starsi zgromadzili się przy Dawidzie w Hebronie i namaścili Dawida na króla nad Izraelem. „I wyruszył Dawid z całym Izraelem na Jerozolimę, zwaną Jebus” (1Krn 11, 4). Dawid zdobył twierdzę Syjon, to jest Miasto Dawidowe. I powiedział, że ktokolwiek pierwszy pokona Jebusytów, będzie wodzem i księciem. Pierwszym, który wszedł w góry i został wodzem, okazał się Joab, syn Serui. Dawid zamieszkał w twierdzy i dlatego nazwano ją Miastem Dawidowym. I stawał się Dawid coraz potężniejszy. bo Pan Zastępów był z nim.

Dalszy ciąg rozdziału 11 to wykaz bohaterów Dawida, którzy stali się potężni pod jego panowaniem. Rozdział 12 podaje wykaz zwolenników Dawida, którzy przyłączyli się do niego później, w Siklag i w Hebronie.

Tymczasem postanowiono sprowadzić Arkę Przymierza, „…bośmy się o nią nie troszczyli w czasach Saula” (1Krn 13, 3). I zebrał się cały lud, aby sprowadzić Arkę z Kiriat-Jearim. Umieszczono Arkę na nowym wozie i wywieziono z domu Abinadaba. Dawid i cały Izrael tańczyli z całej siły przed Bogiem. Gdy przybyli na klepisko Kidona, woły szarpnęły, więc Uzza wyciągnął rękę, żeby podtrzymać Arkę, a gniew Boży zapłonął przeciwko niemu i poraził go za to i umarł Uzza przed Bogiem. Uląkł się Dawid Boga w owym dniu, dlatego nie skierował Arki do Miasta Dawidowego, lecz sprowadził ją do domu Obed-Edoma w Gat, gdzie pozostawała przez trzy miesiące.

Tymczasem Hiram, król Tyru, wysłał do Dawida posłów z drewnem cedrowym, z murarzami i cieślami, żeby zbudowali mu pałac. Wtedy Dawid poznał, że Pan potwierdził go jako króla nad Izraelem. W Jerozolimie Dawid wziął sobie jeszcze żony i miał synów i córki. A oto ich imiona: Szammua, Szobab, Natan, Salomon, Jibchar, Eliszua, Elpalet, Nogah, Nefeg, Jafia, Eliszama, Beeliada, Elifelet.

Kiedy Filistyni usłyszeli, że Dawid został namaszczony na króla nad Izraelem, wyruszyli, aby go pochwycić. Dawid wyszedł naprzeciwko nim. Filistyni rozciągnęli się w dolinie Refaim. Dawid pytał Boga, czy da Filistynów w jego ręce, a Pan odpowiedział mu, że tak. Pokonał więc Dawid Filistynów w Baal-Perasim i rozkazał spalić pozostawione przez Filistynów bożki. Lecz Filistyni jeszcze raz rozciągnęli się w dolinie. A Dawid Jeszcze raz pytał Boga, czy ich pokona, a Bóg doradził mu zajść ich od tyłu i idąc za Jego radami pokonał Dawid wojsko Filistynów od Gibeonu aż po Gezer.

Kiedy już pobudowano domy w Mieście Dawidowym i rozbito namiot dla Arki Przymierza, zebrał Dawid synów Aarona i lewitów i nakazał im przynieść Arkę Pana. Więc pięknie ubrani, „wśród radosnych okrzyków, grania na trąbach, cymbałach, harfach i cytrach” (1Krn 15, 28) przybyła Arka Przymierza Pańskiego do Miasta Dawidowego. Mikal, córka Saula, wyglądała przez okno, i kiedy ujrzała króla Dawida tańczącego i grającego, wzgardziła nim w swym sercu.

Ustawiono Arkę Bożą w środku namiotu, który rozpiął dla niej Dawid, po czym złożono ofiary całopalenia i ofiary pojednania. Po czym Dawid pobłogosławił lud i rozdał każdemu po bochenku chleba, po kawałku mięsa i po kubku wina. Ustawił przed Arką Pańską niektórych lewitów, aby sławili, dzięki czynili i wychwalali Pana, Boga Izraelowego. Owego dnia postanowił Dawid, aby tak wielbiono Pana:

„Dzięki czyńcie Panu, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród narodów!

Śpiewajcie Mu, grajcie Mu psalmy, rozpowiadajcie wszystkie Jego cuda.

Szczyćcie się świętym Jego imieniem, niech się weseli serce szukających Pana!

Rozważajcie o Panu i Jego potędze, szukajcie zawsze Jego oblicza:

Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał, o Jego znakach i sądach ust Jego.

Potomstwo Izraela, Jego sługi, synowie Izraela, Jego wybrańcy!

On, Pan, jest naszym Bogiem, Jego wyroki obejmują świąt cały.

Na wieki pamięta o swoim przymierzu — obietnicę dał dla tysiąca pokoleń.

Zawarł je z Abrahamem i przysięgę dał Izaakowi.

Ustanowił dla Jakuba jako prawo wieczne przymierze dla Izraela,

mówiąc: Dam tobie ziemię Kanaanu na waszą własność dziedziczną,

gdy was było niewielu – nieliczni i obcy w niej.

Wędrowali od szczepu do szczepu, z jednego królestwa do drugiego ludu,

a nie pozwolił nikomu ich uciskać z ich powodu karał królów:

Nie dotykajcie moich pomazańców i prorokom moim nie czyńcie krzywdy!

Śpiewajcie Panu, wszystkie krainy, z dnia na dzień głoście Jego zbawienie!

Rozgłaszajcie Jego chwałę wśród pogan, Jego cuda — wśród wszystkich narodów,

bo wielki jest Pan, godzien wielkiej chwały: wzbudza On większy lęk niż wszyscy bogowie.

Bo wszyscy bogowie pogan to ułuda, a Pan uczynił niebiosa.

Przed Nim kroczą majestat i piękno, potęga i jasność w Jego przybytku.

Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i potęgę,

oddajcie Panu chwałę Jego imienia. Nieście ofiary i wchodźcie przed Jego oblicze, oddajcie pokłon Panu, w święte szaty odziani.

W obliczu Jego zadrżyj, ziemio cała! Umocnił On świat, by się nie poruszył.

Niech cieszy się niebo i ziemia raduje. Mówcie wśród pogan: Pan jest królem.

Niech szumi morze i co je napełnia, niech się weselą pola i wszystko, co na nich.

Niech tak się uradują drzewa leśne w obliczu Pana, bo nadchodzi, aby rządzić ziemią.

Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość.

Mówcie: Ratuj nas, Boże zbawienia naszego, zgromadź nas i wybaw spośród narodów, abyśmy wielbili święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały.

Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieków na wieki. A cały naród odpowiedział: Amen i chwalił Pana” (1Krn 16, 8–36).

Zostawił też Dawid przed Arką lewitów i kapłanów, aby czynili służbę przed Arką ustawicznie każdego dnia.

Gdy Dawid powrócił do domu, rzekł do proroka Natana, że on mieszka w pałacu cedrowym, a Arka Pańska w namiocie, i że nie tak powinno być. Ale tej nocy Bóg powiedział Natanowi, że nie on zbuduje Mu dom na mieszkanie. Nakazał mu powiedzieć królowi Dawidowi, że będzie jednym z największych królów na Ziemi. Że wyznaczy miejsce swojemu ludowi izraelskiemu i osadzi go, żeby mieszkał na swoim miejscu i poniży wrogów Dawida, a jego wywyższy, bo zbuduje mu dom. Kiedy zaś wypełnią się jego dni, wzbudzi po nim potomka, którym będzie jeden z jego synów i on zbuduje Bogu dom, a On utwierdzi jego panowanie na wieki. Pan będzie mu ojcem, a on będzie Mu synem i łaskawości swojej nie cofnie Pan od niego. Wszystko to powtórzył Natan Dawidowi, a on poszedł i usiadłszy przed Panem, dziękował mu w modlitwie.

Potem Dawid pobił Filistynów, potem pobił Moabitów, pobił też Hadadezera, króla Soby i Chamat, a kiedy Aramejczycy z Damaszku przybyli mu na pomoc, pobił Dawid dwadzieścia dwa tysiące ludzi spośród Aramejczyków. I umieścił Dawid załogi w Aramie damasceńskim i Aramejczycy stali się poddanymi Dawida. „Tak Pan udzielał Dawidowi zwycięstwa we wszystkim, co zamierzył” (1Krn 18, 6). Z miast Hadadazera zabrał Dawid wiele brązu, z którego uczynił potem Salomon „morze”” brązowe, kolumny i naczynia brązowe do świątyni Pańskiej. Abiszaj, syn Serui pobił osiemnaście tysięcy Edomitów w Dolinie soli. I wszyscy Edomici stali się niewolnikami Dawida. „Tak Pan udzielał Dawidowi zwycięstwa we wszystkim, co zamierzył” (1Krn 18, 13).

„Dawid panował nad całym Izraelem, wykonując sąd i sprawiedliwość nad całym swoim ludem. Joab, syn Serui, był nad wojskiem; Joszafat, syn Achiluda, był pełnomocnikiem; Sadok, syn Achituba, i Abimelek, syn Abiatara, byli kapłanami; Szawsza był pisarzem; Benajasz, syn Jojady, był nad Keretytami i Peletytami; synowie zaś Dawida byli pierwszymi przybocznymi króla” (1Krn 18, 14–17).

Potem umarł Nachasz, król Ammonitów. Dawid, chcąc okazać życzliwość Chanunowi, jego synowi, posłał do niego posłów, aby go pocieszyć po stracie ojca. Jednak doradcy Chanuna powiedzieli mu, że posłowie od Dawida przybyli na pewno w celu szpiegowania, więc Chanun pochwycił sługi Dawida, ogolił ich, obciął im szaty do połowy, aż do pośladków, i odesłał ich. Kiedy jednak Ammonici zobaczyli, że Dawid ich za to znienawidził, ponieważ ci ludzie zostali bardzo znieważeni, zebrał Chanun wojska swoje i najemne trzydzieści dwa tysiące rydwanów oraz króla Maaki z jego ludźmi i rozłożyli się obozem pod Medebą, żeby walczyć z Dawidem. Usłyszawszy o tym, wyprawił Dawid Joaba wraz z całym wojskiem. Ale kiedy Joab zbliżył się do Aramejczyków, aby walczyć, oni uciekli przed nim. Ammonici widząc to uciekli także. Po drugiej stronie Jordanu Dawid pobił stojących tam Aramejczyków, którzy także uciekali, ale Dawidowi udało się zabić spośród nich siedem tysięcy walczących na rydwanach i czterdzieści tysięcy pieszych; zginął też dowódca wojska, Szofak. Poddani Hadadazera, widząc, że zostali pokonani, zawarli pokój z Dawidem i stali się jego poddanymi.

Potem jeszcze wojska Dawida pobiły Ammonitów i Filistynów.

Powstał szatan przeciw Izraelowi i pobudził Dawida, żeby policzył Izraela. Rzekł więc Dawid do Joaba i książąt ludu, żeby policzyli Izraela. Ale oni w odpowiedzi zapytali, czemu Dawid tego się domaga, czemu ma stać się przyczyną przewinienia Izraela? Jednak rozkaz króla był silniejszy. Policzył Joab Izraela i przekazał królowi ich liczbę: w Izraelu milion i sto tysięcy mężczyzn dobywających miecza; w Judzie czterysta siedemdziesiąt tysięcy mężczyzn dobywających miecza. Jednak Joab nie policzył Lewiego i Beniamina, ponieważ rozkaz króla był przykry dla niego. Nie spodobało się to Panu, więc ukarał Izraela. Dawid przepraszał Boga za ten grzech. I odezwał się Pan do Gada, „widzącego” Dawidowego, żeby oświadczył Dawidowi, że przedkłada mu trzy rzeczy: niech Dawid wybierze jedną, a Pan spełni ją. Te trzy rzeczy to były: trzy lata głodu, albo trzy miesiące porażek od wrogów, albo też trzy dni miecza Pańskiego i zarazy w kraju, przy czym Anioł Pański będzie szerzył spustoszenie we wszystkich granicach Izraela. Dawid stwierdził, że jest w wielkiej rozterce, ale nich wpadnie raczej w ręce Pana niż w ręce człowieka. Zesłał więc Pan zarazę na Izraela i padło z Izraela siedemdziesiąt tysięcy ludzi. Posłał też Bóg Anioła do Jerozolimy, żeby ją wyniszczyć, ale kiedy Anioł dokonywał dzieła zniszczenia, Pan ulitował się nad miastem i nakazał Aniołowi cofnąć rękę. „(…) Stał wtedy Anioł Pański blisko klepiska Ornana Jebusyty. Dawid, podniósłszy oczy, ujrzał Anioła Pańskiego, stojącego między ziemią i niebem, a w ręku jego — miecz wyciągnięty nad Jerozolimą. Dawid więc i starszyzna obleczeni w wory padli na twarze. I rzekł Dawid do Boga: Czyż to nie ja rozkazałem policzyć naród? To ja zgrzeszyłem, to ja zawiniłem, a te owce cóż uczyniły? Panie, Boże mój, niechaj Twoja ręka obróci się na mnie i na dom mojego ojca, a nie na Twój lud, aby go wytracić!” (1Krn 21, 15–17). Wtedy Anioł Pański nakazał Gadowi powiedzieć Dawidowi, że ma wznieść Panu ołtarz na klepisku Ornana Jebusyty. Ornan młócił wtedy pszenicę. Ale kiedy przyszedł Dawid wznieść Panu ołtarz, oddał Dawidowi pokłon, a wtedy król poprosił o odstąpienie mu klepiska. Ornan zgodził się i oddał jeszcze woły na całopalenie, sanie młockarskie jako drwa i pszenicę na ofiarę z pokarmów. Ale Dawid stwierdził, że musi kupić to za pieniądze i dał Ornanowi za pole sześćset syklów złota, a następnie zbudował tam ołtarz i złożył ofiary całopalne i ofiary biesiadne. Wzywał Pana, który go wysłuchał, zsyłając na prośbę Dawida ogień z nieba na ołtarz całopalenia. Zaś przybytek Pański, który zbudował Mojżesz i ołtarz całopalenia znajdowały się wtedy na wyżynie w Gibeonie, ale Dawid nie śmiał tam pójść, aby radzić się Boga, bo lękał się miecza Anioła Pańskiego.

„I rzekł Dawid: Oto jest dom Pana Boga i oto jest ołtarz ofiar całopalnych dla Izraela” (1Krn 22, 1). Zebrał więc cudzoziemców przebywających w Izraelu i wyznaczył kamieniarzy do obrabiania kamieni ciosowych na budowę domu Bożego. Przygotował też wiele żelaza na gwoździe, na drzwi w bramach i na spojenia oraz wiele brązu i drewna cedrowego. Potem powiedział, że jego syn Salomon jest młody i wątły, więc on musi poczynić przygotowania dla niego. I wiele przygotował przed swoją śmiercią. Potem zawołał Salomona, swojego syna i nakazał mu zbudować świątynię dla Pana, Boga Izraela. Powiedział mu, że sam zamierzał to zrobić, ale Bóg powiedział mu, że przelał zbyt wiele krwi dla Jego imienia, prowadząc wielkie wojny i że za dni Salomona Bóg da Izraelowi pokój i odpoczynek, i to Salomon zbuduje świątynię; będzie też dla Boga synem, a On będzie mu ojcem i tron jego królowania nad Izraelem utwierdzi na wieki. Powiedział Salomonowi, że w trudzie przygotował na dom Pański „złota sto tysięcy talentów, a srebra milion talentów, brązu zaś i żelaza bez wagi, albowiem takie jest ich mnóstwo; (…) drzewo i kamienie, (…)”„mnóstwo pracowników: murarzy, kamieniarzy, cieśli i wszelkiego rodzaju rzemieślników do wszystkich prac: w złocie, srebrze, brązie i żelazie. Wstań więc i działaj, a Pan niech będzie z tobą!” (1Krn 22, 15–16). Nakazał Dawid wszystkim książętom Izraela, żeby pomagali Salomonowi.

Kiedy policzono lewitów od trzydziestu lat i wyżej, ich liczba wynosiła trzydzieści osiem tysięcy mężczyzn. Z nich dwadzieścia cztery tysiące spełniało pracę w domu Pańskim; pisarzy i sędziów było sześć tysięcy, odźwiernych cztery tysiące, „a cztery tysiące wychwalało Pana na instrumentach, które Dawid sprawił w tym celu” (1Krn 23, 5). Dawid podzielił ich na zmiany, a sposób podziału wylicza rozdział 23, 24, 25 i 26.

Rozdział 27 opisuje, jak ustalił Dawid służbę wojskową i jak ustalił urzędników królewskich.

Potem zgromadził Dawid wszystkich książąt izraelskich, naczelników pokoleń i dowódców hufców, tysiączników i setników, zarządców dóbr i stad królewskich, swoich synów, a także dworzan, bohaterów i wszystkich dzielnych ludzi i powiedział im, że Pan, Bóg Izraela wybrał go na króla, ponieważ wybrał Judę na władcę, z domu Judy – ród Dawida, a z tego rodu jego właśnie na króla nad Izraelem. Nie dal mu jednak wybudować świątyni dla siebie, ponieważ jest mężem wojny i przelał za dużo krwi, ale wyznaczył na budowniczego świątyni Salomona, syna Dawida. Teraz więc Dawid nakazuje wszystkim strzec na wieki wszystkich poleceń Boga, aby mogli posiąść tę ziemię i przekazali ją na zawsze w dziedzictwie swoim synom, a Salomonowi nakazał służyć Bogu sercem doskonałym i duszą ochotną. Jego to bowiem wybrał Bóg, aby Mu zbudował dom na sanktuarium. Niech więc będzie mocny i wykona to.

Dał jeszcze Dawid swojemu synowi plany przedsionka i świątyni oraz jej budynków, komnat górnych, sal wewnętrznych oraz pomieszczenia dla przebłagalni. I plan wszystkiego, co sam zamyślał: dziedzińców domu Pańskiego, komnat dokoła, skarbców domu Bożego, skarbców rzeczy świętych, zmian kapłanów i lewitów, pracy w obsłudze domu Pańskiego, naczyń do obsługi domu Pańskiego i wszystkich innych szczegółów. Powiedział synowi, że o tym wszystkim pouczony został na piśmie przez Pana. Powiedział Salomonowi, że Pan Bóg będzie z nim, nie opuści go ani nie zostawi, aż będą wykonane wszelkie prace dla obsługi domu Pańskiego.

A potem powiedział Dawid całemu zgromadzeniu, co zgromadził na świątynię dla Pana i zachęcił ich, żeby też dokładali dary od siebie na budowę świątyni. Okazali się ono chętni i dali dla Pana także wielkie dary. Lud radował się ze swych ofiar dawanych ze szczerego serca, także i król Dawid bardzo się radował. „Potem Dawid błogosławił Pana wobec całego zgromadzenia i tak mówił: Bądź błogosławiony, o Panie, Boże ojca naszego, Izraela, na wieki wieków! Twoja jest, o Panie wielkość, moc, sława, majestat i chwała, bo wszystko, co jest na niebie i na ziemi, jest Twoje; do Ciebie, Panie, należy królowanie i ten, co głowę wznosi ponad wszystkich. Bogactwo i chwała od Ciebie pochodzą, Ty nad wszystkim panujesz, a w ręku Twoim siła i moc, i ręką Twoją wywyższasz i utwierdzasz wszystko. Teraz więc, Boże nasz, dzięki Ci składamy i wychwalamy przesławne imię Twoje. Czymże ja jestem i czym jest lud mój, żebyśmy Ci mogli ofiarować dobrowolnie te rzeczy? Albowiem od Ciebie to wszystko pochodzi i co z ręki Twojej mamy, dajemy Tobie. Jesteśmy bowiem pielgrzymami przed Tobą i przychodniami, jak byli wszyscy przodkowie nasi; dni nasze jak cień na ziemi mijają bez żadnej nadziei. O Panie, Boże nasz, całe to bogactwo, któreśmy przygotowali, by zbudować dom Tobie i Twemu świętemu imieniu, z ręki Twojej pochodzi i wszystko jest Twoje. Wiem, o Boże mój, że Ty badasz serce i upodobałeś sobie szczerość; ja też w szczerości serca mojego ofiarowałem dobrowolnie to wszystko, a teraz z radością widzę, że i lud Twój tutaj obecny pospieszył z dobrowolnymi ofiarami dla Ciebie. O Panie, Boże ojców naszych, Abrahama, Izaaka i Izraela, zachowaj to na zawsze jako wyraz myśli i uczuć ludu Twego i skieruj ich serca ku Tobie. A synowi mojemu, Salomonowi, daj serce doskonałe, aby strzegł poleceń, przykazań i praw Twoich i żeby wykonał wszystko i zbudował przybytek, do którego poczyniłem przygotowania” (1Krn 29, 10–19). I całe zgromadzenie błogosławiło Pana, Boga swych przodków, klękając i oddając pokłon do ziemi. I obwołali królem Salomona.

Nazajutrz złożono w ofierze dla Pana tysiąc młodych cielców, tysiąc baranów i tysiąc jagniąt w ofierze całopalenia wraz z ofiarami płynnymi i mnóstwem żertw, po raz drugi obwołując królem Salomona, syna Dawida, i namaścili go na władcę, a Sadoka na arcykapłana.

Czas panowania Dawida nad Izraelem wynosił czterdzieści lat. Umarł w późnej starości, a w jego miejsce został królem Salomon, jego syn.

...ciąg dalszy: Księga Judyty



Dawid zabija Golita



Król Dawid, Giovanni Francesco Barbieri (il Guercino), 1768



Wizerunek Króla Dawida w Wieczerniku w opactwie Zaśnięcia NMP